Park (2016)

Past volgens Inge vast bij IFFR 2017. Ben benieuwd...

Behalve op IFFR ook 21 februari Vera Zienema Park | Vera Groningen - vera-groningen.nl Doe ik dus maar

Hoor hier nu toch veel positieve geluiden over. Hopelijk wordt deze energieke/rusteloze(?) film nog ergens opgepikt.

deze en Sexy Durga zijn misschien de enige selecties voor de dwarse film dag waar ik naar toe ga

maar bij deze heb ik mijn twijfels of het wel iets voor mij is....

Film die een beetje slachtoffer is geworden van IFFR stress. Had hier door een tip nog een kaartje voor kunnen krijgen, maar dat was wel op voorwaarde dat ik hem niet geheel uit zou kunnen kijken omdat mijn volgende film 10 minuten voor het einde van deze zou beginnen, en het stuk lopen van A naar B al dik 5 minuten in beslag zouden nemen. Nu is mijn motto in zulk soort gevallen altijd ''ik zie wel'' waarop je naderhand pas beseft hoe onhandig het allemaal is. Ik stapte niet met het grootste spijtgevoel uit de zaal, daarvoor waren de mega verwachtingen die SB en Verhoeven met hun hoge oordelen hadden gecreëerd te weinig bevredigt, even er vanuit gaande dat ik geen ufo-landing op het einde gemist heb, maar zonde was het wel. Ik volg uit zelfbescherming zo weinig mogelijk politiek maar het is een grote shock om te zien wat er nog van het land over is waar al mijn vriendjes op de basisschool altijd naar op vakantie gingen.
Als locatie werkt het althans echter perfect, de vernielde, verlaten stadions waar niets meer van de asmosfeer en drukte van vroeger te voelen is, ik hou ervan. Het is verder vooral een film over heersende verveling en hoe dat je leven op jeugdige leeftijd in haar greep kan hebben. Alles staat stil en draait in een cirkeltje terwijl je barst van de energie, (bij)banen zijn er niet, dus rest er met zo'n klimaat niet veel meer dan een beetje aan het zwembad hangen (dat in dit geval niet eens water heeft) wat lopen stoeien en als de frustratie helemaal hoog oploopt: gewoon de boel slopen, want alles is toch al kapot. Uiteindelijk is de meest tragische rol weggelegd voor het gehandicapte (?) meisje, die haar ontluikende seksualiteit onbewust tentoonspreid en mede daardoor soms letterlijk uit verveling wordt gebruikt. De scene op dat vieze matrasje in die donkere kleedkamer is me dan ook het meest bijgebleven.
Ik ga via Festival Scope (aanrader mensen, al kost het me weer 4 euro) het overige kwartier nog even zien en zie dan wel even of ik mijn cijfer goed heb ingeschat, wat ik wel verwacht, dus niet haten.

Ai, sla ik bewust een film als Mektoub, My Love: Canto Uno (2017) - MovieMeter.nl over, omdat je weet dat in zo’n film totaal niks interessants gebeurt en je je drie uur zit te vervelen, beland ik in een film die zo mogelijk nog minder verhaal heeft! In deze film gebeurt echt niks: soms heeft een scene wel de potentie tot een dramatische gebeurtenis te leiden maar dan stopt het voordat er iets gebeurt en krijgen we de volgende (slaapverwekkende) scene. Maar dat zal ook wel het idee zijn: het tonen van het leven van jongeren in Griekenland die zich alleen maar vervelen. We zien dus een paar jongeren die elke dag louter rondhangen, op dingen slaan en met elkaar stoeien om te kijken wie het sterkste is. Het leven is daarmee wel wat ruig en iedereen zit vol schrammen en bulten, waardoor het nihilisme en geweld uit verveling me wat doet denken aan de punk van 1977 in het eveneens door een economische recessie getroffen Engeland. Maar in het hedendaagse Griekenland is het niet helemaal ‘geen werk, geen geld, geen meisje’: men heeft wel meisjes en het is ook zomer en ze leven aan het strand dus elke dag is ook een beetje een feestje.

Er is wel nog iets van een plot omtrent Dimitri die een vriendinnetje heeft, zijn baantje verliest en om een of andere reden graag volwassen mannen aanvalt. Tegen het eind lijkt er eindelijk iets van drama te ontstaan doordat Dimitri erin slaagt met een dronken toerist naar diens hotelkamer te gaan waar hij misbruik lijkt te gaan maken van de situatie maar in plaats van de toerist te beroven of te verkrachten (Dimitri is misschien homo: je weet het niet) zit hij alleen maar de dronken toerist uit te dagen. Het maakt het beeld dat deze jongeren echt geen idee hebben wat ze met hun leven aan moeten compleet.

Als sfeerbeeld van nihilisme is de film geslaagd, maar als film waarin zo goed als niks gebeurt is het wel een lange zit.

Strontvervelende film waar de regisseuse geen idee heeft wat ze haar niet-professionele acteurs moet laten doen. Het is dan ook maar heel de tijd hetzelfde gehannes. 'Doe maar een beetje gek'. allemaal samen onder de douche, een beetje springen, maar niemand lijkt een idee te hebben waar deze film naartoe wil. Als je met niet-professionals werkt, moet je dat wel weten l (Cidade de Deus is daar een prachtig voorbeeld van) maar hier lijkt het nergens op. Het acteren is tergend slecht. Niet hun schuld, maar toch…

En natuurlijk ook in- en intriest hoe dit niet eens zo oude Olympische dorp naar het beeld van Griekenland zelf, helemaal naar de kloten is.