Roseanna's Grave (1997)

Vanavond op de tv;

lijkt me wel een bizar verhaaltje. En Reno is altijd interessant om te zien, dunkt me...

Kijken dan maar, als ik kan...

Bizar? Niet echt. Reno? Weer een erg leuke rol. Leuke film? Best wel aardig. 3*

Charmant filmpje wel. Niets spectaculairs, maar met Reno en mooie plaatjes van charmante Italiaanse dorpjes. Het Engels-met-accent is in het begin wat vreemd, maar het is ze vergeven...

Leuk grappig filmpje voor tussendoor. Mooie plaatjes en sfeerzetting van een italiaans dorpje. 3 sterren.

Op het eerste zicht lijkt deze film luguber, maar er wordt heel wat afgelachen bij Marcello's pogingen, vooral als er een crimineel opdaagt om af te rekenen met een paar inwoners die er met zijn geld vandoor zijn. Dit was de laatste rol van Mark Frankel (als Antonio), die kort na de opnamen omkwam bij een motorongeluk. Het camerawerk, op lokatie in Sermoneta gedraaid, is adembenemend...

Heerlijke film die schommelt tussen drama en (koldereske) humor.

Hij zal misschien nooit een oscar winnen, maar Jean Reno is één van mijn favoriete acteurs!

Ik ben de enige hier die deze film absoluut niet waardeerde. Ik ben een veel intellectuelere Reno gewend, dus ik vond hem hier ontzettend flauw en irritant. Het verhaal leek me ontzettend grappig. Maar de film was dat niet. Gelukkig heb ik hem voor 1,50 euro gekocht.

Leuk en sympathiek filmpje die na een middelmatige start gaandeweg steeds leuker wordt.

Jean Reno bewijst in deze film dat hij ook grappig kan zijn.

Het was wel even wennen om al die Italianen Engels te zien praten maar na 10 minuten let je daar niet eens meer op.

Cijfer: 3,5

Ligt nu bij de Blokker voor € 1,50. Leuke film met een mooi einde.

3,5*

Blijf het een verrassende film vinden, ik heb hem al 6 keer bekeken en blijf hem prachtig vinden. De muziek is mooi en de opening met de koorddanser is ook prachtig met het lied "Luna rossa" (uiteraard smartlap)

Ook de muziek welke steeds terugkomst zoals tijdens het begin alsJean Reno op de scooter zit is prachtig.

Toen ik de eerste keer de film keek zat ik zo in het verhaal dat ik helemaal niet door had dat het was wat het leek te zijn op het einde en was ik toen verrast opgelucht.

Inderdaad wel jammer dat er geen italiaans gesproken wordt, dat je er snel aan went komt overigens doordat er wel met een italiaans accent gesproken wordt!!! Gelukkig. Sfeer is echt Italiaans!

En wat ook belangrijk is om de film niet te zien als komedie maar meer als drama, dan is het gevoel wat meer te plaatsen.

Il Postino wordt soms ook aangeduid als een komedie, maar dat is onterecht, zo is de film niet bedoeld evenals deze film niet.

Zie daarvoor de beschrijvingen van de regiseurs van beide films.

www.cineitalia.it

Verrassend vermakelijke en sympathieke film. De cast speelt uitstekend en het verhaal zit verassend goed in elkaar. Zeer leuke romkom, 3,5*.

Ik vond er eigenlijk niet veel aan, op alle punten gefaald. Noch vlees noch vis. Het verhaaltje was slap en een raar einde, net als de film. Het Engels praten in plaats van Italiaans blijft gek als je een typische Italiaanse sfeer wilt maken.

Het einde vond ik juist erg sterk, en het Engels stoorde me niet. Geen vlees en geen vis, maar wel veel groenten en fruit.

Eén van de plezierigste en charmantste komedies die ik ooit zag. Een aaneenschakeling van komische scènes en vooral uitspraken van Marcello, vertolkt door een schitterende Jean Reno.

Dat het allemaal niet kan, och mens, daar is een komedie voor en wie er iets tragischer in zoekt, die komt ook terecht.

Wel een voldoende. Het einde is zeer goed. Jammer dat er gekozen is voor een soort 'Louis de Fineu' achtige aanpak. Dat past niet helemaal bij het verhaal van de film.

Film is heel goed bedoelt. Helaas lijkt commercie de overhand hebben gekregen.

Totaal ongepast dat er Engels gesproken wordt. Sommige scenes waren veel te klef.

Einde ook raar.

Einde is niet raar, einde is subliem. Deze film is prachtig van opzet, soms wat bizarre humor maar ik vind de pijn en verdriet iemand dierbaars te verliezen echt heel aangrijpend. Ook het verlies van hun kind wat ter sprake komt in relatie tot het verlies van haar voor Marcello. Misschien moet je zelf ook iemand hebben verloren om het goed in te kunnen voelen. Verder moet de film gekeken worden zonder afleiding van mobiel of iemand die er door heen praat...de muziek is overweldigend en het gevoel gaat diep.

Uiteraard was Italiaans gesproken nog mooier geweest maar door het toepassen van zoveel authentieke Italiaanse elementen, de muziek en de beelden was het niet storend. Voor mij persoonlijk een van mijn favorieten...