Parêdo (2009)

Niet helemaal wat ik verwachtte.

De film begint als een luchtig verhaaltje met meerdere verhaallijnen. Elk personage wordt geïntroduceerd in al z'n gekkigheid, tot dat verhaaltje een beetje rond is, en we met een volgend personage verder gaan.

Ik vond het begin erg sterk. Hier was er nog nauwelijks een plot, waardoor alles heel luchtig is en op de personages gericht. Mooi om te zien hoe personages zich gedragen wanneer ze alleen zijn, en hoe ze dingen verbergen. Ryosuke, en de band met Kotomi, vond ik het leukste om te zien. Hun band vond ik erg natuurlijk overkomen.

Parade zit visueel best aardig in elkaar. Ik stoorde me alleen soms aan een bepaald baslijntje dat herhaaldelijk terugkwam. Qua audio hadden ze wel wat meer mogen doen.

Kortom is Parade een leuke film die makkelijk wegkijkt. De personages blijven grotendeels boeien, ook al kent de film hier en daar wat inzakpunten. De uitvoering is degelijk en het plot verrassend.

3*

Mooi!

Ik vond net de tweede helft een stuk sterker. De eerste helft is misschien iets te vrijblijvend, al betaalt die iets te lange aanloop zich later in de film wel terug. Het is vooral het einde van het laatste fragment dat ongelofelijk sterk is, waardoor het flatje echt een soort van onderduikadres wordt voor likeminded mensen, waar niemand oordeelt en iedereen met het nodige respect behandeld, hoe twisted ze uiteindelijk ook mogen zijn.

Verder een verzorgde film, maar het is duidelijk dat Yukisada niet teveel wou afleiden van z'n hoofdthema. Hij vindt een redelijke balans, al hou ik uiteindelijk toch meer van eigenzinnig gestileerde films.

Al bij al een mooi filmpje dat vooral door het sterke einde een extra lading meekrijgt. Yukisada blijft wel een boeiend regisseur, jammer dat hij een beetje van het internationale toneel verdwenen is, want écht geniale dingen zie ik hem weinig maken, waardoor de kans redelijk groot is dat ik af en toe wat van z'n films mis.

4.0* en een uitgebreide review

Verrassend zuinige scores hier met uitzondering van Onderhond. Parêdo is toch wel aardig ontvangen als ik andere sites zo door struin, hoewel vrij weinig gezien.

Dat vrijblijvende, zo'n slice of life luchtigheid, had ik hier van tevoren overwegend verwacht. Dat komt enigszins wel uit, maar de film ontpopt zich uiteindelijk tot een grimmig en emotioneel beladen drama. De korrelige beelden, met een herfstig aandoend kleurenpalet en vaak volop gebruikmakend van de aanwezige lichtbronnen, weten de sfeer perfect over te brengen. Iets meer dynamiek in de cameravoering had de film echter niet geschaad. Ben dan juist weer dol op zo'n terugkerend baslijntje voor de speelsheid, terwijl voor de meer emotionele momenten een pianothema wordt ingezet. Later in de film worden deze twee stijlen nog met elkaar gemengd. Was even bang dat de finale te gekunsteld en toevallig was, maar gelukkig schaaft Yukisada deze nog zodanig bij dat hier geen sprake van is. Geweldig mooie afsluiting van een film die de gehele speelduur blijft boeien.