That Girl in Yellow Boots (2010)

Jammer van de slechte trailer...

India als filmland heeft niet mijn voorkeur - vrolijke, mooie mensen die zingen en dansen is niet helemaal aan mij besteed- maar er blijkt dus wel degelijk een interessantere arthouse scene te bestaan. That girl in Yellow Boots geeft een beklemmend beeld van hoe de Indiase machocultuur onder mannen ertoe kan leiden dat vrouwen worden geëxploiteerd en misbruikt.

De beeldschone Britse/Indiase Ruth (Kalki Koechlin) verdwaalt in de hectiek van Bombay. Sterk in beeld gebracht met de verwarrende shots van hoe zij zich beweegt tussen de mensenmassa's en een extreme focus op haar innerlijke struggle te midden van al die indrukken. Ze heeft iets hulpeloos in hoe zij bijvoorbeeld verdwaald in de bureaucratische chaos die een land als India nou eenmaal kenmerkt. Maar tegelijk is ze ook een zoekende, actief personage dat zich kranig weert door de taal te leren en duidelijke grenzen te stellen naar de mannen om haar heen.

Qua narratieve structuur zit het vernuftig in elkaar, met een onverwachte plotwending die doet denken aan het magistrale Old Boy. Ik heb het dan natuurlijk over de paradoxale situatie waarin Ruth ontdekt dat haar vader ook haar favoriete klant is in de massagesalon en zij beseft zelf iets in gang te hebben gezet met de keuze om het seksuele bij de massages te betrekkenWe zien de afgebeelde mannen als zielige figuren die hun onzekerheden en pijnpuntjes maskeren onder een holle façade van uitgesproken mannelijke gedragingen, bijvoorbeeld benadrukt met impliciete fragmenten van hoe zij niks presteren in bed.

Ik vind het wel een interessante film omdat het zo haaks staat op de andere films die ik gezien heb over India. De hele film heeft helaas ook iets amateuristisch, met name door de keuze van zwakke acteurs (m.u.v. Naseeruddin Shah). Ik dacht eigenlijk dat het hier om een debuutfilm ging, maar dat is niet het geval.

Sterk.

India staat voor velen toch gelijk aan Bollywood, gelukkig is er ook een indie scene én zijn die films redelijk makkelijk te onderscheiden van het Bollywood werk. Aan een postertje heb je meestal al genoeg om in te schatten met wat type Indische film te maken hebt. Een speelduur van 90~100 minuten is ook meestal een goeie indicatie.

That Girl in Yellow Boots is een aardig drama, dat 80 minuten fijn aanmoddert. Goed in beeld gebracht, wat groezelige locatie waar toch enige schoonheid gevonden wordt, sterk geacteerd. Het drama is een beetje klassiek, ook de gewaagdere stukken, maar doorheen de film wordt er toch een band opgebouwd met de personages.

Lijkt op een vlotte 3* af te stevenen, maar tijdens het laatste kwartier schakelt de film gelukkig nog een versnelling hoger. De film draaft misschien iets te lang door met de twist (terwijl de oplettende kijker het toch wel moet doorhebben), maar herpakt zich daarna weer netjes en serveert een pakkend einde.

Geen groots meesterwerk, maar wel een film met een duidelijke identiteit, een krachtige uitstraling en op de één of andere manier toch best memorabel, met dank aan een bovengemiddelde finale.

3.5*

Interessante film, zeker het kijken waard.

Buitenbeentje binnen het bekendere India werk en daarom alleen al bekijken waard.

“Do you want a happy ending?”

Het begin van That Girl in Yellow Boots is vreemd, en het duurde daardoor een tijdje voordat ik echt in de film zat. Maar het acteerwerk van Koechlin is sterk, visueel (het gebruik van de kleur geel) ziet het er fantastisch uit en de setting (India) is verfrissend.

Verwacht geen muzikale intermezzo’s en luchtig vertier, want Yellow Boots laat een nare en minder frisse kant van Mumbia zien. Wat mannen vrouwen kunnen aandoen, masculiniteit, verschrikkelijke vaders etc. Ik begreep niet helemaal waarom Ruth in een massagesalon werkte en seksuele handelingen verrichtte (alleen omdat ze een bericht van haar vader had gehad), maar dat werd op het laatst meer dan duidelijk. Een ijzersterk laatste gedeelte.

Schrijnende film over een jonge vrouw die al een aantal jaren op zoek is naar haar vader in India. Op zich een prima film waar ook mooi geacteerd wordt, maar waar het wel jammer is dat een ervaren kijker, en dat ben ik dan waarschijnlijk ook, al halverwege de film genoeg puzzelstukjes van het verhaal heeft om het einde te kunnen raden.

En dat klopte helaas ook. Dus het einde kwam voor mij niet als een verrassing.

Aardig, maar wat betreft India heb ik dan toch liever een Bollywood-film. Kalki Koechlin boeit met haar lichaamstaal, maar het misdaadverhaaltje - weer een keer drugs, welja - vond ik erg flauw en die twist... tja. Wel een prachtige sfeer van de wat duisterdere gedeeltes van Bombay.

Een kleine 3,0*