Malombra (1942)

Ze bestonden al : verfilmingen van Malombra van Fogazzaro...die van Gallone met Borelli is gekend, kan verder door de Borelli buffs worden besproken. Er is echter ook nog deze even gekende van auteur Mario Soldati, die er reeds een Fogazzaro verfilming op had zitten met PMA in ongeveer dezelfde setting met Valli. Die wilde hij hier ook, het werd echter Miranda- de Italiaanse Garbo die jullie ook kennen uit la signora dit tutti- in feite iets te oud voor haar rol hier. Soldati maakte van de nood een deugd en maakte van deze film een all out diva vehikel en een ongeremde kostuumsoap.

En waarom zou hij niet : het boek paste geheel in de Victoriaans- hysterische postromantische traditie, net als de silent voorganger. Soldati- boekverfilmingsexpert, zelf schrijver en Anglofiel- besloot dan ook de gotische geest ervan trouw te blijven in iets wat verder heel erg weinig lijkt op de doorsnee telefoni bianchi films uit die tijd en plaats, meer in de lijn van de Hollywood chick kostuumsoaps van de jaren 30, met reeds gesuggereerde vervanging van Garbo door Miranda.

Soldati deed echter iets wel degelijk voor die tijd opmerkelijks zeker in een kostuumvehikel: hij besloot op locatie te schieten en wel aan het Comomeer en in de villia pliniana, wat extreem veel bijdraagt aan de authenticiteit van een film waar fakeness op de loer lag. Buitendien stelde de speciaal hiervoor ingehuurde Terzano niet teleur en maakte van het Comomeer een soort Loch Ness in de herfst waar het conform de Grote Traditie permanent stormt, uiteraard tijdens de sleutelscènes in combinatie met onweer. Ook de inrichting van de villa zelf past geheel in de laatromantische decadente traditie, erg theatraal geensceneerd en gefotografeerd met een soort lichtpoelen om de protagonisten, vooral Miranda uiteraard. Dit alles duidelijk ook in de silent traditie met veel close ups en gebaren, men denke aan de brief/ spinetsequentie bij voorbeeld.

Op grond hiervan rekent men de film wel tot de zgn. calligrafistische school, een verzamelnaam voor regisseurs die via hyperstilering afweken van het regimeconforme, wat inhoudelijk onmogelijk was. Hoewel : de somberte van het verhaal zegt misschien iets over 42 en een gedoemde oorlog, al is het laatste woord dan "speranza " hier.

Het verhaal is op en top laatromantische hysterie : eenzame jongedame min of meer gevangen door haar oom slaat in een landhuis aan het delireren- de eponieme markiezin Malombra met name- meent de reincarnatie van haar oma te zijn die was betrokken in een schimmig verhaal van Liefde en Dood, en besluit haar levensverhaal na te spelen met hulp van haar gedroomde Grote Liefde Checchi- uiteraard een romancier- wat dan leidt tot een ontknoping in de grote pompeuze gothic melodrama traditie.

Weliswaar zijn er wat contrasten aangebracht via de brave Steineggers wier prozaïscher wederwaardigheden wat te veel aandacht krijgen, en is er ook not so comic relief via Salvatore en zijn familie, een stel schertsfiguren. Maar dat werkt niet echt. Over het algemeen echter blijft de stemming hysterisch en gaat Soldati regelmatig en met goed geweten over de campgrens heen, wat hier waarschijnlijk noodzakelijk was.

Hoe dan ook, de meeste kritiekers beschouwen dit als zijn beste film en 1 van de beste uit fasjisties Italië. Is gerestaureerd en op DVD uitgebracht door Cristaldi zonder subs.

Stijve boekverfilming met hoogdravende dialogen en onnavolgbare acties van de protagonisten is grotendeels behoorlijk saai. Het mysterie wordt ook niet goed gedragen door Isa Miranda, die ik maar flets vond. De rest van de cast maakt ook weinig indruk.