In Nome del Popolo Sovrano (1990)

De film won twee prijzen in 1991.

Een David di Donatello Award (Migliore Costumista) en een Silver Ribbon Award (Migliore Musica). De muziekscore is van Nicola Piovani.

Bedankt voor de info weer . Spijtig dat u zelf niet stemt, maar dat kan nog.

Enfin, derde en laatste deel uit de officieuze historische trilogie van Magni na nell'anno del signore en in nome del papa re, wat betekent dat dit behalve vertrouwde kost ook een herhalingsoefening kan worden genoemd : de anti- paapse en humanitaire ideologie van Magni kennen we onderhand wel. Ook de verhaallijn biedt niets nieuws en is in feite een herbewerking van arrivano i bersaglieri maar dan in travestie : 20 jaar eerder zijn het de baddies die belegeren en de goodies die belegerd worden in de eeuwige stad.

Onder de belligerenten treffen we vele vetrouwde namen en gezichten, deels geinspireerd door historische ersonages zoals de door Perrin vertolkte barnabiet Perrin- uiteraard overdubd. Ook het personage van Magni muze Manfredi is historisch en in feite een copie van zijn rol als Pasqualino in NADS. Een film waar ook Sordi opdraafde, zo wederom hier : natuurlijk als misselijke hypocriet en kwezel die met alle winden meewaait, in feite echter een verstokte reactionair is.

Deze oude garde wordt terzijde gestaan door toen nieuwere gezichten als Barbareschi, Ricci, Wertmuller jr. en Serena Grandi ( die jullie ook kennen als het monster uit la grande bellezza...) die helaas haar kleren aanhoudt als bonne, al is haar decolleté dan laag uitgesneden. In feite was het de bedoeling dat de jongeren hier ook de prominentste rol zouden spelen, maar je ziet duidelijk dat ze niet tegen hun taak waren opgewassen en eerder bezig lijken te zijn aan een soap.

Wat dit deels ook is, een melodrama in kostuum met sentimentele trekjes waar het psychologische conflict van Wertmuller niet goed uit de verf komt, niet alleen vanwege hemzelf maar ook omdat Magni in het scenario niet goed kiest en ieder sterretje zo veel als mogelijk aan bod wil laten komen. Een oud euvel van deze auteur dol op ensemble casts, net als de oeverloze dialogen / nadruk op retoriek.

Film lost in translation, geloof ik nooit internationaal gedistribueerd als de meeste Magni's die toch te provinciaals blijft ondanks zijn universele pretenties.

Met dat al nog wel om aan te zien, mede dankzij behalve de cast ook goede production values met zoals gezegd bekroonde kostuums en score, en bovendien fotografie van Tarkovskij medewerker Lanci.

Wie heeft dit gezien ?