Haru Tono Tabi (2010)

Tamelijk verrassend, want een erg ouderwetse film van Kobayashi. Een film die soms haast klassiek Hollywoods aandoet. Met veel muziek (hoewel ook weer niet zoveel als in het studiotijdperk in Hollywood), veel uitgesproken emotie, ietwat uitbundig acteren en behoorlijk sentimenteel. Kobayashi hield geen Q&A maar alleen een inleiding. Jammer,want ik was wel benieuwd of het script dat al zo'n tien jaar klaar was altijd zo is geweest of, en dat kan ik me ook voorstellen, zo geworden is toen Nakadai bij het project betrokken raakte. Dat is niet iemand die ingetogen acteert dus misschien werkte dit ook wel beter.

Ondanks dat de toon even wennen was overtuigde de film me wel. Lieve film, met het hart op de juiste plaats en ondanks het sentiment zelfs best ontroerend af en toe. Aan de lange kant, dat wel.

Kleine 3.5*

Klassieke productie met een oer-japans gevoel.

Begon wat mij betreft veel te uitbundig met een haast slapstick achtige sequentie.

Daarna ontvouwen de karakters zich langzaam in een letterlijke reis naar een verblijfplaats voor Haru's grootvader.

Een mooie, rustige film met oog voor detail waarbij het acteerwerk wat af doet aan de mise-en-scene.

Heb hier ondanks de lange zit toch van kunnen genieten en wederom meer waardering gekregen voor de Japanse cultuur.

Kan me van de gedachte niet ontdoen dat een westerse film met hetzelfde thema : een wereldvreemde opa, die nooit een zonnetje was en nog steeds niet is en een jong meisje wiens familiaal geluk werd verwoest en hoe beiden een emotionele toenadering beleven, zonder enige twijfel als oversentimenteel, melancholisch, tranerig enz... zou zijn bestempeld.

Vreemd maar deze Japanse prent, zij het dat er af en toe al te theatraal wordt geacteerd, wekt niet zo expliciet dezelfde bedenkingen op. Lijkt mij aanvaardbaarder en precies nauwer bij een zeker realisme : het egoïsme van het individu, maar ook de onmacht en ter zelfdertijd het doorzettingsvermogen overheersen en de emoties komen mij echt over.

Eri Tokunaga schittert al vast. Deed me denken aan Minzhi Wei in "Not one less".

Heerlijke muziek.

Best een aangename en emotionele film, die mij zeer is bevallen. Helaas is de film een half uur te lang, waardoor de opeenstapeling van dramatisch momenten en stemmingswisselingen voor mij wat te veel van het goede werd. Jammer, want de film heeft een eerlijke en oprechte toon en een goede afwisseling aan levensechte personages. Toch interessant om te zien dat een cultuur waar familie zo belangrijk is in de 21ste eeuw inmiddels een beetje tussen deze familiefocus en het groeiende individualisme inhangt.

De moeite waard, helaas te lang.