The Lovable Cheat (1949)

Een theaterverfilming en het straalt er vanaf. Er wordt weinig moeite gedaan om te verhullen dat de personages telkens door een stuk of drie kamers lopen en het geheel veel weg heeft van een klucht. Tel daarbij op dat er ook nog eens weinig gedaan is met filmische middelen en de dvd-kwaliteit die je krijgt in de Buster Keaton-collectie ontzettend laag is en je hebt genoeg redenen tot klagen.

Dessalniettemin, en wat ik nu ga zeggen zeg ik wel vaker bij dit soort films, vind ik dit soort gedoe wel vermakelijk. Onbetrouwbare personages die elkaar oplichten met de meesteroplichter als centrale karakter. Het is allemaal erg onschuldig, het zijn geen oplichters van een crimineel niveau, maar het zorgt voor aardige geintjes. Ik heb het allemaal al eens gezien, ook veel beter. Voorspelbaarheid blijft een constant probleem, maar het kijkt prima weg, zeker met deze lengte.

En Buster Keaton: ik vond zijn zware Amerikaanse accent nogal onverwacht. Ik kon me niet meer herrinneren hoe hij praatte in Limelight (al had hij daar volgens mij niet meer dan een paar zinnetjes tekst), maar hij heeft op basis van deze film niet de meest aangename stem.

2,5*

Ik dacht al dat ik Buster Keaton zag in de still

Wachten op Godot

Mijn eerste kennismaking met Buster Keaton was eigenlijk via een talkie. Ik had ticketten besteld om Steamboat Bill Jr op het grote scherm te gaan zien maar kwam niet lang daarna een boxset van Keaton tegen met daarin 4 films (allemaal talkies) en een aantal shorts. Ik had één van die films (The Villain Still Pursued Her als ik me niet vergis) eerst gezien voor ik aan zijn silent werk begon dus ik heb, in tegenstelling tot de meesten, nooit echt een probleem gehad met de overgang van Keaton's werk van silent naar talkie. Het blijven vermakelijke films en ik hoopte dat The Lovable Cheat zich daar bij mocht aansluiten.

En dat doet het ook. De naam Honoré de Balzac doet wel een belletje rinkelen maar ik heb nooit het genoegen gehad om één van zijn toneelstukken te lezen of een verfilming ervan te zien, althans toch niet dat ik het besef. Ik wist dus ook niet goed wat ik moest verwachten maar dit was in ieder geval erg leuk. The Lovable Cheat is precies nog een uitloop van wat con artist elementen à la The Sting vanwege Mercadet die iedereen in het zak probeert te zetten maar met de korte speelduur van één uur en een kwartier verliest de film nooit aan enige vaart en is hij gedaan voor je het weet. Dat het een theaterverfilming is straalt er imho niet zo van af maar bon. De film is op zich redelijk voorspelbaar maar dat deert gelukkig de pret niet. Was het personage Godot eigenlijk een knipoog naar het bekende Waiting for Godot door Samuel Beckett of was het eerder toeval?

De film zit als special in de Buster Keaton Chronicles box (nog altijd de beste koop die je kunt doen als Keaton fan doordat je 18 shorts, 8 features en 2 specials voor 15 euro krijgt) maar waar de kwaliteit van de boxset over het algemeen wel in orde is, valt die hier wel tegen. Zowat halverwege begint het beeld wel erg hard te falen maar gelukkig is het naar het einde toe wel weer doenbaar. Soit, als je dit puur en alleen voor Buster Keaton doet dan kom je wel een tikkeltje bedrogen uit doordat zijn rol vrij klein is. Klein maar daarom niet slecht want net als met zijn stunts weet hij hier toch wel weer een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het is echter Charles Ruggles die de show weet te stelen als Mercadet. Ruggles is charmant, iets wat noodzakelijk is in dit soort films, en is de ideale meesteroplichter. Hij weet de rest met verve in het zak te zetten en is erg leuk om naar te kijken. De film bevat voor de rest nog wat kanonnenvoer, mensen die gewoon gecast zijn om bedrogen te worden, maar ook daar is niets slechts op aan te merken. Vreemd trouwens dat dit zo een onbekende film is gebleven, de naam Keaton was blijkbaar eind jaren '40 al niet meer zo enorm veel waard..

Persoonlijk heb ik de 'haat' naar Keaton's latere werk nooit begrepen want wat ik tot nu toe heb gezien (Speak Easily en het hierboven genoemde Villain Stil Pursued Her) was echt wel goed te doen. Toegegeven, het oudere werk als The Navigator blijft beter maar dit is in ieder geval vermakelijk om naar te kijken.

3.5*