Amer (2009)

Ik ben hier benieuwd naar. De review van Arrow op Joblo (een reviewer die het bij mij zeer vaak juist heeft) was wel erg lovend.

Me too, kijk hier wel naar uit. Doet aan Argento denken en de onderstaande score klinkt super:

Teaser

Trailer

Ik ga er waarschijnlijk 2 februari naar toe (de film draait op het IFFR). De korte film van deze regisseurs, Chambre Jaune (2002), vond ik alvast een klein feestje.

Gisteren gezien. Mijn plan is om in de loop van de dag een recensie te schrijven, maar ik kan alvast zeggen dat hij erg de moeite waard is!

Oké, als het meezit zie ik hem vanavond.

Mijn bevindingen zijn hier te lezen. Veel plezier vanavond!

Dankje.

'Go with the flow' gaven de regisseurs bij het begin aan, en een audiovisuele belevenis is deze ode inderdaad. De geweldige openingstune en het kleurgebruik doen me aan films als Suspiria denken, jammer dat de muziek later niet meer terugkomt, maar gelukkig zijn er wel flink uitvergrote geluidseffecten.

Het eerste deel van het drieluik met Ana als klein meisje vind ik het beste vanwege de suspense, het voyeurisme en het onderdompelen in kleuren. Erg sfeervol met een paar prachtige scenes. In de tweede episode hangt er een andere spanning rond de inmiddels jonge en mooie vrouw: sensueel en grimmig tegelijk, maar met een onbestemd verloop.

De herhalende (beeld)trucages worden me op een gegeven moment wel teveel van het goede. Leuk, maar overdaad schaadt. Tegen het einde is er meer fysieke dreiging en wordt het beter behapbaar met een paar stijlvolle scenes die (deels suggestief) behoorlijk pijnlijk aandoen.

Van een plot is echter amper sprake. Het is vooral gericht op enkele (giallo) stijl-kenmerken zoals het inzoomen op lichaamsdelen (veel ogen), glimmende voorwerpen, dieren, etc. Het gaat niet volledig in op een kat-en-muisspel, een whodunit element of een andere rode draad, en die mis ik toch wel erg.

Amer is hoe dan ook zowel een nachtmerrie als een rare zwoele droom. Welke beoordeling hier aan te geven, geen idee... hoewel het een goed teken is dat het nog door m'n hoofd spookt en ik geen genoeg kan krijgen van de muziek.

Helemaal mijn ding is Amer niet, maar ik voorspel een toekomstige (cult)succes op Moviemeter, want er zitten hier genoeg mensen die dit geweldig gaan vinden. Dit is uberhaupt een film die op allerlei genrefestivals te zien zal zijn de komende tijd, kan haast niet anders.

Om te beginnen: Geweldig sound design. Constant worden bepaalde geluiden heel sterk benadrukt en andere juist niet. Dat tekent de sfeer van deze film nog meer dan het camerawerk. Dat inderdaad veel zoomt naar extreme close ups en weer terug. De film heft een minimaal plot en is bijna volledig en vaak erg knappe stijloefening.

Verder is dit een film waarbij ik me soms (vooral in het begin stoorde aan wel heel opzichtige Freudiaanse verwijzingen. Is de film toch echt wat te lang (met name het middenstuk trekt nogal vond ik) en ging ik er niet in op zoals de makers het bedoeld hadden.

Ondanks dat toch wel een kleine 3.5* en de aantekening dat liefhebbers van oude Italiaanse giallo's en van (horror)films die meer om stijl en sfeer dan om plot draaien dit beslist moeten gaan zien.

mijn Amer review:

http://twitchfilm.net/reviews/2010/02/iffr-2010-amer-review.php

Komt ook te draaien op het Imagine filmfestival in April!

Logisch, deze film hoort daar zonder meer thuis, ook al was hij al in Rotterdam.

Klinkt interessant. Een throwback naar het giallo-tijdperk is nooit verkeerd. Ik vraag me alleen af of deze de zalen in België en Nederland zal halen.

