Amer (2009)

Dankje.

'Go with the flow' gaven de regisseurs bij het begin aan, en een audiovisuele belevenis is deze ode inderdaad. De geweldige openingstune en het kleurgebruik doen me aan films als Suspiria denken, jammer dat de muziek later niet meer terugkomt, maar gelukkig zijn er wel flink uitvergrote geluidseffecten.

Het eerste deel van het drieluik met Ana als klein meisje vind ik het beste vanwege de suspense, het voyeurisme en het onderdompelen in kleuren. Erg sfeervol met een paar prachtige scenes. In de tweede episode hangt er een andere spanning rond de inmiddels jonge en mooie vrouw: sensueel en grimmig tegelijk, maar met een onbestemd verloop.

De herhalende (beeld)trucages worden me op een gegeven moment wel teveel van het goede. Leuk, maar overdaad schaadt. Tegen het einde is er meer fysieke dreiging en wordt het beter behapbaar met een paar stijlvolle scenes die (deels suggestief) behoorlijk pijnlijk aandoen.

Van een plot is echter amper sprake. Het is vooral gericht op enkele (giallo) stijl-kenmerken zoals het inzoomen op lichaamsdelen (veel ogen), glimmende voorwerpen, dieren, etc. Het gaat niet volledig in op een kat-en-muisspel, een whodunit element of een andere rode draad, en die mis ik toch wel erg.

Amer is hoe dan ook zowel een nachtmerrie als een rare zwoele droom. Welke beoordeling hier aan te geven, geen idee... hoewel het een goed teken is dat het nog door m'n hoofd spookt en ik geen genoeg kan krijgen van de muziek.

Helemaal mijn ding is Amer niet, maar ik voorspel een toekomstige (cult)succes op Moviemeter, want er zitten hier genoeg mensen die dit geweldig gaan vinden. Dit is uberhaupt een film die op allerlei genrefestivals te zien zal zijn de komende tijd, kan haast niet anders.

Om te beginnen: Geweldig sound design. Constant worden bepaalde geluiden heel sterk benadrukt en andere juist niet. Dat tekent de sfeer van deze film nog meer dan het camerawerk. Dat inderdaad veel zoomt naar extreme close ups en weer terug. De film heft een minimaal plot en is bijna volledig en vaak erg knappe stijloefening.

Verder is dit een film waarbij ik me soms (vooral in het begin stoorde aan wel heel opzichtige Freudiaanse verwijzingen. Is de film toch echt wat te lang (met name het middenstuk trekt nogal vond ik) en ging ik er niet in op zoals de makers het bedoeld hadden.

Ondanks dat toch wel een kleine 3.5* en de aantekening dat liefhebbers van oude Italiaanse giallo's en van (horror)films die meer om stijl en sfeer dan om plot draaien dit beslist moeten gaan zien.

Deze film vandaag bekeken op het 'Imagine' Filmfestival in Amsterdam. Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. De filmmakers Cattet en Forzani die ook aanwezig waren en na de film een toelichting gaven hadden het over zoiets als experimentele artistieke horror met een duidelijke verwijzing naar de Giallo films van de jaren zeventig. Dat laatste was volkomen duidelijk. Nog nooit zoveel ogen in close-up gezien, soms ook heel angst-aanjagend. En het scheermes mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Ja, de regisseurs hebben goed naar de films van Argento gekeken.
Hoewel ik af en toe best wel moeite had met de manier van filmen van het duo Cattet en Forzani vond ik het bekijken van "Amer" voor mij toch een heel bijzondere ervaring. Het is ook een film die bij herziening alleen maar beter kan worden denk ik. Voor een groot publiek zal deze film niet weggelegd zijn. Daarvoor is deze film te experimenteel. Veel bezoekers konden deze film daarom ook niet of nauwelijks waarderen. ZIj vonden het niet de moeite waard om na afloop even te blijven zitten om naar de regisseurs Cattet en Forzani te luisteren die over deze film het e.e.a. wilden vertellen.

3,5*

Erg wisselvallig. Heb het niet exact bijgehouden maar ik denk dat ik de helft doodsaai vond en de andere helft geniaal. Gelukkig was het een beetje verspreid. De druppels, de kam, het scheermes... die scenes waren heerlijk! Maar die wandeling, het eerste kwartier en de autorit (op de wind in de haren scene na) vond ik hoogstens interessant. 3,5* maar. Niet echt mijn genre denk ik. Naja, weer wat geleerd.

