Kodomo no Shiki (1939)

Dit vervolg op 'Kaze no naka no kodomo' is misschien iets minder lichtvoetig, maar nog steeds zeer het aankijken waard en oogt fris voor zijn leeftijd. De broertjes zijn iets ouder, wat (helaas) wat minder gekibbel oplevert. Ook woont de familie nu in een boerderij in een totaal andere omgeving? Dus of dit nu ècht een vervolg is?

Doet er verder niet toe, Sanpei is nog steeds een belhamel eerste klas en Zenta zijn oudere, wat intelligentere broer die Sanpei graag voor stomkop uitmaakt.

Deze film duurt vrij lang in vergelijking met 'Kaze no naka no kodomo' en volgens mij zijn het eigenlijk twee films, want halverwege krijg je zomaar een soort van aftiteling te zien?

Naast al het luchtige heeft de film net als in 'Kaze no naka no kodomo' een zwaardere ondertoon in het plot. Hier is wel een slechterik aanwezig, maar mooi is dat zijn beweegredenen wel duidelijk worden en menselijk en verklaarbaar blijven.

Met deze film mag Shimizu zich definitief in mijn rijtje favoriete Japanse regisseurs scharen. Hij gebruikt filmistische trucjes als Hitchcock (of wellicht zelfs beter dan Hitch!) die een film enorm tot leven helpen te wekken en die tegenwoordig vrijwel nooit meer worden gebezigd door regisseurs. Voorbeeldje: de jongetjes mogen niet meer schommelen (letterlijk word gezegd: "de schommel niet meer aanraken") , want de schommel is geconfisceerd door de weverij. De jongetjes lopen en springen balend 'net de schommel missend of stiekem toch aanrakend' om de schommel heen, totdat Sanpei beslist dat ze dàn maar ergens anders moeten gaan spelen. De jochies stuiven weg uit beeld, maar 10 seconden later komt één van hen teruggerend, louter en alleen om tòch de schommel even een zwiep te geven! Hier hoef je als regisseur/scenarist maar 20 seconden voor uit te trekken, maar maakt de film zoveel leuker.

Zeker Sanpei, maar ook opa, oma, Zenta en neefje Kintaro worden op die manier karakters waar je ècht sympathie voor gaat krijgen, zelfs al hebben ze zo soms hun nukken!

Voor een (Japanse) film van deze leeftijd is deze nog redelijk goed geconserveerd en hierdoor kun je ook zien dat Shimizu goed op details lette. Zo zie je b.v. duidelijk dat Kenta's schooluniform/pet versleten is in de periode dat de familie er financieel slechter voor komt te staan.

Conclusie: Shimizu is een regisseur die het verdient uit de schaduw van Ozu en Mizoguchi te worden gehaald en ik zou graag meer van zijn films zien. De vraag is hoe? En: tegen welke prijs?