Release in België op 28 april door Brusselse arthouse-distributeur Coopérative Nouveau Cinéma (CNC).

Deze film vandaag bekeken op het 'Imagine' Filmfestival in Amsterdam. Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. De filmmakers Cattet en Forzani die ook aanwezig waren en na de film een toelichting gaven hadden het over zoiets als experimentele artistieke horror met een duidelijke verwijzing naar de Giallo films van de jaren zeventig. Dat laatste was volkomen duidelijk. Nog nooit zoveel ogen in close-up gezien, soms ook heel angst-aanjagend. En het scheermes mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Ja, de regisseurs hebben goed naar de films van Argento gekeken.
Hoewel ik af en toe best wel moeite had met de manier van filmen van het duo Cattet en Forzani vond ik het bekijken van "Amer" voor mij toch een heel bijzondere ervaring. Het is ook een film die bij herziening alleen maar beter kan worden denk ik. Voor een groot publiek zal deze film niet weggelegd zijn. Daarvoor is deze film te experimenteel. Veel bezoekers konden deze film daarom ook niet of nauwelijks waarderen. ZIj vonden het niet de moeite waard om na afloop even te blijven zitten om naar de regisseurs Cattet en Forzani te luisteren die over deze film het e.e.a. wilden vertellen.

3,5*

Zometeen richting A'dam, vanavond Amer op fantastic filmfestival, ik heb er zin an!

In kan me wel vinden in de positieve en negatieve kritiek van Bottleneck.

vond de Q&A ook best leuk trouwens.

Erg wisselvallig. Heb het niet exact bijgehouden maar ik denk dat ik de helft doodsaai vond en de andere helft geniaal. Gelukkig was het een beetje verspreid. De druppels, de kam, het scheermes... die scenes waren heerlijk! Maar die wandeling, het eerste kwartier en de autorit (op de wind in de haren scene na) vond ik hoogstens interessant. 3,5* maar. Niet echt mijn genre denk ik. Naja, weer wat geleerd.

Wat een film, de beelden zijn ronduit overrompelend. Met opengevallen mond gekeken, waarvan het tweede hoofdstuk en de tweede helft van het derde hoofdstuk absoluut de kroon spannen. Bewegende foto's. Alles klopt. Kleur, mode (even de mist in in het derde deel), kadrering en compositie, lokaties, muziek en niet te vergeten het prachtige geluid. Wat een oog voor detail.

Het uitgangspunt van alle zintuigen willen prikkelen is zeer goed uit de verf gekomen. Je voelt, ruikt, proeft en kijkt door de ogen van het hoofdpersonage. Wie heeft er 3d nodig als het vertellen op deze manier ook lukt.

Het gebrek aan verhaal is naar mijn mening geen issue, absoluut ondergeschikt aan de ervaring waar de film om draait. Ga dit zien, ik ga donderdag weer.

De openingstitels waren mooi, maar helaas was dat ook het hoogtepunt van de film. Verder kon ik er niks mee. De film heeft geen plot en ook geen enkele inhoud, dus moet hij het helemaal van de stijl hebben. Daar scoort Amer helaas ook te laag. Een aantal mooie scenes zijn er zeker, maar veel te weinig om 90 minuten te kunnen boeien. Ik hou wel van Argento, maar wat ik aan hem waardeer (vooral het overdreven kitcherige en de muziek) kwam ik amper tegen in deze film.

Release + dvd release later dit jaar aldus Jan Doense.

In België zal de film vanaf 29/04 vertoond worden in Cinema Nova (Brussel, op wandelafstand van station Brussel Centraal), voor amper 5 euro. Amer lijkt me de trip voorlopig wel waard

Is of komt ie op dvd?

