Les Diables (2002)

Een kleine tegenvaller. Wat betreft het acteerwerk: niets dan lof. Maar het is het van-de-hak-op-de-tak scenario dat de film doet wankelen (bij mij). Ik zat me zo nu en dan ook te ergeren aan de logica; het surrealistische sausje gedrenkt over de film werkte te laat. Spijtig.

Toch 3,5 sterren, voornamelijk door het voortreffelijke acteerwerk van de twee kinders.

Eens met bovenstaande heren, alleen is de motivatie iets anders.

Wel duidelijk is dat deze film draait rond de Joseph en Chloé, en met name de kracht waarmee beide kinderen deze rollen neerzetten. Twee erg mooie, maar moeilijke rollen, die met verve en overtuiging om het doek gezet werden. Amper te geloven, gezien het kindersterretjeswerk dat je in vele andere films te zien krijgt.

De relatie tussen beide kinderen is geweldig om volgen, vooral hoe die openbloeit terwijl de kinderen zelf eigenlijk weinig veranderen. Potentieel voor een 5* film, dat is zeker.

Niet het hak-op-de-tak scenario (best verdedigbaar in deze film vind ik), maar de TV-film aanpak van het geheel stelde mij erg teleur. Visueel vaak erg karig (al was de intentie - en vooral de mogelijkheid - er vaak genoeg we), veel was er eigenlijk niet te zien. Ook het gebrek aan muziek maar vooral het typisch 'we vertellen ons verhaaltje' tempo maakten mij een beetje afkerig van deze film.

Maar de film staat verder als een huis, daarom hou ik het op 3.5*. Alleen jammer dat er zoveel meer inzat.

Ik vond de film juist hoe langer hoe beter. Wat eerst lijkt uit te draaien op een "gewoon" sociaal drama, wordt langzaam maar zeker een licht surrealistische film over liefde in een wereld die vijandig is. Ik vond het scenario ook niet hak-op-de-tak en de opbouw kwam me ook logisch over. Binnen zijn eigen, steeds subjectiever wordende wereld, dat wel.

Waar de film op drijft is uiteraard de relatie tussen de twee hoofdpersonen, die ongelofelijk intens en heftig is, maar nergens tè wordt. En dat is ongelofelijk knap. Je ziet niet al te vaak zulke jonge mensen zo acteren. Erg mooi is de ontwikkeling in hun relatie, zo met elkaar vergroeid dat de situatie tegen het einde bijna omkeert, Chloe die openstaat voor de wereld, Joseph die vol angst en wantrouwen zit. Uitwisseling van emoties. Letterlijk. Erg goede film, bizar dat dit nooit de Nederlandse filmhuizen haalde. Gelukkig was daar Arte.

Ruim 4.0*

Zwaar op de maag liggende film, waarvan je er niet teveel op een rij moet zien. De twee kinderen spelen echt ijzersterk; een héél diepe buiging voor hun prestatie die deze film vooral draagt!!! Ik weet niet of ze hiervoor ooit een prijs hebben gekregen op één of ander filmfestival, maar als dat niet het geval is dan vind ik dat echt een schande!

Ronduit schokkend vond ik het bijna terloopse shot van het kleine meisje in het begin van de film (als de twee hoofdpersonen met de auto bij het kindertehuis arriveren!). Poeh hé!

Wat me echter nog steeds niet duidelijk is geworden: waren ze nu wèl of níet broer en zus?

Het rommelige hak-op-de-tak script dat hier al meerdere keren werd genoemd stoorde mij toch ook wel. De film leek voor mij nergens heen te gaan, de personages komen en gaan en veel momenten voegen voor mijn gevoel maar bar weinig aan het geheel toe. Het plot wist me overigens ook niet de gehele speelduur even goed te boeien. Toch is het acteerwerk van de twee jonge hoofdrolspelers echt óngelofelijk goed en de relatie die tussen broer en zus ontstaat is ook voortreffelijk neergezet. Erg mooi einde ook.

3 sterren.

Ik vond het nogal een tegenvaller.

Ik heb dan ook niets met autisten die stelselmatig dat ene ' nerveuze ' loopje blijven maken of met hun hoofd meerdere malen keihard tegen de muur aan lopen te bonken. Alhoewel er op het acteren, niets af te dingen viel, gingen mij deze elementen steeds meer tegenstaan omdat het aanvoelde als een steeds terugkerend trucje. Ik kreeg er ook een beetje de zenuwen van en dacht: meid, ga toch eens even rustig zitten.

Daarbij vond ik de vele keren dat broer en zus wisten te ontsnappen net wat teveel van het goede. Het maakte dat je eigenlijk constant op hun volgende uitbraak zat te wachten. Qua cinematografie vond ik een paar zonnige shots er toch wel uitspringen. Daarbij was het einde wel prachtig, schitterend hoe ogenschijnlijk vrolijk Chloé door die straat liep en allerlei mensen aanraakte, die daar dan weer wisselend op reageerden. Kleine 3*

