Shinboru (2009)

Erg knappe komedie die vooral op humoristisch vlak hoog scoort. Matsumoto is geknipt als Japanse onbekende en maakt tijdens zijn bizarre reis de meest absurde zaken mee. Misschien is de evolutie die hij doormaakt op het einde wel iets te vlug gebeurd, maar daarom is deze niet minder verbluffend. Integendeel. Dit zag ik absoluut niet aankomen. Schitterende apotheose onder muziek van hetzelfde niveau.

Over het algemeen zijn de scènes in Mexico weinig boeiend en laten ze hun belang pas op het einde blijken, om daar onderdeel uit te maken van de rijzing van een tot halfgod gebombardeerde pyjamadrager. Dit is een grote gok en enkel gericht op de voorspelde succesvolle ontknoping. Gelukkig is dat laatste daadwerkelijk uitgekomen, want anders was dit een grote boosdoener geweest.

Uiteindelijk een film die me ongelooflijk wist te boeien en amuseren. Mysterieus, absurd, top.

4,00

Wat een geniale film! De verwachtingen waren hoog en had ik vooraf alleen het plot gelezen en zelfs dan nog weet je totaal niet wat je kan verwachten. Het idee is briljant en de manier waarop Matsumoto het heeft uitgewerkt is nog briljanter.

Een man met een opvallende pyjamakeuze wordt wakker in een spierwitte kamer zonder deuren of ramen. Wanneer hij op een uitsteeksel in de muur drukt valt er een voorwerp uit de lucht. Al snel verschijnen er duizenden uitsteeksels en later lijkt de saaie witte ruimte net een kinderkamer. Welke voorwerpen dienen als hulpmiddel voor het zoeken naar de uitgang? Een simpel gegeven, maar de uitwerking is hilarisch. Matsumoto speelt de sterren van de hemel, gelukkig is hij van zichzelf al komisch anders hadden niet alle grappen gewerkt. De manier waarop hij in paniek raakt en het uitschreeuwt is hilarisch. Ik heb me regelmatig rot gelachen om de voorwerpen die uit de muur komen en hoe Matsumoto zich afvraagt of het van pas kan komen. Die strips tussendoor zijn ook erg grappig. Ik moest ook hard lachen om die scheten, vooral de eerste met die damp .
Ondertussen zie je een verhaal over een worstelaar dat zich afspeelt in Mexico. In tegenstelling tot de witte kamer zit hier geen komedie in, waardoor ik het jammer vond dat er steeds werd geswitcht. Wel hoopte ik op een mooie climax die er gelukkig dus ook kwam en waardoor het hele Mexico filmpje toch de moeite waard was.

Op het einde weet je nog steeds niet precies wat er aan de hand is, totdat Matsumoto helemaal over de top gaat met mooie beelden, prachtige muziek, effecten en absurditeit. Het einde en het idee erachter is mooier dan ik durfde te hopen. Had het ook totaal niet aan zien komen. Aparte film die vooral een eerste uur erg komisch is waarna hij uitmondt in een prachtig, mysterieus einde.

Dan nu toch eindelijk gezien. Ik had hoge verwachtingen en die heeft Matsumoto toch goed kunnen invullen. Net als Dai-Nipponjin weer heerlijk absurd! Wel veel minder droog als die film en daardoor wat geschikter voor een wat breder publiek. Visueel ziet de film er in alle scènes zeer aantrekkelijk en verzorgd uit.

Wat mij vooral vermaakte in de film was het voortdurende gevoel van 'waar gaat dit toe leiden?' De Mexicaanse episodes vond ik wat dat betreft helemaal niet vervelend, maar juist goed voor de afwisseling en de balans in de film. Alleen maar Matsumoto in de witte kamer zou toch gauw vervelen. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik iedere keer weer verheugd begon aan een nieuwe episode 'Matsumoto in de witte kamer'!

Dappere keuze ook om deze film zo poëtisch/existentialistisch te laten eindigen. Sowieso, om welke redenen men deze film niet zou kunnen of willen waarderen, gebrek aan originaliteit zal dit toch niet zijn!

