Le Due Facce del Dollaro (1967)

Er bestaan er niet zo heel veel van : ratatouille westerns...dit is er zo een van de in het genre niet echt gekende Bianchi Montero, met in de cast ook niet meteen serieuze genrecoryfeeen. Het is dan ook een spaghetti/ ratatouille die een soort hybride tussen een heistflick en een western is, of een eurocrime in westernsetting. Heistspaghetti's zijn natuurlijk niet zo bijzonder, maar de heist zelf neemt hier zeer veel ruimte in beslag, vormt met de voorbereidingen ertoe de hoofdmoot van de film.

Degenen die de heist in het US cavalry fort zullen uitvoeren zijn in het genre vrij ongekenden : leider is Herlin de mathematicus/ professor die we eerst aanzien voor een genreconforme komische schlemiel van het zatte dokter of doodgraverstype, hij lijkt echter eerder gemodelleerd te zijn naar noir criminal masterminds als e.g. Sam Jaffe in the asphalt jungle. Dan hebben we Herter als oneervol ontslagen ex- cavalerie officier Blackgrave- de enige van wie de naam wordt genoemd- en als chick niemand minder dan Giorgelli, sex comedy coryfee en hier nooit zo weinig vrijgevig als het ging om het tonen van haar massieve boobs, helaas. Het kwartet wordt gecompleteerd door de meest typische spaghettifiguur van Miele/ Django, zo heet hij in de credits maar in feite blijft hij naamloos. Deze ingehuurde gunslinger wordt gespeeld door Poli, die we kennen uit Italocultklassiekers als cani arrabiati waar hij de buddy was van Eastman, maar die in het westerngenre zelden te zien was.

Zoals ik zei wordt de hoofdmoot van de film gevormd door de heist en de voorbereidingen ertoe, met slechts 2 typische spaghettisequenties : het Leoneske duel tussen Herter en een echte kolonel, en de komische episode waarin Poli zich heeft vermomd als monnik, uiteraard semi- geestige parodieen op liturgisch taalgebruik daarbij verzorgend. Is ook goed voor de helft van de bescheiden bodycount in deze film. Geen paniek kenners : daar blijft het qua "humor "wel zo'n beetje bij.

Het laatste dik half uur is standaard we willen de buit niet delen dus we gaan elkaar uitroeien gedoe, wat ook niet veel meer is dan een gekend crime/ noir gegeven in een western jasje. Het was trouwens niet onverstandig van RM- die jullie ook kennen van de giallo the killer is the sex maniac- om geen poging te doen een typische spaghettisfeer op te roepen : deze goedkope productie kwam niet verder dan de studio's in de Abruzzen en meer zat er niet in.

Het goede camerawerk werd verzorgd door Stelvio Massi- ook al iemand die we met andere genres associeren. Het visuele gebrek aan spaghettisfeer wordt meer dan afdoende gecompenseerd door een goede Morriconeske score van de Capuano's .

Dit verre van geniale maar toch wel een voldoende scorende genreproduct is voor Belgische spaghettiliefhebbers toegankelijk dankzij de Franse DVD.