Shiryô no Wana (1988)

Grappig filmpje dit, al kan het niet genoeg verdoezelen dat het gaat om een rasechte B-film.

Acteerprestaties, special effects en het overgrote deel van de shots zijn erbarmelijk. Gelukkig zijn zoals killalot al zei de moordscenes wel leuk, en komen er af en toe filmische hoogstandjes (niet zozeer technisch) voorbij. Doet soms zelfs wat Tetsuo achtig aan, alleen zijn die stukjes veel te kort.

Film begint leuk, zakt gaandeweg wat in, maar eindigt wel spetterend (redelijk onverwacht ook). Logica is volledig zoek, maar het is wel geinig allemaal, en daar draait het toch om. 2.5*

Evil Dead Trap begint best boeiend, maar zakt daarna in en mondt uit in een climax die nogal over de top is.

Vier meisjes en een jongen worden achterna gezeten door een gemaskerde killer. Bijna de hele film speelt zich af in de verlaten fabriek, maar echt heel veel sfeer is er niet, afgezien van het zeer aardige eerste stuk. Visueel niet boeiend, de soundtrack is wel erg leuk. Heerlijke jaren '80 sound dat me een beetje deed denken aan Halloween.

De paar moorden zijn best aardig, maar zeker niet speciaal. De film wil ook maar niet echt spannend worden en het einde is over de top, maar best vermakelijk. Toch mist de film een beetje een eigen gezicht, want dit hebben we al veel vaker gezien.

Net zoals vele andere Japanse horrorfilms laat ook Evil Dead Trap genoeg ruimte voor perverse en bizarre ideeën. Wat begint als een doordeweekse slasher met een Italiaans aandoende soundtrack, mondt gaandeweg uit in een industriële nachtmerrie met invloeden uit de cyberpunk en Cronenbergs body-horror. De aftandse fabriek met grote open ruimtes, donkere gangen, losse bedrading die uit het plafond bengelt, betonnen pilaren, televisieschermen die zomaar aan- en afspringen en een grijnzende maansikkel die over het verlaten industrieterrein hangt, vormen het merkwaardig decor van dit alles. Een gewaagde cocktail met andere woorden, maar ondanks de onnavolgbare plot resulteert dat in een aantal indrukwekkend in beeld gebrachte scènes. Reden daarvoor is de cinematografie die een combinatie is van vuile kleurtinten, grove filmkorrel en aparte cadrages. Velen zullen zich storen aan de groteske verhaallijn, maar alleen al voor de esthetische kwaliteiten is dit een must see.

Laatste half uur is by far het beste. Dan komt de Japanse tentakel uit de mouw. Héérlijk luguber werkje verder. Doet heel Europees aan. Argento is al genoemd (met name de surreële gangen, blauwe, mistige look), maar moest zelf nog meer aan Fulci denken. Met name de in your face manier van gore-display (de oogbal scene aan het begin!!) is een geweldige overeenkomst. Absoluut één van m'n favoriete Japanse cult-horror flicks.

Zojuist voor de derde of vierde keer gezien, en hij levert absoluut niet in aan kracht. Heerlijke openingsscene. Luguber, gory en ondersteund met die geweldige soundtrack. Zet de toon voor de rest van de film. Alles is lekker sfeervol, en Ikeda (die kennelijk in 2010, op 59 jarige leeftijd, zelfmoord pleegde) serveert je de ene na de andere toffe sequence. Zowel die deathscene met die ijzeren 'spikes', als die met het meisje dat in één shot volledig over die auto heen wordt getrokken zijn uitstekend gefilmd en uitgevoerd. En ook de killer zelf weet hij meerdere keren heel tof op het scherm te laten verschijnen.

Laatste +- 30 minuten blijf ik persoonlijk het minst vinden. Dan slaat het wat mij betreft iets te veel door. Had het toffer gevonden als het bij een slasher gebleven was, maar ook het laatste halfuur heeft zo zijn charme (dat verbande lijk dat weer opstaat )

Jammer dat Ikeda nooit echt meer van dit soort horrofilms heeft gemaakt. Talent had 'ie er absoluut voor namelijk.

De film speelt zich af op een verlaten bouwplaats waar het ene na het andere personage een gruwelijke dood sterft. Een ongecompliceerd verhaal met creatief moordwerk. Met een viezige sfeer. Behalve de uitgekiende pracht en omineuze veelzeggendheid van sommige shots is er op esthetisch en psychologisch vlak weinig te beleven. De personages hebben het in ieder geval niet in zich. Die zijn plat ontwikkeld en hebben amper een persoonlijkheid. Geen drama daar dus. 't Is allemaal nogal kaal.

