Joe l'Implacabile (1967)

Het bestaat al een tijdje : dynamiet...om precies te zijn sinds 1866 toen Alfred Nobel voor het eerst succesvol experimenteerde met het goedje, waarna hij een jaar later het patent aanvroeg. Even daarop verspreidde het explosieve materiaal zich over de hele wereld , met alle gevolgen van dien. De grap is alleen : deze film speelt uitdrukkelijk in 1865 ! Zonder te suggereren dat Joe het spul zelf zou hebben uitgevonden trouwens, het wordt hier reeds als iets algemeen gekends verondersteld. Kenners ergeren zich aan dit soort historische onnauwkeurigheden, ik vind het eerder een van de charmes van het genre.

Goed, eerste spaghetti van Margheriti die later enkele door de tifosi gewaardeerde, "serieuze " westerns zou maken maar daar hoeven we hier niet op te rekenen. Margheriti zat schijnbaar nog in sixties eurocaper/ silly actioner sferen en maakt er een luchtige bedoening van, tot afgrijzen van de meeste kijkers als ik hun reviews goed heb gelezen.

Ik vond hem ook niet geweldig, maar toch een stuk hoogstaander dan de meeste kluchten die later het genre zouden overwoekeren. Bovendien speelt Margheriti niet vals : film begint met een duidelijke Leone parodie als van Nutter in zijn laatste western met sigaartje en Eastwood poncho in de gekende stijl zich op lijkt te maken voor een shoot out met een stel chicano's, we zien de held zich echter verveeld omdraaien waarna een "boem "volgt. We enteren de saloon, waar Joe door zijn liefje Castro wordt bezongen in het debiele titelliedje van Savina. We weten dus meteen wat voor een film dit is.

Op die luchtige toon gaat het voort, een beetje vergelijkbaar met de Garko/ Sartana films al zijn die beter en ook inventiever, want de voorspelbaarheid van Joe's modus operandi is vernietigend te noemen. Al dienen we niet te vergeten dat deze explosievenexpert VOOR Coburn in giu la testa kwam, natuurlijk. We moeten wel nog even de belachelijke stock footage en miniaturen memoreren waar Margheriti zijn toevlucht tot neemt bij de meest "spectaculaire "explosie in een mijn.

De intrige biedt ons verder wat na 10 minuten reeds verwacht mocht worden , en de zgn. twist ziet iedereen aankomen : Joe's opdrachtgevers zijn in feite de bad guys, vertolkt door Baldini resp. Rivero. Er is voor de volledigheid ook een chicano gang onder "el sol " Palacios* en die heet zo vanwege zijn zonnetroon, terwijl op het eind nog wat saloongirls schiettuig ter hand mogen nemen, die samen met Castro en tweede love interst Zulewska zorgen voor de onontbeerlijke chick inbreng.. Shoot outs zijn er met Joe q.q. weinig, wel wat Stagecoach style chases en een siege in een fort op het eind. Och ja : er is ook de verplichte "comic "relief via de sidekick van de held, een babbelzieke ouwe pias Swan/ Barri.

Niet meteen onmisbare spaghetti viewing kortom, maar minder slecht dan velen suggereren met Margheriti's andere spaghetti's in het achterhoofd.

Is voor Belgische spaghettifans te zien dankzij de Franse DVD.

*: IMDB en SWDB maken er een onomastisch potje van, let u daar niet te veel op.