Wat een film, de beelden zijn ronduit overrompelend. Met opengevallen mond gekeken, waarvan het tweede hoofdstuk en de tweede helft van het derde hoofdstuk absoluut de kroon spannen. Bewegende foto's. Alles klopt. Kleur, mode (even de mist in in het derde deel), kadrering en compositie, lokaties, muziek en niet te vergeten het prachtige geluid. Wat een oog voor detail.

Het uitgangspunt van alle zintuigen willen prikkelen is zeer goed uit de verf gekomen. Je voelt, ruikt, proeft en kijkt door de ogen van het hoofdpersonage. Wie heeft er 3d nodig als het vertellen op deze manier ook lukt.

Het gebrek aan verhaal is naar mijn mening geen issue, absoluut ondergeschikt aan de ervaring waar de film om draait. Ga dit zien, ik ga donderdag weer.

De openingstitels waren mooi, maar helaas was dat ook het hoogtepunt van de film. Verder kon ik er niks mee. De film heeft geen plot en ook geen enkele inhoud, dus moet hij het helemaal van de stijl hebben. Daar scoort Amer helaas ook te laag. Een aantal mooie scenes zijn er zeker, maar veel te weinig om 90 minuten te kunnen boeien. Ik hou wel van Argento, maar wat ik aan hem waardeer (vooral het overdreven kitcherige en de muziek) kwam ik amper tegen in deze film.

Speciaal.

Tijdje terug gezien in de Studioscoop in Gent. Omdat de thematiek in de film me wel aansprak, maar vooral omdat de uitwerking erg apart bleek te zijn.

Dat laatste was zeker het geval, maar de invulling van de thematiek moest je er wel grotendeels zelf bij verzinnen. De film kende weinig dialoog, maar ook de gebeurtenissen waren vaag. Ik heb er doorgaans weinig problemen mee, maar hier werd ik er niet bepaald wild van.

Voor de rest was dit een sterk vormgegeven kunstwerkje. Prachtig kleurgebruik, een aantal sterk surrealistishe scènes en degelijke muziek (al had ik het nog iets beter verwacht). Verder droegen de extreme close-ups aardig wat bij aan het benauwend sfeertje. Zoals Friac al beschreef, kon je de angst van het meisje echt voelen!

Mist misschien wat inhoud, maar Amer heeft zeker genoeg om mij het volle anderhalf uur te boeien.

3.5/5.0*

Brak.

Argento heeft wel een aantal leuke zaken gedaan, maar de giallo an sich kan mij echt niet boeien. Dat wordt maar een keer benadrukt door deze film, die niet meer is dan wat typische giallo kenmerken uitvergroot. Jammer genoeg nog steeds uitgevoerd met het technische vernuft van 30 jaar geleden.

Verhaal, acteerwerk, thematiek ... steek het in je achterzak en laat het daar zitten; De doordeweekse horrorliefhebber hoeft hier ook niet aan te beginnen, niks goor, niks spanning, niks scares. Een scalpeltje is zowat het grofste moordwapen dat in deze film voorkomt.

Het draait duidelijk rond het audiovisuele, en daar weet de film absoluut niet te overtuigen. Het kleurgebruik is bijna aanstootgevend lelijk, maar het is vooral de rampzalige editing (timing ) en het eeuwige belabberde zoomen dat de film tot een vervelende kijkerervaring maakt. Ik begrijp de ode, maar kan er gewoon niks mee aanvangen. Het is nog steeds even belachelijk slecht uitgevoerd als vroeger, nou joepie!

Soundtrack zelfde euvel. Apart is het zeker, maar komop ... 2010? Zou Forzani en Cattet zeker nog niet willen afschrijven, eigenlijk maken ze cinema die 100% in mijn straatje zou moeten vallen, maar geef die mensen een capabele sound designer, cinematograaf en editor alsjeblief. Dan wordt het misschien nog wat.

