Dernière Jeunesse (1939)

Wat zie ik, nog geen observaties van de poëtisch realisme aan de havenkant buffs voor deze poëtisch realisme aan de havenkant klassieker van auteur Musso ? Merkwaardige figuur die Musso, leek voor de oorlog door te breken als auteur en kreeg zelfs de prix Louis Delluc voor le puritain, maar na een onderbreking door de oorlog herstelde hij nooit echt geheel, enkele projecten werden door tegenslagen nooit afgerond en hij maakte bijna geen FF films meer, om uiteindelijk docufilmer te worden in Peru en bijna 100 jaar oud te sneven.

Het betreft hier een typische film uit die tijd en plaats, meer bepaald een pre- noir die weer eens draait om verdoemde zielen aan de eeuwige havenkant die weten dat het nooit wat met ze zal worden maar het tegen beter weten in toch blijven proberen. De intrige is gebaseerd op een roman van een goede gekende : Liam o'Flaherty, neef van John Ford en zoals gekend ook verantwoordelijk voor o.a. het scenario van diens the informer. Ook hier schreef de Ier- in het Frans onderlegd als Beckett schijnbaar- zelf het scenario naar zijn eigen roman mr. Gilhooley, mij verder ongekend maar ongetwijfeld in Dublin spelend. Een precieze locatie wordt hier niet gegeven, Frankrijk iig. maar in feite werd de film opgenomen in Italië ! En daar ging de mist natuurlijk eh..de mist in. Die zien we dus niet- zoiets als een expressionistische film zonder schaduwen in feite, toch jammer.

Het verhaal is zoals de synopsis reeds suggereert pre- noir in optima forma en gesneden koek. Dat geldt minder voor de voornaamste vertolkers : Raimu en Delubac. Raimu zo vaak opdravend in boertige kluchten in die tijd, had daarvoor ook de fysique du role natuurlijk maar toch erg zonde dat hij nu vooral daarom gekend is. En Delubac gelanceerd door haar 100 jaar oudere hubby Guitry, ook vooral uit diens komedies gekend, hier optredend als damsell in distress. En eveneens- het betreft hier immers een pre noir- als femme fatale, maar ook zij is slechts een pon van het noodlot.

De intrige is extreem uitgebeend en niet meer dan een verzameling treurige schetsen van het leven dat Raimu- gespensioneerd koloniaal militair- in kroegen aan de havenkant leidt, een verbitterde, eenzame man en in feite al dood, zoals hij begrijpt. Deze verdoemde ziel pikt dan de suicidale Delubac op op straat en een dit wordt het begin van een gedoemde romance, waarvan de afloop in feite al in het begin duidelijk is. Geen redemption in deze extreem sombere film, meer nog misschien dan in de gekende Carné klassiekers. We weten in feite ook al wie de katalysator zal worden van de eindcatastrofe : Pierre Brasseur- natuurlijk ook in QDB van Carné optredend- die zich al snel op zijn beurt over Delubac "ontfermt " . U doet verder de wiskunde...

Toch jammer dat de film niet ergens in het mistige noorden speelt en couleur locale mist, zeker er zijn enkele havenkantsequenties en plein air, maar meestentijds speelt dit in besloten interieurs- shabby en groezelig dat wel- en oogt het duidelijk als een studioproductie.

Niet van het niveau van de gekendste voorbeelden uit het "genre " misschien, maar toch niet af te raden voor de buffs...helaas is er geen fatsoenlijke release, ik weet ook niet of er al fansubs van zijn. Misschien beter wachten tottie adequaat wordt uitgebracht.

Waarom voel ik me altijd zo persoonlijk aangesproken door jouw reviews Pippo?

En hier betreft het voor mij weer een ontdekking. Dank. Kan niet eens een rip vinden, laat staan die nodige fansubs, dus het kan een tijdje duren voor ik deze kan zien.

Die box waar je het over had in je andere reviews vandaag is vorig jaar inderdaad door de kerstman bezorgd, maar altijd hetzelfde verhaal, nog zo veel te zien...

u voelt zich aangesproken omdat u aan ernstige betrekkingswaan lijdt...had u echt totaaaaaaal niet in gedachten verder...nou ja een heel klein beetje misschien