La Giacca Verde (1979)

Ze bestaan dus ook: non sexkluchten met sex comedy icoon Renzo Montagnani als mede protagonist...om heel eerlijk te zijn is het me verder een raadsel waar die genre aanduiding komedie hierboven op slaat, want dit lijkt me toch behoorlijk serieus bedoeld te zijn allemaal. Nog sterker : is het ook.

Dat is opmerkelijk te noemen niet alleen vanwege Montagnani's aanwezigheid, maar bovendien vanwege de regisseur : Giraldi, internationaal het gekendst vanwege zijn spaghetti's en in eigen land ander onschuldig B vermaak regisserend voor de teevee vooral. Dit trouwens ook een voor de teevee gemaakte film, al draaide hij tevens in de bioscoop. Maar waarschijnlijk komt die ernst omdat het hier een schijnbaar getrouwe verfilming betreft van een novelle van auteur Mario Soldati, een serieus schrijver die in de cinema echter werd gedelegeerd naar B films en het verfilmen van zijn werk dan maar overliet aan anderen. Naar verluidt was hij hier zo tevreden over dat hij het zijn beste film noemde !

Het verhaal is zoals het in een teeveefilm betaamt eenvoudig te noemen : de sterdirigent Cassel ziet in zijn eigen orkest een paukenist met een groen US masters achtig jasje opduiken: Montagnani met uilenbril. Cassel wordt ter plekke niet lekker en verlaat zijn orkest. Wat volgt is een flashback in "biechtvorm " naar wo 2 , waarin Cassel- een jodenjongen- was ondergedoken in een gat in de Abruzzen, waar hij een andere onderduiker aantrof : Montagnani wederom , toen al met het verfoeide, eponieme groene vest.

Het psychologische spelletje begint als Cassel ontdekt dat Montagnani de gefrustreerde percussionist zich uitgeeft voor een groot componist, terwijl Cassel juist de cover van een klerkje had aangenomen om een low profile te houden. De achterbakse Cassel besluit met de arme Montagnani een wreed machtsspelletje te spelen en hem continu maar subtiel te vernederen...

Bij zulke vernederingsspelletjes horen ook chicks, in dit geval GILF Senta Berger, hier een diva vertolkend met wie Cassel onder de ogen van Montagnani de liefde bedrijft. Cassel triomfeert dus volledig en haalt zijn gram op zijn verachte opponent. Maar dan ontdekt hij dat hijzelf een benepen burgermannetje is en een amoralist die geen achting verdient. Op het eind worden de rollen dan ook omgedraaid en zegeviert alsnog de zedelijke wereldorde.

Zoals ik al zei is dit een teeveefilm en dat is te merken, het Woord gaat ver boven het beeld ( van Dario di Palma ) en de decors zijn rudimentair. Het draait puur om de interactie tussen de protagonisten die ons een op zich intrigerend machtsspelletje naar het leven voorschotelen, door de teevee look en de voor een dergelijk product royale speelduur echter niet de volle tijd vermag te boeien. Dit ondanks Montagnani die uitblinkt en wederom bewijst dat hij wel meer kon dan de sexclown uithangen.

De score- niet onbelangrijk hier- geleverd door Bacalov, die jullie ook kennen van Djaang- goooo... meest echter diëgetische klassieken.

Bizar dat hier niet op gestemd is, want deze film met Senta Berger moet 6435788327843 keer op het nachtfernsehen te zien zijn geweest en dankzij Cassel ook vaak op de Franse teevee. Ik wil jullie stemmen zien.