1.0*

Vreemde, experimentele film, vrijwel dialoog- en plotloos. Vol raar gemonteerde close-ups en eindeloos voortdurende, doelloze scenes. Sfeervol, dat wel, maar niet op een onderhoudende manier. De film is vooral arty-farty en saai. De retro soundtrack is evenwel geweldig.

Als tip gekregen van Verhoeven, en gisteravond gaan zien met een vriendin.

Ik heb nog steeds, na een nachtje slapen, geen idee wat ik er mee aanmoet. Het begon veelbelovend, ontzettend goede sfeer, mooie beelden en het kreeg me af en toe op het puntje van mijn stoel. (Mede door de muziek waar de film mee opende). En ja, de suspense was duidelijk aanwezig, dat wist me ook enigszins te intrigeren.

Helaas vond ik het middenstuk een flinke domper waarbij ik steeds verder in mijn stoel zakte. Het wist me tot een kwartiertje voor het einde totaal niet meer te boeien, waardoor we het op een gegeven moment over onze aankomende vakantie naar New York hadden. (We zaten in een lege zaal dus stoorden niemand, voor de duidelijkheid)

En toen werd het plots weer beter. Hoewel ik er nog steeds geen snars van begrijp, hoe erg ik ook mijn best probeer te doen om het te analyseren/snappen (vergeefse moeite), wist het me toch weer even bij mijn strot te grijpen. Op een gegeven moment kropen mijn vriendin en ik gillend tegen elkaar aan, en begon ze me te meppen met de vraag waarom ik haar in Godsnaam hier mee naar toe had genomen. Het einde was beter, maar maakte het er nog niet goed op. Ik weet gewoon niet wat ik er mee aan moet, ik weet dat ik een film als deze niet moet gaan analyseren, maar toch doet mijn hoofd het. Toch nog even wat meer laten bezinken, denk ik.

Oh ja, leuk detail: kreeg vanochtend vroeg een smsje van die desbetreffende vriendin dat ze flinke nachtmerries er over heeft gehad. Weinig gewend zeker. (Grapje meid)

Style over substance ... overduidelijk gevalletje!

Nu hoeft dat nou niet meteen een probleem te zijn, maar dan moet je visueel wel heel briljant bezig zijn.

Gebrek aan plot en aan inlevingsmogelijkheden in de karakters maken het een film die het van enkele briljante scenes moet hebben, daartussen door neigt de aandacht wat te verslappen.

't is natuurlijk ook geen echte giallo meer een arty film die wat stijlelementen gebruikt uit het genre.

Interessant experiment, maar nog geen geweldige speelfilm.

Oh my god Met afstand één van de beste films van de laatste jaren. Dik top10 materiaal. Een fantastische style over substance film met geweldige klassieke (Italiaanse) invloeden maar tegelijkertijd heel erg modern. Ik moest meermaals aan een Grandieux denken, misschien zelfs Von Trier's Antichrist... al is het vooral een gevoel en kan ik m'n vinger er voor het grootste gedeelte nog niet op leggen. Het is een soort droom/nachtmerrie, waarin beeld en geluid voor de ultieme ervaring zorgen en enige tekst en uitleg wegblijven. Een visueel verhaal dus, op z'n best.

Argento's invloeden zijn overduidelijk, zowel visueel als de verwaarloosbare logica tussen punt A en B. Prachtig begin...echt prachtig. Verdomme, er moet een mooier woord voor zijn. Subliem, overweldigend..alles! Belichting, editing, camerawerk.. ik smul. De ultieme look, die ook nog eens goed afwisselt in de drie periodes waarin je de film kunt indelen. Het is een unieke ervaring, zo spannend, sfeervol en 'ongewoon' zie je ze nooit. Tenminste niet op deze manier. Had er al hoge verwachtingen van, de lage beoordelingen hier absoluut niet meegenomen omdat andere bronnen gelukkig wél de gewenste hoop boden , en die werden ruimschoots overtroffen.

En oh... die soundtrack *kippenvel* Ultieme ode, maar toch gewoon heel eigen tegelijkertijd.

Tony's Cinema Trash: Amer (2009) - tonypulp.blogspot.com

Na 90 minuten afgezet.

