Post Mortem (2010)

Een matige dramafilm...

Redelijk verhaal (geen mooi verhaal)...

Redelijk acteerwerk...

Geen goede HD kwaliteit....

Te klein breedbeeld...

Oudewetse opname, voorbeeld auto...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Sober, behoorlijk grimmig drama over een eenzame chileense man die in een mortuarium werkt, tegen de achtergrond van de staatsgreep van 1973. De kille, afstandelijke aanpak van de gebeurtenissen lijkt sterk op het werk van regisseur Michael Haneke. Daar moet je dus van houden, maar ik vond het een sterke, indrukwekkende film, zorgvuldig in beeld gebracht en uitstekend gespeeld.

Het is september 1973 en de dagen zijn geteld voor de Chileense president Salvador Allende omdat generaal Augusto Pinochet op het punt staat een militaire coup te plegen. Mario [Alfredo Castro] werkt als verslagschrijver voor lijkschouwer dr. Castillo [Jaime Vadell] en besluit op onderzoek uit te gaan wanneer zijn overbuurvrouw (en burleske danseres) Nancy [Antonia Zegers], op wie hij een oogje heeft, net als haar broer [Santiago Graffigna] en Arturo [Ernesto Malbran] spoorloos verdwijnt. Daardoor wordt hij op confronterende wijze op de feiten gedrukt met wat zich voltrekt in de wereld buiten de geïsoleerde omgeving van het mortuarium waar hij een groot deel van zijn leven doorbrengt. De kleurloze vormgeving en het stoïcijnse spel van Castro symboliseert het repressieve klimaat van Chili in 1973 en de lange takes versterken de sinistere sfeer, maar dat rijmt niet helemaal met de zwartkomische ondertoon die vooral in het laatste kwart boven komt drijven.

Yuk, minutenlang kijken naar het leven van een eenzame 55-jarige medewerker van mortuarium die

tijdens de laatste dagen van Salvador Allende's presidentschap in Chili valt voor de overbuurbuurvrouw, een uitgerangeerde burlesque-danseres. Tja en als het liefje van de overkant dan eindelijk bij je aan tafel zit, ga je eerst samen even vijf minuten zitten grienen... om vervolgens te wippen. Binnen de eerste 15 minuten had ik al door dat dit een lange zit zou gaan worden want het tempo was langzaam, de stijve hoofdpersonage was gewoon saai en afstandelijk en veel belangrijks gebeurd er niet. Jaja de buurvrouw verdwijnt en er zijn lijken. Echter bevat het meer stiltes en aanhoudende zinloze shots van het gewone dagelijkse dingen; zoals een eitje koken en dergelijke, dan iets anders. Dus zoals je kan verwachten ben ik geen bewonderaar van dit kille en grijsgekleurde werk.