Die Reise nach Kafiristan (2001)

Te feministisch opgezette film. En de onaantrekkelijkheid van de actrices was geen pluspunt Het kon me op een gegeven moment nauwelijks meer boeien. 1*

Wat een mannenklets

In de jaren '30 was het feminisme volgens mij nog niet uitgevonden en waren 2 vrouwen die een moeilijke reis maakten zoals deze twee dames, een uitzondering.

Helaas was de film vaak te traag en te vaag qua verhaal. Ook de afgeknipte zijkanten en het abrupte einde hielpen niet erg.

Een vroeger reisverhaal van Ella Maillart, dat ik gelezen heb, was vele malen indrukwekkender.

3,0*-tje.

P.S.- En nu nog een mooie poster zoeken, want de dames reisden zeker niet met een Dinky Toy

Een degelijke, in de gids als intellectueel omschreven, film over een duo dat aan de dreigende oorlog in Europa ontsnapt. Prachtige landschappen en decors, maar het verhaal wil niet echt tot leven komen en is te afstandelijk.

En een klein anachronisme in de film. Eenmaal in Afghanistan staat ergens in een kamp een Landrover (Series II, softtop) achterin beeld. Ziet er redelijk uit in zo'n woest landschap. Jammer dat er in 1939 nog geen Landrovers waren, maar pas vanaf 1948.

Wilde deze film al lang zien, maar de kritieken van te traag en te vaag hielden me tegen. Ten onrechte. Het verhaal is inderdaad nogal afstandelijk, maar ik had daar niet zo veel last van. Het past ook wel bij deze intellectuele vrouwen, die in een geheel ander universum leefden dan wij ons nu kunnen voorstellen. Vooral Annemarie Schwarzenbach was een fascinerende persoonlijkheid, maar zeker geen innemende. Jeanette Hain laat die in zichzelf gekeerdheid, die afstandelijkheid, die hulpeloosheid van haar personage prachtig zien. Ze heeft zelfs de looks.

Maar een biopic is dit niet. Om het turbulente leven en de ongelukkige dood van Annemarie Schwarzenbach in beeld te brengen heb je wel drie films nodig. Men leze de biografie op de Nederlandse Wikipedia. Die is stukken beter dan de Engelstalige versie. Maar terug naar deze roadmovie, met prachtige beelden van de woestijnen, de verlaten landschappen en de twee vrouwen in die 'Dinky Toy', zoals iemand dat Fordje noemde, waar een gigantische tent met bagage uit schijnt te komen en die nooit hoeft te tanken...

Ik heb geboeid zitten kijken. Vooral naar hoe ze met elkaar omgaan. Dit zijn geen gemakkelijke rollen om te spelen. Gaandeweg kruipt natuurlijk toch de vraag omhoog, hadden ze nou wat met elkaar en deden ze het ook? De film geeft daar geen antwoord op. Ach, er mag best wat te raden overblijven.