La Celestina P... R... (1965)

Ze bleek nog te bestaan in 65 : Assia Noris...al was ze 15 jaar lang niet in een film te zien , en zou dit haar laatste optreden voor de camera blijken te zijn. Waarom ze precies dit project zelf wilde produceren en uitvoeren weet ik verder niet, een eerbetoon aan de gekende de Rojas klassieker is het trouwens niet want veel meer dan de naam heeft deze film niet met het stuk gemeen.

Je zou kunnen zeggen dat de anti-heldin jonge vrouwen aan oude mannen koppelt, je zou ook kunnen zeggen dat ze een madam is die een high class bordeel voor de Milanese elite runt .

Op grond van de setting zou je kunnen vermoeden dat dit een soort vervolg is op LVA van Lizzani die met o.a. Luigi Magni meeschreef aan het scenario, het lijkt echter eerder een voorloper van RB, een wat ineffectieve satire op de haute volée dus.

Deze in vlot tempo zich ontvouwende film is nu vooral memorabel vanwege het optreden van een indrukwekkend aantal opkomende of net gevestigde cultsterretjes die gekende gezichten zouden worden in vooral de genrecinema. Het sixties babe gehalte is aardig op peil zou ik zeggen : Lavi, Tolo, Loncar, zelfs Raffaella Carra, enz. Aan de mannelijke zijde Venantini als toyboy van de heldin- ironisch genoeg zou hij later tig pooiers spelen- Serato en regisseur Alessandrini als ouwe vlammen/ zakenpartners.

Niet te vergeten tenslotte een jonge Franco Nero die even later dat jaar een superster zou worden dankzij Django, maar hier slechts even in beeld is als bruidegom van Tolo die niet weet dat zijn lief een ouwe werkneemster van Celestina is...

Een film uit 65 dus de babes zien we hooguit en als het meezit in lingerie, wat toch behoorlijk zonde is. We moeten overigens wel toegeven dat Celestina een model werkgeefster voor haar dames is en staat voor haar personeel, niet echter voor de arme, uitgebuite en uitgeputte Venantini.

Toch is dit behalve voor liefhebbers van eurocultsterretjes uit die tijd niet echt de moeite om te zien, Lizzani was niet subtiel genoeg voor een dergelijke satire schijnbaar en het geheel is niet meer dan een verzameling- voor die tijd ongetwijfeld pikante- sketches.

Goede score Umiliani.