Cinema is meer dan alleen maar mooi kleurtjes en abstract camerawerk. Met nauwelijks gebruik van geluid en een pijnlijk gebrek aan script is het enige wat deze film te bieden heeft een samenraapsel van "kunstzinnig" in beeld gezette scènes, zogezegd als ode aan de giallo. En dat kunstzinnig mag je voor mijn part gerust vervangen door pretentieus, want de hele film is in mijn ogen een toonbeeld van de gemakzucht van jonge filmmakers die niets te vertellen hebben.

Dat men hier op MM nog zo'n uitgebreide plot synopsis hebben kunnen maken, want plot; nou nee. Boos, dat werd ik op den duur van Amer.

Een willekeur aan vage beelden, rare snelle jump-cuts en nauwelijks memorabele beelden maken van deze film een slaapverwekkend zooitje. Het eerste gedeelte had zijn momenten, maar het gaat uiteindelijk gewoonweg nergens heen. Een paar kleurenfilters gebruiken, net zoals echte Giallo's dat doen: nou ladida kijk ons eens verstand van film hebben. Ik had de hele film lang zin om een echte Giallo te bekijken, dus dat is ten minste iets, maar wat een slappe hap.

Weer een erg kunstachtig werkje dat weer een typisch mysterieus sfeertje neerzet.

Om te beginnen vond ik de vaak gebruikte snoepkleurige kleurenfilters hierin echt oogverblindend mooi en je kan zien dat Amer niet zomaar iets moet voorstellen. Ook het verhaal... (Ja, wat voor verhaal? Daar kom je maar niet achter) is hier heel erg zorgvuldig en met extreem veel psychologie neergezet.

Het eerste deel van de film is al gelijk erg goed. Een nachtmerrie achtig stuk (of het ook daadwerkelijk een nachtmerrie is, weet ik niet) dat lekker donker en akelig is neergezet. Wat dan nog wel eens stoorde was dat alles vrij snel ging en ook werd er wel eens een verkeerde soundtrack gekozen. Dit verhaal volgt Ana als kleuter die bij haar oma woont en waarvan de opa zo pas is overleden. Oma is geen lievertje en heeft losse handjes als het Ana betreft. Ana is veelal op de vlucht voor haar oma. Maar is het eigenlijk allemaal wel echt? Hier krijg je echt een psychologisch moment voorgeschoteld waarbij je als kijker bij Ana symptomen kan waarnemen van seksueel misbruik. Of het zo is... dat zou de film verder duidelijk moeten maken. Na deel 1 maakt de donkere sfeer plaats voor een broeierige sfeer waarbij we Ana dan als puber meemaken en ook hier komt het weer op hetzelfte neer: Wanneer Ana ook maar oog in oog komt te staan met een man of iets, word ze helemaal panisch. Vermoeden begint al steeds sterker te worden. En het laatste gedeelte dat ze volwassen was is me dan nog niet helemaal duidelijk, maar bevat denk ik wel de meest pijnlijkste scene van de hele filmgeschiedenis.

Ja, een film die ergens naartoe wilt en je als kijker zelf de vragen mag beantwoorden. Wat er met Ana is gebeurd is volgens velen waarschijnlijk al vrij duidelijk, alleen dat het gezegd, bekendgemaakt word is dus achterwegen gelaten. Dit was in iedergeval een hele gelikte en geprovoceerde film. Zoals ik afgelopen week nog zei bij Le Souffle: De Fransen lijken ook veelal de oude filmtechnieken te recyclen, zo ook hier bij Amer, waarbij die recycle alleen maar meer dan gelukt is.

4,5*

Ik sluit me met veel plezier aan bij hen die uitermate positief zijn over deze film. Intrigerende en ijzingwekkende psycho-horror vol giallo-verwijzingen (of odes als we de muziekkeuze mogen geloven) en artistieke fijnzinnigheden. Het zal wel niet iedereens spreekwoordelijke engelstalige kopje thee zijn, maar het biertje in mijn hand werd langzaam maar zeker lauw, warm, ondrinkbaar. Hmmmm, dit klinkt overigens wel heel fout, als de thematiek 'seks' is, of liever gezegd, en daarmee sluit ik me aan bij sinterklaas, 'seksueel misbruik en de psychologische gevolgen daarvan'. Ik had wel degelijk een glas bier in mijn hand ...