Wel fijn moordwerk, maar helaas ontbreekt voorafgaande aan de moorden de spannende opbouw. Dreiging is er niet. Er wordt gemoord. Punt. Het script voorziet in kille moorden in een kille entourage en verder niet. Leuke kills hoor. Daar niet van. En veel ook. Ze vallen als vliegen. En ze vallen ook zonder veel poespas. Zonder veel emotie op te roepen. Ik genoot van de opsmuk, maar het deed me verder weinig.

Het vrouwelijke hoofdpersonage is er in ieder geval zeer van onder de indruk en zij klampt zich in grote ontzetting vast aan een eigenaardige vreemdeling die plotseling opduikt. Voor de kijker is het niet heel verrassend welke identiteit de vreemdeling heeft. Voor onze heldin wel. Die is blij met elk gezelschap en een zoektocht naar de verdwenen personages wordt samen ingezet. Dat had allemaal heel spannend en beklemmend kunnen werken, maar dat doet het niet. Wild heen en weer geloop met een paniekerige gelaatsuitdrukking oogt miscchien heel spannend, maar is het niet. Zelden zo’n langdradige wandeling mogen aanschouwen.

Gelukkig wordt er tussen het wandelen door, flink gemoord. De kills zijn zeker ok. Daar zit duidelijk een creatieve geest achter die van gore houdt. Mooi in beeld gebracht. Ze zorgen voor aangenaam vertier.

Het acteerwerk is opvallend slecht. Nu las ik dat de actrices eigenlijk alleen maar in pornofilms acteren en dat toont zich. Erg over the top.

Nee, veel meer dan aangename en heftige momenten van gory kills heeft de film niet te bieden.

Vervelend.

Film werd me op een dag aangeraden voor een filmspel, er omheen lopen is dus een moeilijke opgave op die manier. Ik had nog nooit van de film gehoord, terwijl het klaarblijkelijk toch wel publiek heeft getrokken. Niet veel publiek, het blijft een B-film, maar wat mij betreft wel grotere aantallen dan het verdient.

Wat mij betreft gaan de punten vooral richting enkele creatieve ideeën en effecten, die het toch net wat aparter doen laten overkomen. Waar het allemaal over ging wist ik niet, maar het feit dat ze met veel effecten uitpakken kan ik nog wel waarderen. Daar houdt het qua positiefs weer meteen op. Het is namelijk nogal een opgave om normaal door deze film heen te komen.

Ik weet dat ik nadat de teller 30 minuten had geslagen langzaam begon te hopen dat de onzin eens zou eindigen. Ik bleek alleen nog 75 minuten voor de boeg te hebben, die het niveau nauwelijks naar boven tillen. De grootste stoorfactor daarbij is het acteerwerk. Ik blijf het bijzonder vinden om te zien hoe deze films er herhaaldelijk in slagen om elk personage achterlijk over te laten komen.

Uiteindelijk is er maar weinig om te onthouden buiten wat unieke taferelen, want de rest vergeet ik liever zo snel mogelijk. Zowel kwalitatief als inhoudelijk is het allemaal maar een bordje met vet. Losse beelden die aan elkaar worden verbonden met een dun touwtje. Leuk om te zien voor circa 30 minuten, 105 minuten is echter veel te veel van het goede. Erg vermoeiende opgave, leek nergens te eindigen. Kan er dus ook geen goed cijfer voor ophoesten.

Blijkbaar nog niet gezien oftewel zat deze wel heel ver weg. Ik ga direct met de deur in huis vallen, had er wel degelijk meer van verwacht. Nochtans vind ik hem alleraardigst beginnen, maar waar je dan vetter verloop verwacht, blijft ie steken en is het gewoon te minnetjes over de ganse lijn en hoort het zeker niet tot de beter B-horror. Er zit zeker nog genoeg in, waar ik me wist mee te vermaken, ook gewoon best geinig, 't is ook geen totale flop fzo. Dat einde was zo van, owkéé dit kwam ff van ver Ik ga het bij een 5/10 houden, net voldoende.

Nami is presentator van een televisieserie over true crime. Op een dag krijgt ze een echte snuff-film in de brievenbus. Hierop is te zien hoe een vrouw brutaal gefolterd en vermoord wordt. Om de echtheid van de film te kunnen bewijzen gaat ze met haar crew naar het verlaten pand waar de film is opgenomen. Wat ze daar vindt tart alle verbeelding. Kunnen zij en haar collega's ontsnappen uit deze onheilige plek?

Deze viel me beter mee dan vooraf verwacht. Dit is een typisch 80s slasherfilmpje maar met een flinke dosis weird aan toegevoegd. De body horror was ook wel echt ranzig te noemen. De kills zijn creatief en goed uitgevoerd met practical effects. Velen zullen dit niet hun ding vinden maar voor mij werkte het wel. Naar het einde toe duurde het net wat te lang en hier en daar haperde het tempo wat.

Verder is dit een erg genietbare Japanse horrorfilm uit de 80's. De soundtrack is ook echt geweldig. Deed me wat aan Giallo-films als Tenebre en Suspiria denken.

3,5*