Clash (1984)

Wat zie ik, nog geen stemmen van de Pierre Clementi buffs voor een fantasy van auteur Delpard waarin Clementi pas na een half uur zijn entree maakt, gedurende de rest van de film geen woord zegt, begint te bloeden uit zijn ogen, in gedubde zang uitbarst die wat aan het gegorgel van een kozak doet denken, verandert in een weerwolf, worstelt met Catherine Alric in een verlaten poppenfabriek, en om het wat korter te formuleren optreedt als de boogeyman uit de dromen van de heldin die de monsters van haar onbewuste symboliseert ?

Merkwaardige film van Delpard die zich practisch geheel op 1 locatie afspeelt, een groezelige fabriekshal in voormalig YUG waarin heldin Martine- Alric in feite gedurende de hele film worstelt met haar onbewuste angsten, erg Freudiaans angehaucht allemaal en natuurlijk vinden haar trauma's hun oosprong bij pappie en mammie, die haar- waarom weet ik niet precies- een panische angst voor het donker bezorgden.

Die angst zal zich manifesteren als ze zoals gezegd in vernoemde fabriekshal moet wachten op haar lief- de veel oudere Fresson- duidelijk een schoft. Die angst zal zich manifesteren via Clementi , maar zij zal worden geholpen door haar jongere ik, een kind dat ze net als Clementi zelf hallucineert. Deze zal haar- zo hopen wij- de kracht geven om de monsters te overwinnen en eindelijk echt volwassen te worden. Op het eind blijkt de realiteit echter misschien enger te zijn dan welke nachtmerrie ook...

We zouden hier dus het label psychohorror op kunnen plakken en in feite lijkt alles een hallucinatie POV te zijn, voorzover het er een hol toe doet want ceci est une fiction. Psychohorror is sowieso niet meteen mijn favoriete genre, werkt hooguit met een heeeel goed scenario vooral, allicht regie en een geplaagde- meestal in dit soort films- heldin. Die zijn hier tamelijk afwezig, Clementi voert zijn gebruikelijke mystery act op en ook stommetje spelen deed hij al eerder. Die Freudiaanse poppen zullen net als Clementi de weerwolf niemand ouder dan 6 ernstig aan het schrikken maken, vrees ik.

Delpard poogt de hele film te laten steunen op sfeer en derhalve op visuals, wat dat betreft is dit niet slecht en fotograaf van dienst was de gekende Vierny , maar het lot wil dat deze tamelijk vergeten film niet echt is gezegend met topreleases, zacht uitgedrukt. Je zag gewoon geen hol meestentijds in dat donker en die "DVD "is duidelijk een VHS transfer. Ik zou Clementi buffs dan ook niet meteen aanraden dit met fansubs- die er wel zijn- te downloaden in waarschijnlijk een crappy versie. Wat u vooral niet moet doen is het aan laten van het geluid tijdens de slotcredits : Alric luidt - ahum - "zingend " de film uit. Dat was echt griezelen...

Het motto van dit alles wil ik u niet onthouden :

monsters van de nacht, bezoek ons eens in de volle zon van de middag. Jullie hebben ons zoveel te vertellen.