En toch moet ik de critici ook gelijk geven. Want Amer is in feite geen giallo, zoals het in de markt is gezet en waarmee flink gedweept wordt. De elementen zijn aanwezig, maar Amer is veel meer een psychologische horrorfilm à la (vreemd dat niemand 'm nog heeft genoemd, of ik heb niet goed gelezen) Polanski's Repulsion. De giallo-ode lijkt haast een onbedoelde gimmick.

Aanrader van jewelste, zeker voor liefhebbers dus van Polanski's Repulsion.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen... Knappe produktie!

Kon hier minder mee dan verwacht.

De short van Cattet & Forzani in the ABC's of Death vond ik erg sterk. En dat is 'm nou net, in het kort werkt dit veel beter. Dat blijkt wel uit het feit dat ik deze film na 45 minuten onverwachts moest afzetten. Het begin vond ik erg hoopgevend, coole look en dito muziek en een grimmig sfeertje. Zat het eerste kwartier gebiologeerd te kijken. Na enige tijd begon de aandacht te verslapppen omdat het als film vrij weinig te vertellen heeft. Toen kwam dus de onverwachte break.

Gisteren de laatste 45 minuten gekeken (+de 5 minuten ervoor die ik al had gezien) en eigenlijk zat ik er direct weer in, om vervolgens na enige tijd weer flink qua kracht in te boeten. Enerzijds zijn de beelden, de stijl, en de audio erg sterk. Anderzijds is de film te langdradig en te mager van stof om heel erg lang te boeien. Toch wel erg jammer. Zo begint het op een gegeven moment tegen te staan dat de makers er bij vlagen wel heel erg hun best voor doen om er iets 'anders' dan gebruikelijk mee te maken. Beetje erg abstracte kritiek, ben ik me bewust van, maar kan het niet anders formuleren.

Dus hou ik het op een kleine 3*, ik merk dat het positieve meer blijft hangen dan het negatieve, dus misschien komt er tzt nog wel een herziening van.

Nee. Behoudens de sterke openingstitels is dit niet aan mij besteed, vooral doordat het een strontvervelende film is om te zien. Onnodig druk, lawaaierig (lekker kijken zit er niet bij), bijzonder ongelukkige timing in de montage, irritant met dat vele gezoom (en ik ben nog wel fan van zoom) en inhoudelijks heeft dit niets te zeggen. Dan moet je het dus van sfeer en vorm hebben, en die is, als gezegd, nogal ruk. 1,0* voor de eerste vijf minuten.

Leuk, al had er een stuk meer ingezeten.

Overduidelijk bedoeld als een soort ode aan de Giallo. Een genre waar ik best van kan genieten, en hoewel Amer aardig wat dingen goed doet, kan het absoluut niet tippen aan bijvoorbeeld een Argento.

Vooral visueel viel het me wat tegen. Buiten een paar mooiere momenten, waren veel scenes niet meer dan een pikkedonker kamertje, waarbij enkele objecten of personen slechts belicht werden door een bepaald kleurenfiltertje. Niet echt wat je noemt ''mooi'', vooral nogal gemakzuchtig ook. Lichtjaren verwijderd van een pak 'm beet Suspiria op dat gebied, terwijl deze film zo'n 30 jaar recentelijker is.

Wel leuk waren een aantal typische Giallo kenmerken, zoals de zooms, en vooral de velen markante camerastandpunten die gehanteerd werden. De klankband is ook érg sfeervol en mysterieus, maar de soundtrack an sich is vaak wat onnodig lawaaierig en té aanwezig helaas. Jammer, want zodra de film her en der enige sfeer opbouwt, wordt het soms wat teniet gedaan door dit soort elementen.

Wegens mijn voorliefde voor de Giallo kan ik het niet over m'n hart halen lager dan een (kleine) 3,0* te geven, maar had op nog wat beters gehoopt, zeker na Cattet's en Forzani's geweldige bijdrage in de ABC's of Death omnibus. Aantal toffe scenes in dit filmpje, tevens zijn de goede bedoelingen zeker aanwezig, maar helaas ook wat zaken die niet zoveel hout snijden.

Kleine 3,0* dus, maar heb op zich nog wel vertrouwen in het regisseursduo.

