La Vida de los Peces (2010)

Goeie film waarin een man zijn jeugdvrienden weer terug ziet, na een 10 jarig verblijf in het buitenland. Een kleine, intieme film met een kalm tempo die zich op één avond afspeelt. De film bestaat voornamelijk uit dialoog-scenes waarbij herinneringen worden opgehaald. Verder is de toon van de film heerlijk melancholisch.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Een dialoog-gedreven film van Chileense bodem, waarbij de meeste gesprekken zeker voor een feestje thematisch gezien nogal zwaar zijn. Uitzondering is het vraaggesprek met de twee jochies waarbij Andres waardig blijft antwoorden op de ongegeneerde vragen van de heren, voor mij de mooiste scene van de film.

Het tempo is zoals ook wel te verwachten valt van een registratie, traag en niet ieder gesprek is boeiend. Zo vind ik het hele gebeuren met de media naranja van de hoofdpersoon nogal saai en dit vormt wel de hoofdmoot van het verhaal.

Ik sluit me aan bij Decec, redelijk.

Schitterende acteerprestaties in deze integere film met een pakkend slot. Deed me denken aan een populair liedje van enige jaren terug "Wat ben ik blij dat ik je niet vergeten ben", maar dan "...met andere mensen in ons hart en in ons huis...".

Mensen leven onder elkaar en maken keuzes, krijgen misschien spijt, koesteren zich met herinneringen maar de realiteit is meestal sterker.

En hoe verklaar je de titel van de film ? Ook vissen leven ondereen, zoeken hun eigen weg, maar hun grenzen zijn ook beperkt. Is het dat ?

Goede film.

Saaie en totaal overbodige film zonder inhoud tenzij je keuvelen over je jeugdherinneringen en jeugdliefdes interessant kan noemen. De titel is wel goed gekozen, want het enige wat mij van deze film zal bijblijven zijn de mooie beelden van het aquarium, dat wil veel zeggen! Wel een grappig moment is de volwassen vragen van de kinderen aan het hoofdpersonage. Verder zonde van de tijd. De film duurde maar goed 80 minuten maar er leek maar geen eind aan te komen, Moet wel een heel groot huis geweest zijn met al die kamers. Nipt 2 sterren.

Andrès is een reisblogger en zit veelal in het buitenland. Exotische bestemmingen, toeristische trekpleisters, leuke terrasjes en culinaire verwentips ... het hoort allemaal binnen zijn takenpakket om te verwerken. Lijkt allemaal leuk. Toch wenst hij zich definitief te settelen ergens in het buitenland en zoekt hij nog één maal zijn roots op. Hij ontmoet hen op een feestje.

De gesprekken die vaak erg keuvelend en alledaags zijn doen hem beseffen dat weinig heeft opgebouwd, dat hij weinig houvast heeft. Zijn vrienden hebben intussen kinderen of hebben een stabiele relatie of vriendenkring. Hij komt stilaan tot het besef dat bij hem alles vluchtig is.

Geen film voor iedereen denk ik. De scène met de aquarium is visueel best leuk, maar het blijft voor velen voorts erg oppervlakkig allemaal. Eentje voor de arthouseliefhebbers.