Amer is me wat tegenvallen, omdat het op mij te sterk overkwam als één grote stijloefening. Verhaal zit er wat mij betreft niet in, en de film redt het helaas niet op vlak van sfeer of beeldenpracht. Sterker zelfs: bij momenten werd de film bijzonder vermoeiend om te kijken, met een continu opvolging van extreme close-ups. Ik had verwacht dat Amer een "moderne giallo" ging worden die handig zou omspringen met enkele kenmerken van het genre (dat me erg na aan het hart ligt nochtans), maar wat betreft de close-ups was het véél te overdreven. Een zintuiglijke beleving had meer effect gehad hadden ze hier een beetje op bespaard en slechts op de juiste momenten aan bod lieten komen.

Zoals bv. tijdens de fantastische scène op het einde met het mes: de manier waarop de makers deze scène verbeeldden zorgde ervoor dat je de pijn en de angst van het slachtoffer écht kon voelen. Schitterend! Ook in het eerste deel zaten er enkele erg mooie beelden en sequenties (bv. de scène waarin het meisje ziet hoe haar ouders seks hebben, met het expressief kleurgebruik en de "verdubbelingen" tegenover de pikzwarte achtergrond). Amer heeft dus absoluut enkele erg mooie momenten, maar die verzinken hopeloos in het "teveel proberen kunstzinnig te zijn". De film oogt qua beeldregie gewoon te onevenwichtig, te ééntonig om mij helemaal over de streep te trekken. Verder dan een (ruime) 3* komt hij voorlopig niet.

3*

Speciaal.

Tijdje terug gezien in de Studioscoop in Gent. Omdat de thematiek in de film me wel aansprak, maar vooral omdat de uitwerking erg apart bleek te zijn.

Dat laatste was zeker het geval, maar de invulling van de thematiek moest je er wel grotendeels zelf bij verzinnen. De film kende weinig dialoog, maar ook de gebeurtenissen waren vaag. Ik heb er doorgaans weinig problemen mee, maar hier werd ik er niet bepaald wild van.

Voor de rest was dit een sterk vormgegeven kunstwerkje. Prachtig kleurgebruik, een aantal sterk surrealistishe scènes en degelijke muziek (al had ik het nog iets beter verwacht). Verder droegen de extreme close-ups aardig wat bij aan het benauwend sfeertje. Zoals Friac al beschreef, kon je de angst van het meisje echt voelen!

Mist misschien wat inhoud, maar Amer heeft zeker genoeg om mij het volle anderhalf uur te boeien.

3.5/5.0*

Komt binnenkort uit op blu-ray. Staat bij mij alvast in pre-order.

Brak.

Argento heeft wel een aantal leuke zaken gedaan, maar de giallo an sich kan mij echt niet boeien. Dat wordt maar een keer benadrukt door deze film, die niet meer is dan wat typische giallo kenmerken uitvergroot. Jammer genoeg nog steeds uitgevoerd met het technische vernuft van 30 jaar geleden.

Verhaal, acteerwerk, thematiek ... steek het in je achterzak en laat het daar zitten; De doordeweekse horrorliefhebber hoeft hier ook niet aan te beginnen, niks goor, niks spanning, niks scares. Een scalpeltje is zowat het grofste moordwapen dat in deze film voorkomt.

Het draait duidelijk rond het audiovisuele, en daar weet de film absoluut niet te overtuigen. Het kleurgebruik is bijna aanstootgevend lelijk, maar het is vooral de rampzalige editing (timing ) en het eeuwige belabberde zoomen dat de film tot een vervelende kijkerervaring maakt. Ik begrijp de ode, maar kan er gewoon niks mee aanvangen. Het is nog steeds even belachelijk slecht uitgevoerd als vroeger, nou joepie!

Soundtrack zelfde euvel. Apart is het zeker, maar komop ... 2010? Zou Forzani en Cattet zeker nog niet willen afschrijven, eigenlijk maken ze cinema die 100% in mijn straatje zou moeten vallen, maar geef die mensen een capabele sound designer, cinematograaf en editor alsjeblief. Dan wordt het misschien nog wat.

1.0*

Eén van de grootste teleurstellingen aller tijden. Ik had veel gehoord over deze zogenaamde revival van de giallo, een subgenre dat ik warm bij het hart draag.