Amer is een Belgisch/Frans eerbetoon aan de Giallo. Dat is al genoeg om ervoor te zorgen dat mijn interesse is gewekt.

De film verteld het verhaal van een vrouw in drie perioden van haar leven. De film begon heel sterk als een klein meisje een nacht doorbrengt in het huis waar zojuist haar opa is overleden. Er is een beklemmende spanning en mede door de gesluierde oma is het bij vlagen zelfs eng. Helaas draait de film daarna eigenlijk nog maar om een ding, sensualiteit. Werkelijk alles wordt in erotische context gezet. En laat het erotische aspect van Giallo nou net het gene zijn dat ik niet waardeer aan het genre. De hele film gaat verder eigenlijk nergens over en word pas helemaal aan het einde een beetje interessant als er wat actie in voor komt.

Inhoudelijk stelde de film dus erg teleur, vooral na het sterke begin. Op visueel gebied vond ik de film dan wel weer bijzonder geslaagd. Op enkele drukke en veel te lange experimentele shots na is de hele film bijzonder mooi opgenomen. De film is grotendeels op echt film gefilmd (zo vermeld Kodak in de eindcredits), door de film op 16mm te filmen en vervolgens uit te vergroten naar 35mm krijg je dezelfde korreligheid die jaren '70 films vaak hebben. De composities doen Argentoësk aan, de zooms zijn af en toe Fulciaans en het magnifieke kleurgebruik in de droomsequenties is erg Bavaësk. Op een briljante manier wordt de manier van belichten die Mario Bava kenmerkt nagedaan, fel groen, rood en blauw. Helaas is de film daarna grotendeels met 'normale' belichting opgenomen.

De film heeft geen originele soundtrack, maar gebruikt enkele zeer mooie jaren '70 soundtracks van Bruno Nicolai, Stelvio Cipriani en Ennio Morricone. Ik dacht eerst dat het alleen nagedaan was.

Quentin Tarantino schijnt het een hele goede film te vinden. Dat verbaasd mij niet, want net als Tarantino's films is Amer visueel erg interessant, maar inhoudelijk niet. Wat Tarantino doet met cult-films en de Aziatische cinema doen Hélène Cattet en Bruno Forzani met de Giallo. Eigenlijk doet de film met alles aan Tarantino denken, de lange perioden zonder muziek en de gepikte Ennio Morricone-soundtracks uit eerdere films onder andere.

Hier had echt meer in gezeten, jammer dat er zo'n rare experimentele weg is ingeslagen. De visuele verwijzingen naar de Giallo waren wel echt fenomenaal en bewijzen dat onze Zuiderburen toch wel in staat zijn om interessantere films te maken. Ik zal L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps van hetzelfde regisseurs-duo nog een kans geven in de toekomst omdat het lijkt alsof die film wel echt een plot heeft, en de titel is ook typisch Giallo.

Amer is de debuutfilm van filmmakers Hélène Cattet en Bruno Forzani en is opgedeeld in drie momenten uit Ana's leven, beginnend bij de zesjarige Ana. Die openingsscène, en de broeierige angstaanjagend eerste half uur, zijn direct het hoogtepunt van de film. Meesterlijk camerawerk, woeste montage, hallucinante belichting en de ijzingwekkende geluidsband zorgen samen voor een vervreemdend en doodeng geheel. Na de meesterlijke openingsscène zakt Amer een beetje in. Ondanks dat de beelden minder bevreemd zijn, blijft het boeiend om naar te kijken, maar het wordt steeds meer een herhaling van zetten. Toch is het knap dat die benauwende sfeer nooit volledig weggaat. In het tweede gedeelte is Ana een dwarse puber en haar ontluikende seksualiteit wordt duidelijk door suggestieve shots onder haar wapperende rokje en gretige blikken van stoere motorjongens weergegeven. Mooiste scene was de symboliek van haar pubertijd met het wel en niet hand in hand lopen van moeder en dochter. Hierna zien we het afsluitende gedeelte en is Ana volwassen en keert terug naar haar ouderlijk huis in de taxi van een wellustige taxichauffeur. De kracht van de film zit hem vooral in de indirecte suggestie en de wrijving tussen verlangen en angst. Amer gaat ook niet om het verhaal, maar is een audiovisueel spektakel waarin de rede ondergeschikt is. Als je dus niet te veel naar houvast zoekt en de film over je heen laat komen, is het een onvergetelijke ervaring. Dwars, bizar, vervreemdend, tegendraads en uniek.