Bizarre film. Origineel en bij tijden fantastisch gefilmd.

Ook in de witte kamer was het mooi, maar qua humor voor mijn smaak te clownesk en op het vervelende af.

De non was erg leuk

Waarom maar' één keer naar deze film in de bios gaan, als het ook een tweede keer kan?

Mijn vaste bioscoopmaatje wilde nog een keer gaan, nu met een paar vrienden extra, en ik besloot toch mee te gaan ondanks angst voor overkill, want de laatste tijd heb ik deze film toch wel erg veel gezien.

Maar ook deze keer weer een bijzonder fijne ervaring, absoluut geen spijt dat ik nog een keer ben gegaan. Kleine details beginnen me steeds meer op te vallen, zoals het tweede slot op de deur, dat duidelijk afwezig is. Had laatst een discussie met een kennis die ook de film had gezien en die klaagde over dat de hoofdpersoon maar domme dingen deed, en dat hij zich ergerde omdat hij zaken anders had aangepakt. Het plotselinge verschijnen van het tweede slot doet bij mij een beetje vermoeden dat er iemand is die de hoofdpersoon stuurt en dat andere handelingen ook op problemen zouden stuiten.

Eigenlijk ben ik van mening dat je geen interpretatie aan deze film moet vastknopen, maar ik moest vanavond aan de opmerking van die kennis denken toen er na afloop van de film onder ons een discussie ontstond over wat de film betekent, of Matsumoto ook echt iets wezenlijks wil zeggen. Ik denk van niet, ik denk dat ook het laatste shot van de fallus van God vooral in humoristisch licht gezien moet worden, maar anderen dachten er anders over gezien de psychedelische beelden die eraan vooraf gingen en de titel die een diepere laag suggereert. Volgens mij is die diepere laag er niet en is dat juist de grap, maar misschien hebben andere users hier andere gedachten over.

Na afloop viel overigens ook de opmerking dat deze film niet echt plot-driven is. Wat mij betreft geen probleem. Deze film heeft zoveel anders te bieden, dat afwezig is in menig andere film waarin het plot van belang is.

Tijdens de film in ieder geval ook weer enorm genoten van de mimiek en timing van Matsumoto, die wat mij betreft op dat vlak minstens zo sterk is als iemand als Rowan Atkinson.

Stukjes met die worstelaar hebben een boel verpest voor deze film wat mij betreft. Voor de rest top 3,5*

Ik ben het echt totaal niet eens met de hoge cijfers, maar ik kon er dan ook amper om lachen.

Nee, niet echt aan mij besteed, bedenkelijke humor toch grotendeels, als een film het moet hebben van een engeltje die scheten laat ( ) moet je van goeie huizen komen dat nog te herstellen. Had het ook echt niet verwacht, ik baalde er op het IFFR nog wel een beetje van dat ik deze heb moeten missen. Het concept leek me dan ook wel erg leuk, dat is het nog steeds, maar als je daar zo weinig mee weet te doen als dit? Zeer zeer sporadisch kon er nog wel een glimlach af, maar dan hebben we het over 2/3 momenten (die Afrikaanse loper, het potje soja, en die nek van de worstelaar schieten me zo te binnen), maar ook dat waren scenes die de eerste keer nog wel geinig waren, maar de 3e of 4e keer zat ik alweer te gapen. Net als dat hij elke keer z'n billen stootte bij die deur.. 'haha' nee niet bepaald.

Verder vond ik het sowieso ook gewoon een lelijke film, en voelt dat hele Mexicaanse stuk als niks anders dan opvulling om tot de 1,5 uur te komen, getuige die stukjes in andere plaatsen erna nog lijkt het daar simpelweg een deel van uit te maken. Al was het leukste misschien nog wel dat die worstelaar in het begin met z'n masker op de krant zat te lezen ( ). Gezien de rest van de opgeblazen (Japanse) humor waren ze het daar niet mee eens, maar toch. De climax op het einde was dan ook echt te belachelijk, waarschijnlijk valt het veel beter als je de humor toch al wel kan waarderen, maar ik vond het vooral een tikkeltje genant.

