Wszystko, Co Kocham (2009)

Klein verzet raakt me altijd wel, maar verder was deze film gewoon te gewoontjes om echt indruk te maken. Als de film nou zelf iets opstandiger was geweest had het meer indruk achter gelaten. Toffe geloofwaardige punknummers (geleend van een echte Poolse band uit die tijd) worden afgewisseld met een matige soundtrack, de film had juist genoeg gehad aan die punknummers. Maar dat is maar een voorbeeld.

Desondanks een aardige film met geloofwaardige hoofdrollen.

3.0*

Poolse punk.

All That I Love, of beter gezegd Wszystko, Co Kocham, was niet voor niets een winnaar van vele filmprijzen. Het is namelijk een meeslepend portret van een jongeman op de rand van volwassenheid, tegen de achtergrond van het Polen ten tijde van 1981. Lech Walesa zorgt bijna persoonlijk voor een burgeroorlog en alles wordt dan voor de doorsnee burger allesbehalve duidelijk.

Dit tijdsbeeld lijkt keurig te zijn gevangen door Borcuch, die kan rekenen op een uitstekende cast, aangevoerd door de machtige Mateusz Kosciukiewicz. Hij is de achttienjarige Janek, die zijn onvrede in de microfoon van zijn punkbandje spuugt. Tot grote ergernis van de lokale politie, die enig politiek bewustzijn het liefst met een knuppel zou verbieden.

De film blijft keurig binnen de lijnen kleuren, maar de dramatiek is soms bijna door het beeldscherm voelbaar. Vooral de tweestrijd waar een ieder mee kampt wordt verschillend vormgegeven. Het geeft dit mooi gefilmde drama een eigenzinnig smaakje dat nergens het gehemelte doet opensplijten, maar wel voor een verrassend vullende maaltijd weet te zorgen.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Iets te tam misschien voor een film over jonge punks in Polen ten tijde van de staat van beleg (1981-1983). Al sluit ik niet uit dat die ook gewoon bezig waren met school, vriendinnetjes etc, maar misschien hadden we de politieke situatie in Polen iets meer op de voorgrond willen hebben gehad.
Vaak blijft de film wat hangen in de welbekende coming-of-age.
Wel zien we Jaruzelski op TV de staat van beleg afkondigen en tanks richting Gdansk oprukken en zien we hoe Solidarność vanuit de havenstaking steeds meer steun krijgt in de bevolking en onder de scholieren.
Statement van de film is natuurlijk het optreden van de band op school met door de autoriteiten niet gewenste tekst en de consequenties die dat heeft, daar is wel wat meer moed voor nodig dan hier in Nederland met je punkbandje opruiende kritische anti-autoritaire teksten zingen.
Let ook even op de Bolletje-beschuitblikken in de eerste keukenscene!! Ik weet wel dat we op een gegeven moment spullen naar Polen gingen sturen, maar volgens mij was dat pas op het moment dat de staat van beleg was afgekondigd.

Film over loyaliteit, moed, volharding en liefde ten tijde van de opkomst van Solidarność, begin jaren ’80. Net als eerder bij de Hongaarse opstand (1956) en de Praagse lente (1969) hebben wij in het westen weinig meegekregen van de impact van die sociale omwentelingen op het dagelijks leven in die landen toentertijd.

Deze film poogt een beetje inzicht daarin te geven door het volgen van de tweestrijd van een jonge punkbandleider, die zich in een spagaat bevindt door zijn loyaliteit aan zijn militaire vader enerzijds en zijn verliefdheid op een meisje uit een Solidarność-gezin anderzijds. Onvermijdelijk worden hij en zijn bandleden uiteindelijk gedwongen partij te kiezen. Film gaat helaas uit als een nachtkaars en bevat bovendien een paar rare, volgens mij niet ter zake doende subplots, zoals het avontuurtje met de vrouw van de fanatieke communist. En die vreugdesprong in het laatste shot kan ik ook niet plaatsen...