Zanan-e Bedun-e Mardan (2009)

Visueel verbluffend. Toch een lange tijd geleden dat ik een film heb gezien, die je werkelijk op elk moment stil zou kunnen zetten en zo als foto aan de muur van een museum zou kunnen hangen. Erg indrukwekkend! Shirin Neshat won overigens de Zilveren Leeuw voor beste regisseur bij het filmfestival van Venetië.

Inhoudelijk speelde een gebrek aan kennis over de Iraanse geschiedenis en cultuur mij enigszins parten, al lijk ik de hoofdlijn wel gevolgd te hebben als ik het plot zo lees. Zoals ik vermoedde is de film niet in Iran zelf gemaakt, dat zou ook schier onmogelijk zijn, maar in Casablanca en leven de (niet altijd vlekkeloze) acteurs schijnbaar veelal in ballingschap. Erg interessant in ieder geval.

Maar zo'n scène als in het badhuis bijvoorbeeld, wow!! Erg grote aanrader voor iedereen die van visuele schoonheid houdt.

Hele mooie film. Vooral de beelden, cliché, maar die zijn opvallend mooi. Shirin Neshat is volgens wikipedia dan ook "visueel artiest", en een fotografe. De Anton Corbijn van Iran laten we maar zeggen.

De film beleef je als een droom, soms een hele enge droom. Een mix van fantasie en werkelijkheid, en soms weet je niet wat de fantasie en wat de werkelijkheid is. Deze film moet je meer dan één keer zien, dit is echt zo'n film die per kijkbeurt mooier wordt. Ik zit er dan ook sterk aan te denken vanavond nogmaals richting de bioscoop te rijden om hem nog een keer te zien.

Een redelijk dramafilm...

Niet echt spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Maar waarom anorexia nervosa (zo slank actrice)?

Wel mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Visueeel gezien een schitterend maar dan ook werkelijk schitterende film. Ik vind dit gewoon een kunstwerk zo mooi zijn alle scènes die je te zien krijgt.

Het verhaal komt in het begin heel realistisch over maar vervalt op de tweede helft in het surrealisme. Dat is eigenlijk vanaf het moment dat Munis door haar vriendin word opgegraven. En dan is het ook net alsof je naar een droom zit te kijken. Een soms enge maar toch ook prachtig weergegeven droom.

Je komt tijdens het kijken weinig te weten over de voorgeschiedenis of de gedachtengang van deze vrouwen maar daar draait het ook eigenlijk niet om. Je moet gewoon laten meevoeren door de prachtige beelden die je voorgeschoteld krijgt.

Aardig drama dat het vooral moet hebben van het visuele gedeelte wat er regelmatig zeer fraai uitzag. Verhaal is best aardig en weet ook wel te boeien en de cast (allemaal onbekenden) deed het best goed. De was scene in het badhuis zag er best onappetijtelijk uit met de blote vel over been vrouw. Omdat ik nauwelijks iets weet over de geschiedenis van Iran kwam ik wel niet echt in de ban van deze film.

Het Iraanse antwoord op Terrence Malick

Enorm verrast door deze film. Prachtig, poëtisch en met een beeldtaal die zijn weerga niet kent. Zulke mooifilmerij dat het onbegrijpelijk is dat deze nog geen high exposure biedt en Cinematografisch van zo'n hoog niveau dat een vergelijking met zeer grote filmmakers niet te veel van het goede is. De setting van de coup uit 1953 is een prima keuze, met genoeg aangehaalde thema's van kritiek die ook nog toepasselijk is op het moderne Iran.

Qua narratief staat het ook als een huis, met zeer aangehaalde thema's maar het is toch vooral de beeldschone fotografie die de film naar een veel hoger plan tilt. Maar de hypnotiserende fotografie versterkt ook de context van de film, maakt het contrast met de badscene. Het is mooi, maar ook pijnlijk confronterend. Erg sterk.

Zoals te merken is vind ik het moeilijk mijn ervaring in woorden te vertalen. Want woorden schieten tekort, dit is wonderschone, poëtische beeldtaal die ervaren moet worden. Typische 'voelbare' cinema. Na het zien van de film is het wel even aanpassen op de realiteit, wat het is weet ik niet maar mijn perceptie is veranderd. Mooi wat cinema met je kan doen.

Voice-over: “Alles wat we wilden was een nieuwe vorm...… bevrijding.”

Ik werd er stil van. Ik moest het even laten bezinken. Met een reeks metaforen confronteert regisseur Shirin Neshat ons met de gevolgen van de door het Westen gesteunde staatsgreep in Iran in de zomer van 1953, waarbij de hervormingsgezinde Mossadeq aan de kant werd geschoven. Iedereen plukt daar tot op de dag van vandaag nog de bittere vruchten van. Het is nooit meer goed gekomen tussen Iran en het Westen.
Maar... het voornaamste slachtoffer toen en nu? De Iranese bevolking, in de film belichaamd door de prostituee die na alle vernederingen tot bloedens toe van het broodmagere lijf afgeschrobd te hebben, uiteindelijk toch nog het loodje legt.

Een beklijvende, dankzij de metaforen ietwat mystieke film, die optimaal gebruik maakt van beeldtaal. Erg mooi om te zien; bij tijd en wijle erg beklemmend tegelijkertijd.
Met dank aan Badalamenti, die mij via zijn MovieMeter Contest op deze schitterende film attendeerde.

Het verhaal van 4 vrouwen met de politieke strijd begin jaren '50 in Iran. Een politiek landschap dat er helemaal anders uitzag (en uitziet) dan wij in het Westen gewoon zijn. De combinatie van dat regime, de tijdsgeest en normen en waarden in Iran (en islam) maken dat het geen evidente tijd was voor vrouwen. Bovendien speelt de film zich af in 1953 als het Westen (Engeland en VS) zich om eigen strategische redenen moeit in Iran en zo de dictatoriale Sjah terug aan de macht helpt met een staatsgreep. Misschien wel een grote fout die niet alleen de verstandhouding tussen oosten en west verstoorde, maar ook de ontwikkeling van het land om net als andere landen te groeien met de tijd.

De film is vooral mooi met prachtige shots en kleuren. De vrouwen staan wel degelijk centraal en aan de hand van de metaforen wordt je mee ingedompeld. Heb ik daar mee alles begrepen wat de regisseur wou meegeven? Ik denk het niet. Maar toch deed het even nadenken en tegelijk info geven over Iran uit die tijd. Zonder het vanuit een Westerse bril te zien die zichzelf probeert goed te praten.

Visueel een mooie en serene film die een bepaalde sfeer over de film heen gooit. Ook inhoudelijk best interessant met een aantal vrouwen die leven binnen de explosieve politieke Iraanse samenleving ergens in de jaren 50.

Elke vrouw, wat ook je positie was in de maatschappij, had het niet makkelijk, zo lijken Shirin Neshat en Shoja Azari te willen duidelijk maken. Het dictatoriale regime dat voor de deur staat glijdt als een rode draad doorheen de film. Soms op de achtergrond, maar evenzeer nadrukkelijk op de voorgrond.

Knap hoe sommige beelden tegelijk prachtig en confronterend kunnen zijn. Prima gedaan. Het bekijken waard!