Rabitto Horâ 3D (2011)

Verrassend.

Niet zozeer de film zelf, maar het feit dat het hier om een ongegeneerde prequel van Shock Labyrinth gaat. In het begin zie je de verwijzing al even naar de film in de bioscoop, maar hoe langer hoe meer wordt duidelijk dat deze Rabbit Horror de gebeurtenissen in Shock Labyrinth wat meer achtergrondverhaal geeft. Op zich wel leuk om een prequel op een andere manier aan te pakken en hem ook op het eerste zicht onherkenbaar te verpakken in een andere film.

't is een leuk extraatje, want hoewel deze film oogt als een maffe Japanese horror valt het verder allemaal best mee. Niet zozeer eng dan wel wat trippy, het is uiteindelijk ook veel meer een wat luguber fantastisch drama dan dat het een echte horror film is. Maar dat zijn wel meer Aziatische horrors.

Shimizu heeft eigenlijk geluk dat hij een goed team om zich heen heeft verder. Doyle staat in voor de visuals (wat resulteert in een aantal mooie shots, al haalt hij absoluut niet z'n hoogste niveau), de soundtrack werd door niemand minder dan Kenji Kawai in elkaar gebokst. Toch niet de minste namen voor een relatief obscuur horrorfilmpje.

Verder een paar redelijke twists en een vermakelijk korte speelduur. De film is zeker niet slecht maar blijft af en toe wat teveel hangen in clichés. Het wordt denk ik tijd dat Shimizu echt een keertje breekt met het verleden. Met projecten als deze raakt hij alleen maar sneller in de vergetelheid.

Niet slecht dus, maar had er toch iets meer van verwacht, al helemaal als je ziet wie er allemaal aan mee heeft gewerkt.

3.0*

Konijnen horror...

Geen vervolg of prequel, maar meer een associatie met Senritsu Meikyû 3D (2009).

Op zich begint het nog wel interessant met het doden van het konijn, maar dat is tegelijkertijd ook zo een beetje de enige horror die je te zien krijgt. De film verzandt namelijk in een drama dat weinig verrassends weet te bieden. Een paar plotwendingen zijn oké, maar de eigenlijke clou komt te vroeg. Hierdoor voelt de rest als opvulling aan.

Wat overblijft, zijn een aantal leuke surrealistische scènes waarin een levensgroot konijn dan wel een knuffel de hoofdrol spelen. Het is te merken dat enkele momenten zo zijn opgebouwd om het 3D-aspect naar voren te laten komen. Daarom is het des te jammer dat het met de 2D versie vrijwel te verwaarlozen is. Overigens kan ik de overgangen wel waarderen.

Al met al matig, vooral als je een horror verwacht. Maar met de - kenmerkende - stijl die Takashi Shimizu hanteert, verbaast me dat nog geen eens meer. Gelukkig is de speelduur niet zo lang.

Kleine 2,0 sterren.