Zappatore (1980)

Ze bestaan echt : Al Bradley films die hij niet regisseerde onder de naam Al Bradley...op zich logisch, want eigenlijk heette Al Bradley geen Al Bradley maar Alfonso Brescia, die de meesten gekend zal zijn onder de naam Al Bradley...

Brescia ( aka Al Bradley ) had zoals u weet reeds enkele Napolitaanse italocrimefilms gemaakt met volkszanger Merola ( onder de naam Al Bradley ), en kreeg nu het verzoek om met hem een puur melodrama in elkaar te knutselen, gebaseerd- niet eens ongebruikelijk in het genre- op een songtext, met name van Bovio, door Merola reeds uitgebracht als smartlap.

Het resultaat is een meest so bad it's boring film, maar met enkele hilarische uitschieters die zeer vermakelijk zijn. Merola speelt allicht de eponieme held, de tamelijk ongekende Amato- een spitting image van Placido- de zoon die hem verloochent, en Bianchi de moeder .

In de bijrollen treffen we ook enkele gekende gezichten aan : de clowns Rizzo en Montanaro- een soort Alvaro Vitali kloon-, Carlo Giuffrè als carabiniere, Jeff Blynn ( sommigen beter gekend als het downie broertje van Maurizio Merli ) als zijn collega die nog voor de meeste comic relief zorgt, Venier als het vriendinnetje van Amato, en spaghettiman Battaglia als camorrista.. Last but not least heeft Brescia ( sommigen beter gekend onder de naam Al Bradley ) een cameotje als krantenlezer.

Dit is- ondanks de verplichte camorra zij- intrige die extreem knullig wordt uitgewerkt en ondanks het feit dat de brave Bradley aka Brescia het allemaal filmde als wat het een italocrime- dus aboluut geen italocrime, maar een melodrama in optima forma slechts bedoeld voor Merola's Napolitaanse fanbase. Het slot is heerlijke camp, maar de 90 minuten daarvoor zijn tamelijk afzien.

De Mario Merola box die nogal prijzig is bevat geen anderstalige onderschriften, de afzonderlijke uitgave al evenmin.