Once upon a Crime... (1992)

Dappere poging tot screwball comedy, maar het is allemaal net niet wat moet het zijn. Hier en daar grinnik je eens wat, maar van de bank rollen van het lachen? Nee, dat niet. Daarvoor zijn eenvoudig te weinig grappen echt leuk.

En was het niet Groucho Marx die ooit beweerde dat komedie muziek is? In komedie moet een goed ritme zitten en deze film zit regelmatig naast de maat. Belangrijke personages worden plompverloren geintroduceerd, verhaallijnen worden afgeraffeld, het soort zaken dus dat er voor zorgt dat je tussendoor eens op de klok kijkt in plaats van dat je meegaat in het verhaal.

Ik denk dat ik nog redelijk aardig ben als ik hem een rapportcijfer 5 geef.

**½

Lekker luchtige film; amper verhaal, veel bekenden en genoeg grappige scenes; 3,5 ster

deze film heeft een plot dat bijna net zo onlogisch als fantastisch is soms met een vleugje flauwe humor! alle amerikanen die in monte carlo geraken en er vervolgens een amerikaanse rotzooi van maken, écht heel grappig.

****

Ik moest heel erg lachen om deze film want het heeft een hillarische inhoud boordevol rake grappen, en john candy met zijn veelzijdigheid laat zien dat je humor ook kan treffen in serieuze situaties.

Regisseur is de pa van Jim in American Pie.

Zeer onderhoudende film die me eigenlijk heel veel deed denken aan een ouderwetse klucht ala John Lantink. Maar dan wel een goeie gelukkig. Zonder dat ik er echt voor in de stemming was heeft de film me in ieder geval een aantal keren flink aan het lachen gekregen en het verhaaltje is daarbij ook nog eens vrij aardig. Ik vond zelf de rol van de inspecteur erg goed en de grap van de aansteker die het steeds niet deed dan opeens een steekvlam produceerd vond ik geweldig gevonden. Al met al 3* voor deze geslaagde comedie.

Ik vond het erg flauw en warrig. Ik hou best van onderbroekenhumor maar dit was allemaal wel erg suf.

1,0 *

grappige film

Hartstikke leuke film hoor! Heb hem jaren geleden op video gekregen en uit nostalgie zet ik hem zo nu en dan nog eens op.

Ah, zo'n film die ik probeerde te scoren in de tijd dat ik alle John Candy films in de videotheek was aan het huren. Ondanks dat tot mijn grote vreugde relatief onbekende films als Armed and Dangerous, Going Berserk en Volunteers wel aanwezig waren, ontbrak Once upon a Crime uit het aanbod. Toen ik de dvd een tijdje terug in Londen zag liggen, kon ik het niet laten deze film alsnog mee te nemen.

Dit was echt compleet gestoord, zoals wel vaker het geval is bij films met Candy. Meer dan een absurde 'whodunnit' is het eigenlijk niet, maar ik had ook niet anders verwacht. De film heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar gelukkig gebeurt dit uiteindelijk wel. Hilarisch wordt de film niet gauw (hoewel Candy die zich vast lult en een uit de duim gezogen vluchtroute moet reconstrueren echt prachtig is ), maar er zitten evengoed diverse leuke vondsten in. Het verhaal is leuk om te volgen, je speculeert als kijker mee en de cast heeft het zichtbaar naar hun zin gehad. Naast Candy zijn ook Jim Belushi, Cybill Shepherd, Sean Young en Richard Lewis goed in vorm. Soms is er wel wat overacting in het spel, maar binnen deze context kan ik dat goed verdragen. Het hele verhaal is ontzettend hysterisch, dus het past erbij dat de cast zich daar zo nu en dan naar gedraagt.

Dit is absoluut geen memorabele film, maar ik heb me wel uitstekend vermaakt. Als je de acteurs uit deze film kan waarderen en een ietwat foute whodunnit niet schuwt, kan ik je garanderen dat je je hiermee gaat amuseren. Ik vond het in ieder geval een zeer aangenaam tussendoortje.

3*

Het idee is leuk, maar de gehele film is rommelig en eigenlijk niet zo mysterieus, wat je meestal wel van een who-dunnit mag verwachten. Sean Young werd min of meer terecht genomineerd voor een Golden Raspberry voor slechtste bijrol-actrice. John Candy schmiert er lekker op los.

Ik weet nog steeds niet wat er mis is met deze film. De ingrediënten als een leuke hysterische verhaallijn, mooie locaties, soms best goede grappen, en in potentie een soort whodunnit einde waren aanwezig. Maar de acteurs, geen enkele uitgezonderd waren in staat iets geloofwaardig neer te zetten. Miscasts? De grappigdoenerijtjes kropen maar voort. Binnen een kwartier had ik het al gezien en sloeg de ergernis toe. Zo flauw. De acteurs wisten zichzelf geen raad, zo leek het. Heel gênant eigenlijk. Tot de laatste kwartier heb ik 't uit kunnen zitten, maar werd 't zelfs mij te machtig. Wie wat waarom en waar gedaan heeft.. 't zal me een zorg zijn.

Het gaat deze film. Op marktplaats staat de dvd voor 40,- te koop, slaat nergens op. Op Amazon.nl is/was de blu-ray redelijk goedkoop. Maar het is wat mij betreft, het toch niet. De film begint sfeervol. Over twee echtparen en een zoekgeraakte teckel. Degene die het dier terugbrengt kan een flinke beloning krijgen maar dan wordt de eigenares vermoord. Een soort who dunit verhaaltje, met Franse accenten à la Clouseau.

Sean Young en Sybil Shepherd vallen op zich nog mee. Maar er wordt heel overdreven geacteerd, dit zij nog wel vergeven. Eugene Levy (hier de regie, zelf ook een rolletje in het casino, en bekend van andere komische films, Father of the bride, American Pie...) laat de camera regelmatig te lang draaien waardoor acteurs dan maar aanmodderen tot dat hij roept "cut". Hier en daar leuke grapjes zoals met de koffer. Maar nadat ik me redelijk heb weten te vermaken ging het met de ontknoping toch wel heel hard achteruit. Op zich niet zoveel aan te merken op de cast, vooral vanwege Jim (James) Belushi gezien. John Candy (de gokker) gaat, hoewel beter gezien. Maar het is een script van niets en chaotisch gebracht. Jammer. 3.0

(Een klein rolletje van Ann Way, de huishoudster, die ook in Clockwise, speelt)