1.5* voor het concept, en ja het kijkt wel weg, maar grappig is het niet.

Waarom dan? Feitelijk is het toch niks meer dan die korte fragmenten die erna kwamen, maar dan met opbouw.

Ja, maar het is juist de lengte dat de grap maakt. Je vraagt je al die tijd af 'waar gaat dit in godsnaam heen' en wat heeft het met elkaar te maken. Ik ben dan zelf nog eerder geneigd te zeggen dat de korte fragmenten onnodige opvulling zijn. Maar op het moment dat die fragmenten komen, is de link al uitgelegd, dus het moment van ontdekking (HET grote moment) is met het worstelaarsmoment al geweest. Dat moment zou zonder zo'n inleiding natuurlijk nooit zo groot geweest zijn, omdat het dan een compleet willekeurige gebeurtenis geweest zou zijn.

Het gaat inderdaad om de grap, maar haal die hele grap weg, en dan? Dan heb je een grap minder. De essentie blijft gewoon aanwezig. Ik wil er hooguit in meegaan dat het geheel wat duidelijker is op deze manier. Bovendien had ik nou juist helemaal niet dat ik me constant afvroeg waar dat stuk heenging, je kan vanaf minuut één al zien aankomen dat de twee iets met elkaar te maken hebben, en na verloop van tijd dacht ik al wel 'hij zal wel een piemeltje beroeren waardoor ze bij die worstelaars iets zullen meemaken'.

Ik had het niet zien aankomen; ik kan voorstellen dat als je dat wel had, het een hele andere beleving is.

Montorsi ziet dat soort dingen altijd aankomen Niks mis trouwens met engeltjes die scheten laten, vooral als de opbouw en timing zo goed zijn, net als bij het subplot in Mexico. Lijkt me overigens wel een film die een stuk leuker is in de bioscoop.

Zien aankomen is misschien wat te ver, maar zodra je continu te zien krijgt dat engeltjesplassers beroeren een effect geeft, en je ziet een ogenschijnlijk niet ter zakendoend subverhaaltje, dan mag het toch geen verrassing heten als die twee zaken vroeg of laat samenkomen. Hoe precies kun je natuurlijk nooit weten, hier al helemaal niet.

Veel verschillende mening over deze film, en dat begrijp ik. Zelf verheugde ik me op het kijken van deze film. Het heeft alles in zich om een grappige film te zijn. Het concept is in ieder geval super.

Daarom begon de film voor mij dan ook met vraagtekens. Het hele Mexicaanse gedeelte vond ik daarom ook gewoon niks aan. Neem bijvoorbeeld de ruzie scene tussen de jongentjes in het klaslokaal. De kritiek "opvulling" kan ik daarom wel begrijpen. Wat voor reden moet het anders geweest zijn? Het maakt de uiteindelijke clou niet veel anders dan hij is.

De film is al met al grappig en verdient meer dan alleen een pluim voor de uitwerking en het bedenksel over "Dingetjes aan de muur en als je er op drukt verschijnen er dingen". Ik moest op sommige momenten ook echt lachen maar hij was minder hilarisch dan ik had gehoopt. En dit komt vooral door de Japanse saus die over de film heen zit. De bizarre krijsen en pogingen die de man uitvoert zijn gewoon ietwat te overdreven en te Japans.

Ik heb me vermaakt met de film maar of het nou echt zo geniaal was als ik had gehoopt? Nee.

Leuk, maar niet geniaal. 3.5*

Ik zou ook niet precies kunnen zeggen waar ik nou echt naar heb zitten kijken. Het is absurd, grappig, origineel en visueel ook nog eens geweldig. Tijdens het kijken moest ik ook denken aan de chaostheorie - de vlinder en de orkaan en zo - maar tegelijk realiseerde ik me dat ik daar eigenlijk weinig van af wist. Symbol is in ieder geval uniek in zijn soort. 4*

ps: die scheethumor is dan wel weer een enorm gevoel van jammer.