Polariserend is geen gek kenmerk om Amer toe te dichten, de meningen op MovieMeter lopen behoorlijk uiteen. Nu is dat natuurlijk wel vaker zo, maar dit lijkt een film bij uitstek die je wel moet liggen, en waarbij het niet eens persé uitmaakt of je een giallo fan bent of niet. Het lijkt me handiger dat je een beetje warm loopt voor experimentele, non-narratieve cinema. Niet dat er niks van een verhaal uit Amer te herleiden valt, maar het draait er duidelijk niet om. Aan de hand van drie sequenties uit drie verschillende periodes van haar leven, mogen we proeven aan hoe Anna zich op die momenten voelt: als kind, als seksueel ontwakende puber en als vrouw.

Hélène Cattet en Bruno Forzani geven hier in feite een artistieke throwback aan het Giallo genre, maar doen dat wel op eigen wijze. De elementen zijn er, maar ze geven er wel hun eigen interpretatie aan en lijken de stilistische kenmerken ook nu en dan behoorlijk te versterken. Extreme close-ups, snelle montage, zooms en een indrukwekkend (maar zeer aanwezig) sound design. Arty-farty misschien, en zeker style over substance, al ben ik geneigd dat laatste toch wat te nuanceren: Dat de substantie niet direct aan de oppervlakte zit en voorgekauwd wordt, wil niet zeggen dat Cattet en Forzani helemaal niets te melden hebben. Mij dunkt dat een filmklasje dat zich verplicht door theorieën van Mulvey, Lacan of voyeurism heen aan het worstelen is, wel met wat substantiële zaken op de proppen kan komen. Maar dat de nadruk er niet op ligt, kan ik moeilijk ontkennen. Overigens hebben alle drie de segmenten een eigen stijl, maar die overgang stoorde mij allerminst.

Losstaand of de visuele stijl van de film je aanspreekt (en daar staat of valt in dit geval een hoop mee), speelt geluid eveneens een belangrijke rol. Ik haalde eerder al het sound design aan, wat rijkelijk gebruik maakt van versterkte geluiden zoals druppelend water, buigend leer, gekreun en gezucht, maar ook de soundtrack mag er wezen. Al met al geen film die ik snel aan zou raden, maar dat heeft meer met de toegankelijkheid te maken dan met de mate waarin hij me beviel. Ik ben nu extra benieuwd naar L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013) en Laissez Bronzer les Cadavres! (2017). Die eerste ligt klaar en volgt waarschijnlijk heel snel, die tweede moet eerst nog even met ondertiteling beschikbaar komen.

4*

Het contrast tussen objectiverende mannenblikken en de schoonheid van vrouwelijke seksualiteitsbeleving. Net zoals in 'Belle de Jour' (1967) van Luis Buñuel, waar een beeldschone Catherine Deneuve in zichzelf onderzoekt wat haar seksuele identiteit is, neemt ‘Amer’ (2009) drie verschillende levensstadia van een frivole Française. Drie Ana's zoeken naar een manier om hun eigen seksbeleving te koppelen aan hoe men in hun omgeving reageert op hun vrouwenlichamen. De jonge Ana (Cassandra Forêt) zit gevangen in een familievilla waar haar grootouders als spookverschijningen azen op haar jeugdigheid, terwijl ze afgestraft en gecorrigeerd wordt door haar moeder. De adolescente Ana (Charlotte Eugène Guibeaud) flaneert met diezelfde moeder langs de azuurblauwe Middellandse zee, maar wordt aangetrokken en afgestoten door de objectiverende blikken van passanten. De volwassen Ana (Marie Bos) heeft een seksuele ervaring die het midden houdt tussen een verkrachting of een wilde vrijpartij.

