La Pivellina (2009)

Vanaf 5 mei in de Vlaamse bioscopen.

Een hartverwarmende kijk op het leven aan de rand, die balanceert tussen documentaire en fictie. Het verhaal is triest maar knap. De film is vrij monotoon ...

La Pivellina is nogal een gemakzuchtige versie van een Dardenne-film.

Geen professionele acteurs? Check. Geen (klassieke) verhaalstructuur? Check. Documentair-achtige stijl van filmen? Check. Geen (sturende) muziek? Check.

Zoals gewoonlijk lopen de critici ermee weg. Maar ik kreeg hier gewoon de kriebels van. Hoe vaak kun je een close-up nemen van het kleine meisje om de kijker te sturen? Dat noem ik niet meer oprecht of puur dat is gewoon manipulatie van de eerste orde.

Het begint inderdaad stilaan een arthouse-trucje te worden. Ik ben benieuwd welke film(s) als eerste de wind van voren krjgen. Dat zal pas een interessante discussie opleveren.

Mooi stukje melodrama in arthouse-achtige style gefilmd.

*4

Een leuk kind, gelukkig hebben ze huilbuien en alles er netjes uitgeknipt. Wat er niet uitgeknipt is de aframmeling van de hond Hercules, dat arme beest weet echt niet wat het fout heeft gedaan.

100 minuten is eigenlijk ook te lang, ik zat op het einde te wachten, dat is geen goed teken.

En dan nog te veel vraagtekens, het verhaal moet ergens naar toe werken, de rest zou ik onzichtbaar moeten schrijven, maar daar heb ik vandaag geen zin in.

Ontspannende neorealistische film in een duidelijk herkenbare Dardenne-stijl. Een hele tijd weet de film met heel weinig toch de aandacht vast te houden, maar op een gegeven moment werd het te ontspannend en werd het een tikkeltje slaapverwekkend, wat een halve sterretje kost. Het verhaal is net te leeg, en dit wordt helemaal duidelijk door het teleurstellende open einde. Dankzij dat ontspannende sfeertje krijgt het wel een ruime 2,5* van mij.

Vrij rustig en ontspannend drama.