Dit viel me allemaal nog behoorlijk tegen moet ik zeggen. Het concept is geweldig en mede daardoor had ik stiekem gehoopt op een leuke en grappige film. Dat viel in de praktijk nogal tegen.

Oke visueel ziet het er erg mooi uit in de “witte gevangenis”, maar qua humor is het weinig soeps. Er zitten best een paar aardige zaken tussen, maar bijvoorbeeld die scheetgrap is te triest voor woorden. Verder is het hoofdpersonage een enorme schreeuwerd en veel onnozeler dan hij zul je ze niet snel tegenkomen vermoed ik. De flauwe vaak herhalende grappen beginnen om ten duur ook enigszins te vervelen. Zolang hij bijvoorbeeld met het openen van die deur bezig is, is een typisch voorbeeld daarvan.

Wat ik dan nog wel kon waarderen is hoe het Mexicaanse gedeelte van de film uiteindelijk verweven wordt met het Japanse gedeelte. Ik zat me eigenlijk al de hele tijd af te vragen waar dat op sloeg, maar dat was dan nog wel leuk gedaan. Uiteindelijk is het jammer dat de humor van deze film voor mij in ieder geval niet werkt. Ik kan me best voorstellen dat het een ontzettend leuke onzinnige film is, als je de humor er wel in kan ontdekken, maar voor mij is dat helaas niet weggelegd.

2,0*

Lol is dat niet die kale gozer van die batsu spelshows. Had echt geen idee dat hij films maakt.

Geweldig concept! De humor was alleen af en toe te flauw voor mij. Het einde was zeer verrassend, maar wel iets te plots naar mijn idee. Ik vond dat de "aap" in de kleurrijke pyjama het nog niet verdiende om god te mogen spelen.

Ouwe zeiksnor Ik heb deze film in een volgepakte zaal gezien met talloze ploppende Grolschjes en me ontzettend vermaakt. Ja de atmosfeer van een volgepakte zaal is iets dat je niet van een DVD krijgt die je thuis kijkt.

Dast is jammer ja, als 't je humor niet is dan kan ie tegenvallen. Ik hou normaal gezien helemaal niet van Aziatische films -vaak opgehypte zooi- maar dit was een een fijne film.

Ouwe zeiksnor? Zeg let een beetje op je woorden he.

Tuurlijk is zo'n atmosfeer in een volgepakte zaal anders. Goede films pakken mij echter ook thuis. Black Cat White Cat keek ik bijvoorbeeld ook alleen en daar lag ik helemaal dubbel bij van het lachen. Dat had ik hier totaal niet.

Ik heb liever Europa dan Azië, maar ik ontdek af en toe best wat moois uit Azië. Ik vond bijvoorbeeld de recente Zuid-Koreaanse film Castaway on the Moon een heel stuk leuker en grappiger dan deze. Maar zoals ik al zei is dit best een film waarvan ik kan begrijpen dat mensen dit leuk vinden.

Simpelweg fantastisch

En de Lucha Libre scenes zijn veel beter dan The Wrestler...

Een leuke en originele film, deze Symbol. De scènes in de witte ruimte hadden een hoog ouderwets slapstick/dead pan-gehalte - overgoten met een typisch Japans sausje -, erg leuk gebracht door Matsumoto zelf. Niet alle grappen waren even goed geslaagd en heel af en toe sleepte het wat aan, maar in het algemeen zeker enkele keren oprecht gegniffeld en gelachen. De stukjes met de worstelaar zijn een beetje een onderbreking van het kijkplezier, waarbij je je afvraagt of de makers te weinig materiaal hadden om zich op één verhaallijn te concentreren. Gelukkig komt het achteraf op een leuke manier bij elkaar - te verwachten misschien, maar na verloop van tijd was ik toch verrast toen de Japanner een goddelijke interventie pleegde tijdens de lucha libre-wedstrijd, afgerond met het hilarische moment waarop de vader zijn juichende zoon tegen de vlakte kopt . Wat hierna volgt is een complete omschakeling van toon, weliswaar met een komische ondertoon, en de film toont zich duidelijker als een nieuwsoortige 2001: A Space Odyssey. De laatste 10 minuten waren behoorlijk indrukwekkend en erg sfeervol: een vreemde, maar mooie aanvulling op de humoristische taferelen (o.a. de manga over de ontsnappingstactieken, begeleid van een droogjes vingerknippende Matsumoto) die eraan voorafgingen.
Voorlopig nét geen 4*, maar een bijzonder overtuigde 3,5*. Zeker en vast een aanrader!