Heb hem dan eindelijk gezien, het was ondanks de bovenste link even zoeken maar ik heb de dvd uiteindelijk toch gevonden. Vond het bij momenten een prachtig subtiel filmpje, al ben ook ik van mening dat er veel meer in had gezeten. Het positiefste punt van de film was natuurlijk het ijzersterke acteerwerk en dan vooral dat van het meisje ''Haenel'' (kon haar al uit Water Lilies) maar hier heeft ze me helemaal overtuigt, die gaat het vast en zeker nog heel ver schoppen. Maar ook het jongetje speelde zijn rolmet veel overtuiging. Zeker te weten twee van de beste kinderrollen die ik tot nu toe zag. De film zelf heeft een behoorlijk moeizaam eerste half uur, dat hele weeshuis in, weeshuis uit, van elkaar gescheiden zus en weer bij elkaar zo, werd op een gegeven moment een beetje vervelend. Pas op het moment dat ze ontsnappen komt de film echt op gang. Het boeiendste is natuurlijk de band tussen broer en zus. Joseph verlangt hevig naar een moederfiguur en een warme plek maar weet diep van binnen dat hij dit nooit zal vinden, in plaats daarvan vind hij steun bij zijn autistische zusje, die op haar beurt (door onze ogen) eerder een blok aan zijn been is. Een ieder verstandig persoon weet dat deze situatie niet lang stand kan houden, maar als kijker hoop je toch dat ze niet gepakt worden en zodoende niet meer van elkaar gescheiden raken. Ergens op drie kwart krijgt de film een rare wending, de twee komen nader tot elkaar maar niet op een manier waarop je als kijker hoopt. Nouja je in de situatie inlevende is het misschien ook wel een mooi gegeven. Ik zou het zelf in ieder geval geen exploitatie noemen, verre van zelfs. Het waren immers mooi en subtiel gebrachte scenes. Het laatste kwartier is zo'n beetje het mooiste film materiaal dat ik in de afgelopen maanden heb gezien. Shots van Chloé die zich door iedereen aan liet raken tot aan de laatste scene met een langzaam stervende Joseph en zijn schommelende en lachende zusje die voor het eerst zijn naam uitspreekt. Prachtig en tegelijkertijd zo pijnlijk! Heb daar echt wel een klein traantje om gelaten. Helaas was de rest van de film van een nogal wisselend niveau en was het scenario ook niet helemaal in orde. Maar goed, dat neemt zeker niet weg dat ik hier ontzettend van genoten heb. Verdiend met 36 stemmen trouwens veel meer aandacht, dit filmpje. Misschien dat ik hem binnenkort eens in de pakketservice gooi, mocht er genoeg animo zijn.

3,5 sterren

Behoorlijk er inhakkende film.

Tevens weer het zoveelste bewijs dat de plot niet het belangrijkste is een film.

Via cinema kan je op andere manieren indruk maken.

Via geweldig camerawerk en via geweldig spel van de broer en zus.

Vooral zusje Chloé zullen we niet licht vergeten.

Enkele zeer expliciete sexueel getinte scenes (incest?, kinderporno?) geven de film een nog gruwelijker tintje.

Bij vlagen best indrukwekkend, maar niet helemaal goed uitgewerkt. De film neemt een aantal moedige stappen en maakt het voor de kijker zeker niet gemakkelijk (laat staan voor de jonge, uitblinkende, cast), maar het script hangt toch teveel van toevalligheden en, zeg maar gerust, onnozelheden aan elkaar.

2,5*.

Indrukwekkende film met een werkelijk schitterend einde, hoewel - dat moet wel gezegd worden - het verhaal niet altijd binnen de grenzen van geloofwaardigheid blijft. Die worden nogal eens overschreden. Het acteren van de twee hoofdrolspelers is daarentegen formidabel, vooral Adèle Haenel die op grootse wijze de rol vertolkt van de autistische Chloé. Het moet voor die actrice toch wel een hels karwei geweest zijn om zo'n moeilijke rol neer te zetten. Dat zie ik zelfs een volwassen acteur niet zo snel doen.

Zou ik deze film moeten beoordelen om het verhaal dan zou er voor mij niet meer dan een gemiddelde (3,0*) voor uit de bus komen, maar vanwege het uitstekende acteerwerk vooral van Adèle Haenel verhoog ik deze film naar 4 sterren.

4,0*

Heftige scènes verhogen de intensiteit van dit onthutsend drama - of is het op straat achter laten van kinderen dit soms niet ? - en brengen het verhaal zelfs op het randje van de geloofwaardigheid, maar de liefde tussen broer en zus en de obsessie om tot een eigen leven in een eigen omgeving te komen is zo sterk, dat ge, ook al voelt het soms wansmakelijk aan, ge toch in het gebeuren wordt meegezogen.

A boire et à manger, dus, maar zeker is het verbluffend acteerwerk van Vincent Rottiers (wat een verbetenheid straalt uit die kop) en Adène Haenel, die met haar vertolking in haar debuutfilm het startschot gaf voor een ondertussen goed gevulde carrière en agenda.

Deze film viel mij tegen. Het verhaal is heftig en de kinderen spelen goed, maar ik zag vooral het meisje (Adèle Haenel) vaak als iemand die een rol speelt. k kon het niet zien als echt, en natuurlijk is het dat ook niet, maar ik vind het fijner als ik dat gevoel wel (een beetje) krijg. Mede hierdoor wist de film mij niet erg te raken, ondanks al de emoties. Ik vind 'm bovendien nogal rommelig en lastig te volgen. Jammer. Ik had er meer van verwacht. 3*