De makers van dit schaamtevol prul blijkbaar niet, want Amer heeft er geen ene fluit mee te maken. Dit is zo een typisch geval waar de makers proberen om onder het mom van 'hommage' het bronmateriaal te overstijgen. Verwacht dus geen groovy filmpje over rondborstige Italiaanse dames die in art deco villa's wonen, slecht gedubbed Engels spreken en in zo weinig mogelijk kleren proberen te ontsnappen van een mysterieuze killer met zwart leren handschoenen. Neen, dit is een belachelijk pretentieus style-over-substance filmpje met een absoluut minimum aan plot, dialogen en muziek over één of ander lelijk wijf met een pruillip dat tegen de conventies van het genre in nooit uit de kleren gaat. Er wordt tevergeefs geprobeerd een soort sensualiteit op te roepen door voortdurend in te zoomen op haar waaiend rokje, maar dat komt bijzonder geforceerd over. De makers voelden zich duidelijk te verheven voor het gebruikelijke niet-functioneel naakt in gialli, maar zouden beseft moeten hebben dat decadentie juist een essentieel kenmerk is van het genre.

De nadruk ligt dus volledig op de visuele trukendoos, maar ook dat stelt bar weinig voor. Er wordt in elke scène excessief gebruik gemaakt van kleurfilters, close-ups, ongewone cuts en van scherp naar onscherp beeld. Het is echter totaal onfunctioneel: de meest triviale gebeurtenissen zoals een taxirit of een bezoek bij de bakker worden visueel ondragelijk gemaakt door betekenisloze interessantdoenerij die zelfs de makers van CSI: Miami een beetje 'much' zouden noemen.

De enige gelijkenis tussen gialli en deze film is dat de makers een paar muziekjes hebben gestolen uit klassieke films zoals The Black Belly of the Tarantula en La polizia chiede aiuto, maar het komt misplaatst over. Waar muziek in giallio hoofdzakelijk een element is om de sfeer te begeleiden, is het in deze film hopeloos afgestemd op de bewegingen en mimiek van de personages. De weinige muzikale stukken zien er daarom vooral uit als parfum-spotjes.

Vermoeiend, pretentieus en eentonig. Fulci draait zich om in zijn graf!

Normaal kan ik me toch heel goed vinden in de recensies van Onderhond, maar bij deze sla je naar mijn mening echt even de plank mis.

Ik weet niet hoe de twee heren (of dames) de film hierboven gekeken hebben, maar het lijkt niet de beste te zijn. Het was een ode aan en geen kopie van de bestaande Giallo films. Een exacte kopie had geleid tot het campy 'lekker slechte horror' kijken, het was een farce geworden zoals 'Machette', 'Death Proof' of 'Planet Terror'. In plaats van de makkelijke weg te kiezen, werd het de weg van het experiment met genoeg camp en referenties om de liefhebber en kenner te doen genieten, en ondertussen toch vernieuwend genoeg te zijn om een nieuw publiek aan te spreken.

Het is een film van deze tijd geworden. Wie giallo uit de oude doos wilt, moet giallo uit de oude doos kijken. Wie open staat voor een hedendaagse interpretatie van het genre kan hier zijn hart ophalen.

Waar sla ik dan de plank mis?

@Boothead: ik heb me tijdens het kijken er al snel overheen gezet dat de film weinig met het giallo gerne te maken had, maar dan nog kon ik er niet van genieten. Ik denk ook dat ik in mijn recensie voldoende heb toegelicht wat ik zo fundamenteel mis aan de film vind.

Hommages zijn over het algemeen nogal riskant. De Tarantino / Rodriguez aanpak vind ik ook maar niks, hoor. Zij proberen teveel het komische / sleazy element op te roepen, terwijl de films waar ze naar alluderen meestal helemaal niet zo grappig bedoeld waren. Amer legt dan weer teveel de nadruk op het stilistische.