3,5*

Waar zagen we dit toch eerder? Juist, nergens! Dat is de grote kracht van deze film. Het krankzinnige, maar unieke maakt dat de aandacht geen moment verslapt. Het kinderachtige overacting en de vrij simpele, goedkope humor accepteer ik daarom volledig. (bijv. de grap met de sojasaus zie je mijlenver aankomen)

De andere verhaallijn, in Mexico, is al even bizar maar wel grappig. Die vloekende non zag er volgens mij zeer goed uit! (Wat er van te zien was)

De "grande finale" is goed gedaan, mooi gemaakt, een link naar Jezus Christus is hier snel gemaakt, prachtig om te zien.

En omdat ik bij zoiets toch probeer een soort "moraal van het verhaal" te ontdekken ben ik tot de volgende conclusie gekomen:

Alle ellende, maar ook de mooie dingen in de wereld worden veroorzaakt door een piemel.

lol wtf.

Twee woorden (oke, afkortingen...) die elkaar rap opvolgen tijdens het kijken van Symbol. Meer dan eens, kan ik je vertellen. Al is dat al vaker verteld...dus....waarom typ ik nog wat?

Vond het niet eens zo grappig door de obvious jokes, maar meer geweldige als geheel. De samenkomst met de worstelaar en met name het einde... het is een film die in z'n totaliteit werkt en niet fragmentarisch met wat jokes.

Wat heel verleidelijk is, overigens. Een beter uitgangspunt voor een komedie bestaat er NIET. Matsumoto springt er op briljante wijze mee om, visueel is er zó veel om te beleven. Origineel, grappig (die Afrikaan!!) en stijlvol. Het einde is overigens het beste van de hele film, adembenemend...

Duidelijk niet voor iedereen, maar de verrassing is voor een ieder de moeite waard.

Waar kun je deze kopen?

Hier. Maar dat is zonder subs. Film is voor zo ver ik weet, voor ons alleen via de pindakaas verkrijgbaar.

Leuk concept, maar in het begin wordt het een beetje om zeep geholpen door het overmatig kinderachtige gedrag van de hoofdpersoon. Vooral het geschreeuw na elke handeling begon me gauw de keel uit te hangen. OOk was het allemaal net te klunzig om grappig te zijn. De grote mate van voorspelbaarheid hoort nu eenmaal bij dit soort slapstickachtige humor. Origineel was het zeker, maar meer geschikt voor een kwartiertje Rembo en Rembo dan voor een film van anderhalf uur. Gelukkig gaat de film na een uur een nieuwe richting in, waardoor het toch nog een fijne kijkervaring wordt.

Twijfel tussen een 3 en een 3,5..... Nou vooruit de laatste, want het is wel een zeer origineel product.

Een krankzinnige maar toch iets te trage en weinig subtiele film...

Bij vlagen heel absurd en suggestief maar nooit hilarisch. Waar Big Man Japan het vooral van zijn geweldige hoofdrolspeler en de diepgang in karakterontwikkeling moet hebben zit je bij Symbol meer naar een japanse Jim Carrey te kijken. Gekke bekken en absurde situaties in overvloed (op piemeltjes drukken, oneindige voorraad sushi maar geen soya saus), maar ik zat te wachten op menselijke humor, zoals dat in Big Man Japan prachtig gedaan werd.

Wat betreft de traagheid... De stukjes over de spaanse worstelaar vond ik iets té random. Ik snap dat de opbouw nodig was voor de bizarre nekscene maar had voor mij iets leuker gekund.

De film scoort wel flink wat punten met de epische zweef/vlieg scene. Dat was wel weer echt geweldig

*3,0