Deze art-horror bevat niet eens veel functioneel naakt of expliciete seks, maar door de kracht van suggestie ademt alles in de film erotiek. Door de surrealistische symboliek waarmee taboe-onderwerpen als incest, aanranding of verkrachting worden geïnsinueerd; door de broeierig ogende kleurenfilters en belichtingstechnieken waarmee Ana’s geestesgesteldheden geaccentueerd worden; of door de extreme close-ups waarmee de beklemming wordt getoond van de mannelijke lustblikken die dezelfde schoonheid willen beteugelen. Daarnaast is het ook een geniale vondst dat de genrepulp-elementen - met overduidelijk verwijzingen naar o.a. giallo, exploitation en slasher - een tegenstrijdig effect hebben. ‘Amer’ (2009) is door die combinatie van erotische suggestie met genreverwijzingen van alles tegelijkertijd: seksueel geladen, nostalgisch, unheimisch en gruwelijk. Ook de seksualiteit van de drie Ana's is op een bepaalde manier cryptisch dubbelzinnig, waarbij hun gezonde, nieuwsgierige lustbeleving steeds overgaat in iets wreeds. Alsof hun trauma niet alleen voortkomt uit een objectiverende mannencultuur, maar óók uit de repressieve krachten die ze moesten internaliseren om hun vleselijke lusten te beteugelen.

Deze Amer vond ik ondanks het wederom beperkte narratieve verhaal toch het meest bevattelijke dan de twee andere films van het duo Cattet / Forzani. We volgen het personage Anna tijdens drie fases in haar leven: als kind, late tiener en als volwassen vrouw.

Het eerste deel vond ik vrij creepy, thriller met horrorelementen in. Er werd sterk gespeeld met geluiden zoals knarsende deursloten, vallende waterdruppels, luidruchtig ademen, weergalmende gangen en nog meer moeilijker te plaatsen geluiden. Dit gecombineerd met een fenomenale camerahantering (bvb de camera door het sleutelgat), de vele close-ups en fijne montage zorgen voor een topervaring. Aan het verhaal zelf is weinig aan vast te knopen en de nanny is meer een heks dan wat anders. Fijn!

In het tweede deel vallen ook de close-ups en snelle camerahandelingen op. Fijne aanpak ook om de erotiek maximaal te ontluiken zonder dat er naakt te zien is. In het derde deel komen angst en verlangen dicht bij elkaar. Slasher-achting en audiovisueel wederom knap. Mooi!

Experimentele vage film met een verhaal waar geen touw aan vast te knopen is, ondanks dat er in de hele film nauwelijks wat gebeurt. Mijn interpretatie van het verhaal is dat een jong meisje in het kasteel (grote villa) is waar haar opa (?) sterft, hoewel zelfs dat niet eens zeker is. Later keert ze als jonge vrouw terug naar het verlaten kasteel.En daar volgt dan nog een vage slachtpartij met twee mannen, maar wie dat dan zijn en waarom is mij niet duidelijk geworden. De film moet het voor mij vooral van de experimentele vormgeving hebben. Een sfeer die van onheilspellende horror overspringt naar een zwoele erotische zomerdag en weer terug. Een soundtrack met vage geluiden en waterdruppels en dan weer goedkope Italiaanse soundtrack muziek uit de jaren zeventig. Een bijzondere belichting en kleurgebruik. Verder een extreem laag tempo met heel veel details en extreme close-ups. Tenslotte is de film uit 2009 maar eigenlijk is nauwelijks in te schatten uit welk jaar hij komt als je hem ziet en dat niet weet. Alleen de paar auto's geven een beetje een indicatie. Vooral zeker een boeiende film als je het van de kunstzinnige kant bekijkt en dat doe ik dan maar. Echter met het verhaal kon ik helemaal niets. En dat is toch ook een belangrijk onderdeel van een film.

Ik heb toch best wat giallo's (of eigenlijk gialli) gezien maar ik legde de link met dat genre pas vrij laat bij het bekijken van Amer. Pas bij de scenes tegen het eind, met het mes en de zwarte handschoen, en dat waren ook wel vrij duidelijke signalen. De poster geeft ook wel een hint. Maar de aanloop naar die scenes vond ik best atypisch, zeker als het een ode betreft. Maakt verder allemaal weinig uit, het was audiovisueel best leuk gedaan, inhoudelijk vond ik het dan wat minder sterk. Ik vond Laissez Bronzer Les Cadavres dan toch iets beter. Maar best fijn en wellicht ooit in de herkansing.