Recruits (1986)

Koortsdromen van een (Canadese) expeditie: Assignment Wasaga Beach

De grijpgrage schooljongens uit Zielinski’s Screwballs zijn inmiddels volwassenen geworden en uitgegroeid tot volwaardige zedendelinquenten. Ze ontmoeten elkaar tijdens een dagje brommen, waar een machtswellustige commissaris besluit om hen (samen met willekeurig van straat geplukt schorem) op te leiden tot agenten in de hoop de burgermeester ten schade te brengen tijdens het nakend bezoek van de gouverneur. Ziehier alvast een gigantische kemel in de Moviemeter plotomschrijving, waardoor mijn voorgevoel bevestigd wordt: men is er op uit om deze film bij voorbaat af te schrijven als een ordinaire Police Academy rip-off, terwijl Recruits juist geënt is op een rijke traditie van recalcitrante Canadese humor en dus eerder een ordinaire Meatballs rip-off zou moeten genoemd worden (een beetje parate kennis van Canadese pulpcinema is ver zoek, zie ik). Natuurlijk worden er heel wat elementen van PA ontleend (het hele ‘driftkikker instructeur vs. mallotige kadetten’ paradigma bijvoorbeeld), maar het trainingskamp-aspect verdwijnt al gauw naar de achtergrond en Recruits lijkt eerder een virtuele wandeling langs de schappen van de videotheek van weleer: zo passeren onder andere psychopathische motorbendes, beachvolleybaltornooien, Arische metalgoden (gespeeld door Canada’s eigenste Jon Mikl Thor die jullie kennen van Rock N Roll Nightmare), interraciale buddy comedy capriolen en handgemeen in aftandse baancafés (een Canadese idée fixe sinds Porky’s) de revue.

De scène waar de aanslag op Kennedy wordt gepersifleerd met behulp van een Middeleeuws kanon zegt eigenlijk genoeg: Recruits is puur canuck comedy goud. Verwijzend naar zowel anarchistische meesters (Animal House, Rock n Roll High School) als klassieke humor (één van de motor psycho’s is een schuimbekkende versie van Curly Howard) en alle valkuien van de moderniteit ontwijkend: eind jaren ’80 was een keerpunt in het genre, toen begon sentiment terrein te winnen ten koste van zoete rebellie. Recruits daarentegen is fratboy humor zoals het hoort: geen ‘round characters’, maar karikaturale typetjes (nerds zijn bijvoorbeeld nog akelige wereldvreemde mannetjes in plaats van babbelzieke hipsters) die absoluut geen ontwikkeling doormaken of een wijze les opdoen. Het enige dat deze olijke bende bijleert, is dat ze elk een verborgen kracht hebben die kan helpen bij misdaadbestrijding (ook weer heel 80s: de underdog die in zichzelf gelooft): de nerd gebruikt zijn zachtaardigheid, de zwarte speelt lokaas voor gefrustreerde rednecks en de vrouwen laten allemaal hun tietjes zien.