The Taming of the Shrew (1980)

oh. Ben ik de eerste? Okay. No pressure.

Ik heb niet heel veel andere Taming of the Shrew's gezien, en dit was mijn allereerste. En dan val je ook nog eens met je neus in de boter met John Cleese.

Het verhaal dat Shakespeare hier neerzet is natuurlijk op zich al waar om een essay van 6000 woorden over te schrijven. Maar laat ik het maar gewoon over deze productie hebben.

Het idee achter de BBC Shakespeare serie was om het theater-gevoeld op tv te brengen (of op het filmscherm). De film is dan ook geen gepolijste productie met locaties en special effects. Het is een registratie van een theaterstuk, zoals de toneelstukken van Shakespeare bedoeld zijn. De sets zijn sets. Dat werkt wel, maar je moet daar wel op voorbereid zijn.

John Cleese als Petruchio. Wat een briljant idee. Petruchio, is nogal vol van zichzelf, zou best een verre voorvader van Basil Fawlty kunnen zijn geweest. Beetje neerbuigend naar zijn aanstaande vrouw, omdat zij (als vrouw met een eigen wil ...) getemd moet worden. Waar andere mannen de feeks Beatrice al snel links lieten liggen, wil Petruchio het niet opgeven.

Niet omdat hij van haar houdt, overigens. Dat gedoe met liefde heeft helemaal niets met hun relatie te maken. Maar dat is dus leuk voor dat essay... Cleese geeft Petruchio gestalte zoals alleen hij dat kan: met sarcasme. En dat is gewoon leuk.

Er wordt heel theatraal geacteerd in deze versie. Het schreeuwen is echt toneelschreeuwen, er zijn grote dramatische gebaren en alles wordt zo uitgebeeld dat het denkbeeldige publiek op de achterste rij het ook kan zien en horen.

Mocht The Taming of the Shrew op je literatuurlijst staan, dan zou ik deze versie echt aanraden om ernaast te kijken. Shakespeare moet gezien worden, niet gelezen (zeg dat maar tegen je leraar).