Rien à Faire (1999)

Sterke film van de regisseuse waarin je het lege en zinloze gevoel kan delen met de hoofdrolspelers en vooral met Valeria Bruni-Tedeschi die een van haar aller aardigste rollen speelt als een verliefde werkloze. En passant komt de kloof tussen bourgeoisie en arbeidersklasse duidelijk aan de orde. Een film om van te smullen in de regio achter de kust van Boulogne-s-Mer.

Mooie 'kleine' film over twee verloren zielen die elkaar treffen in de supermarkt. Allebei werkloos en op dood spoor. Niet wetend wat te doen met hun leven. Niet wetend wat te doen met elkaar. Ze praten wat, vertellen elkaar wat over hun leven en kijken steeds vaker naar elkaar uit. Als reddingsboeien in een ruwe zee.

Ik ben het niet eens met die critici die zeggen, dit hebben we allemaal al een keer gezien en het thema is niet nieuw. Oké, niet nieuw, maar welk thema is dat wel? Het gaat er om wat de regisseur en de beide hoofdrolspelers er van maken. Marion Vernoux zoekt het niet in makkelijke oplossingen. Wat er gebeurt zit ook vooral in wat er niet gebeurt en gezegd wordt. Prachtig om die twee mensen te zien stuntelen. Ze hebben elkaar nodig, maar zijn daar tegelijk ook bang voor. Ze willen wat, maar zijn tegelijk bang om hun hele leven op z'n kop te zetten en alles te verliezen. Zouden wij het anders doen? Het beter weten?

Kijken naar zo'n acteerkanon als Valeria Bruni Tedeschi, 14 jaar geleden al, is een feest. Je zit ademloos te kijken, Ik althans, hoe ze steeds lacht als ze verlegen is. Vond Patrick Dell'Isola nauwelijks voor haar onder doen met zijn ingehouden spel. Het slot van deze film is al even fraai en misschien niet verrassend. Maar past daarom ook zo goed bij deze film. Chapeau voor de makers van Rien à faire. Een pareltje.