Wakaranai: Where Are You? (2009)

Heb ik zowaar over het hoofd gezien: Deze nieuwe Kobayashi draait op het IFFR 2010.

Ligt behoorlijk in het verlengde van Bashing, maar is wel beter en evenwichtiger. Denk naast Bashing ook aan Nobody Knows en zelfs een beetje aan Wendy And Lucy, in de zin dat dit een minimalistische film is die met een hoofdpersoon die de hele film zo'n beetje in beeld is over sociale misstanden. Kobayashi is wel minder subtiel dan zowel Reichardt als Koreeda. Dit is duidelijk ook een film die sociale misstanden wil aankaarten. Al is er wel meer aan de hand. Ryo heeft zijn trots regelmatig in de weg zitten en heeft en moeder die 'm ook geen meter de weg wijst, ondanks haar ziekte

Kobayashi heeft zichzelf gecast als vader en zijn zoon in de hoofdrol van zoon. En dat gaat die jongen prima af. Visueel is het als Bashing maar dan wat verder doorgevoerd en vooral ook vaak wat dichter op de huid van de hoofdpersoon. Het dubbele einde was mooi.

Dik 3.5* en toch de DVD van Ai No Yokan maar eens aanschaffen.

Een nieuwe parel in het rijtje Kes, les Quatre cents coups (Kobayashi heeft de film zelfs aan Antoine Doinel opgedragen) en l'enfance nue? De titels die SB noemt heb ik nog niet gezien.

Yuto Kobayashi acteerd niet echt opvallend, en je ziet amper zijn gezicht, maar wel zijn haardos waarachter af en toe (maar gelukkig niet te vaak) snikkende geluiden te horen zijn.

De situatie is uitzichtloos zoals het hoort bij dit soort verhalen, maar het wordt geen sentimentele draak. De maatschappij kritiek wordt sterk beargumenteerd en ritme en cameravoering zijn zeer prettig. Het dubbele einde is het enige juiste lijkt me.

Goeie film. Bashing vond ik ook wel goed van deze regisseur. De Japanse Ken Loach?

Mooi filmpje over de uitzichtloosheid en de problemen waarmee de hoofdpersonage te kampen heeft..

Niet aan mij besteed: dat hangende hoofd (zo overdreven dat het best lachwekkend is), de hoofdpersoon schijnt constant honger te hebben maar je ziet 'm constant eten (best grote bakken noedels ook). Dit alles in traag tempo. Dieptepunt was het eindshot: hij loopt vanuit een dal de heuvel op (gaap, dat was nog niet eerder gedaan) en ja hoor wat ik al vermoedde gebeurde: (uiteraard) laat de regisseur deze wandeltocht compleet zien Oh wat een meesterlijke eindscène! Gelukkig kon ik vooral om deze film lachen zodat het toch geen complete tijdverspilling was.

Ja, je commentaar op het einde kan ik me wel wat bij voorstellen, maar toch werkte het wel voor mij. Ook omdat het gepresenteerd werd als een alternatief einde.

Dat je hem constant ziet eten, maar wel bang is om honger te lijden vond ik wel begrijpelijk. Die maaltijden die je ziet, is elke keer de enige maaltijd van de dag, vandaar dat hij het in hoog tempo naar binnen schrokt. Hij heeft in het begin van de film nauwelijks tijd om te eten omdat hij de hele dag werkt en later blijkt hij ook niet genoeg geld te hebben om het eten mee te bekostigen. Ik vond het mooi gevonden, ook dat er elke keer op gefocused werd deed me wel nadenken.

Met de drie films die ik heb gezien vind ik dat een vergelijking die volkomen mank gaat. Bashing heeft wellicht echo's van Loach in zijn thematiek van sociale misstanden, maar die andere films hebben dat totaal niet. "Ai no Yokan" is radicaal in vorm dat is Loach nooit. Wellicht doet deze dan inderdaad meer aan Bashing denken. Anyone?

Stillistisch komen ze ook niet echt overheen. Ik legde eigenlijk alleen maar die link omdat zowel Loach als Kobayashi in bijna al hun films sociale misstanden aan de kaak stellen, of doet Kobayashi dat niet in àl zijn films?

In 2 van de 3 die ik zag niet nee. Eén was een misdaad komedie met een ondergeschoven economische ondertoon en de ander was een persoonlijk drama zonder sociale context. maar misschien zag ik juist de buitenbeentjes in zijn oeuvre.