Yume no Shima (2009)

Te zien op Imagine in Amsterdam. Klinkt (en zo lees ik er ook over) als een interessante (onafhankelijke) film. o/a in zwart/wit, beetje guerrilla stijl etc.

beetje naive amateuristische produktie.

het is altijd leuk als er aan "name dropping" gedaan wordt in een film, maar als Terayama, Kurosawa, Ozu en Naruse vallen, dan moet je ook zorgen dat je iets brengt dat op zijn minst aan deze film legenden doet dénken. Maar dat was onderdeel van het naieve gedeelte dat Mochizuki (leuk om je weer eens gezien te hebben!) misschien terecht 'aandoenlijk' noemde.

Het amateurisme was storender en vooral duidelijk in het acteerwerk en het klunzige gebruik van cliche's uit politiefilms.

Dieptepunt komt als twee politiemensen na het achtervolgen van een motorrijder belanden in een winkelstraat waar de voortvluchtige is afgestapt en in de massa opgelost. Als kijker weet je dat de motorrijder een capuchon heeft opgezet, maar de politiemensen niet. Toch achtervolgen ze iemand met capuchon. De cliches kennende verraad ik niets als blijkt dat het hier om de verkeerde man gaat. Maar het wordt nog erger als de politiemensen direct sorry zeggen zodra de man zich omdraaid. Wederom weten wij als kijker dat het om de verkeerde man gaat, maar dat kunnen zij nog helemaal niet weten omdat ze er pas een paar scenes later achter komen naar wie ze nu daadwerkelijk opzoek zijn!

grappig om na Hottarake no Shima - Haruka to Maho no Kagami (2009) weer een film te zien met als centraal thema een eiland waar afgedankte spullen van de mensheid belanden, maar in beide film is het slechts een interessante setting en wordt er inhoudelijk (als metafoor of op een andere manier) eigenlijk niets mee gedaan.

Bijvoorbeeld. Kurosawa Moutain, Ozu Plant, Sergeant Terayama and his assistent Nomura. En het meisje heette Hana (naar Hana Susumu van Crazed Fruit?). Wat kan daar nu weer achter zitten dacht ik? Toch een tikkie intrigerend...

Vond het ook opvallend dat een dergelijke amateuristische productie (opzettelijk zo gedaan als ik de aantiteling goed interpreteerde) dan toch de halve wereld over gaat en op zo'n festival opduikt. Deed me kwa morsig zwart/wit denken aan Van Gogh's guerrilla debuut Luger.

Verder had het de eco-boodschap (incl. lied!) die je wel in anime ziet (ook aandoenlijk), maar de meest onlogische plotwendingen, idiote conversaties en in gewetensnood verkerende anti-held. Helemaal eens met beavis ook met dat voorbeeld over die capuchon, dat soort dingen.

Tsja, eigenlijk was alles aandoenlijk. En ook hopeloos knullig. En nog nét aan onderhoudend.

Qua plot en thematiek weinig origineel en weinig subtiel. Maar mede door het "oude" zwart/wit vond ik het qua sfeer toch best aardig. Ik heb me er in ieder geval niet bij verveeld.