Fetus (2008)

24 minuten gekeken, te gruwelijk, terwijl dit 100% mijn genre is, binnenkort hopelijk helemaal kijken brrrrr

tja, met horrorfilm die als titel Fetus heeft, kan het bijna niet anders dan dat het bloederig gaat worden. Sterker het is meer de vraag hoe goed en bloederig is het! En het antwoord luid ja vrij goed en er zijn liters bloed. De film is zeker niet voor mensen met een zwakke maag. We zien namelijk foetussen onthoofd worden, darmen naar buiten komen, necrofilie en vreemde bloederige rituelen. Alle Gore ziet vrij goed uit maar soms is wel duidelijk te zien dat het nep is. En zo zijn er ook een paar knullige uitwerkingen: Als je iemand in een nek snijdt hoe kan er dan bloed van boven uit zijn hoofd komen? Of een lijk dat wel heel erg aan het (glim)lachen is? Het genre drama is omdat we tussendoor wat beelden van de mooie tijd met zijn overleden vrouw zien. Maar voeg verder ook niet veel toe. Het gaat natuurlijk maar om één ding: Gore. Ook wordt in de film bijna niet gesproken en het meeste geluid komt van de Noise-muziek. Verder doet de film precies goed wat het beloofde: Hardcore gore laten zien.

Brian Paulin is een begrip in de underground splatter scene en Fetus is weeral een titel die zijn reputatie eer aan doet. Wel een stuk rommeliger qua verhaalopbouw. Dan vergelijk ik dat met Bone Sickness en Cryptic Plasm, die laatste zag ik kort na deze. Paulin neemt, as always, weer veel aspecten van het filmmaken zelf op zich. Dat gaat meer dan eens ten koste van de kwaliteit (en die is/was al niet hoog). Soms is het lastiger om het technisch zo hard te vernaggelen, dus ergens is dat ook wel een talent...

Waar het uiteraard z'n winst boekt, is het einde. Een daverende 20 minuten aan ultra-gore / ultra-violence. Über smakelijke gore pieces met een fijne mix van disturbing shit en creatieve uitspattingen. En dan nog de set schoonmaken... Ik vind het niet gek dat er vaak een aantal jaar tussen zijn films zit

Wel redelijk.

Maar overduidelijk heel goedkoop gefilmd. Al is de opzet nog wel leuk gedaan. Vader is kapot van het overlijden van zowel zijn vrouw als pasgeboren kind en begint te geloven in het feit dat bepaalde occulte rituelen zijn vrouw weer tot leven zou moeten brengen. Hij gaat op bezoek bij een Satanist voor wat boekwerk en vervolgens aan de slag.

En ja, dat brengt weer een hele hoop gore en viezigheid teweeg. Ik moest bij die bevalling denken aan Gozu. De regisseur doet alles onbeschaamd en schuwt niks.

In vergelijking met August Underground of Flesh of the Void zit hier nog wel een soort van verhaal in, en dat maakt het wel een beetje beter. AL mocht het voor mij wel iets verzorgder om een hoger cijfer te scoren.

2,5*