Burning Bright (2010)

De eerste film werd volgens mij uitgezonden op 22 maart 1895. Nu vraag ik mij af of er sindsdien films zijn uitgekomen wat gaat over een Tijger die zich in een huis bevind en de bewoners terroriseert. De enige film die ik nu even weet is The Ghost and the Darkness met Michael Douglas en Val Kilmer. Maar dat speelt zich niet af in een huis en dat gaat over 2 Leeuwen geloof ik. Tijgers vind ik eigenlijk leuker. Een Tijger vind ik namelijk 1 van de mooiste zoogdieren die er zijn. Ze zien er elegant uit, ze zijn sterk en intelligent.

Ik vind het dus een origineel idee, maar nog belangrijker is: Is het goed uitgewerkt? Het antwoord Ja, gelukkig is het goed uitgewerkt. want dat vind ik van essentieel belang namelijk. Met slechts 1,5 acteur en een Tijger heb ik vol genoegen de film bekeken. Zoals het ernaar uitzag hebben ze voor 90% een echte Tijger gebruikt en dat maakt voor mij eigenlijk al zowat het verschil of het nu een goede of een slechte film is. Zo nu en dan zie je wel dat ze CGI hebben gebruikt, maar het blijft echt zeer beperkt. Een geweldig pluspunt. Het wordt overigens zeer degelijk geacteerd en dat geeft ook de nodige voldoening. Meat Loaf vertelt in het begin van de film een verhaaltje over de Tijger in kwestie en dat geeft hem een redelijk interessant extra'tje, want ook Tijgers hebben persoonlijkheid natuurlijk en deze is sowieso een alfha mannetje.

Maar ja, hoe krijg je een film zoals dit spannend en geloofwaardig? Dat is lastig en ze vallen helaas wel een aantal keren in herhaling, maar desalniettemin hebben ze het niet te gortig gemaakt waardoor een voor mij een serieuze film overblijft met een aantal mooie momenten. Ik ben erg onder de indruk van de indringende blik in de ogen van de Tijger. Geen idee wat ik trouwens zou doen als er een Tijger in mijn huis rondloopt. Het liefst zou ik ermee gaan knuffelen, maar waarschijnlijk denk zo'n Tijger daar anders over. In de film vind ik niet dat er domme dingen gedaan worden. Er zijn altijd mensen die zeggen wat een dom besluit. Iedereen mens is anders en neemt andere beslissingen en ik vind ze in deze film niet bepaald afwijkend of dom.

Burning Bright is niet bizar ook al lijkt dat wel het geval als je de plotomschrijving leest. Het is eigenlijk gewoon de film die je hoopt dat het is.

3,5*

Tof filmpje en soms best spannend. (Geen gore.. voordat een hele horde bloedverslaafden op de film duikt...

Lekker korte speelduur, weinig personages en een serieus gaaf beest. Levert een paar mooie scenes op zoals in de koker boven z'n rug, wat een megakop en ogen, en leuk gefilmd. Zo ook de afwisselende close ups van z'n ogen en die van het meisje; heeft iets Giallo achtigs en da's altijd mooi natuurlijk. Net als het zweetdruppeltje.

Na de zoveelste keer van rennen en deuren dichtdoen wordt het wel wat veel van hetzelfde maar vind het toch knap hoe ze het boeiend weten te houden.. de korte lengte helpt ook wel mee. Er zitten vast wat ongeloofwaardigheden in (volgens mij overleef je het nog geen minuut met zo'n hongerig beest op de overloop..) maar wat maakt het uit.

Goede score ook en diep gegrom en gebrul. Het autistische kindje had van mij wel weggelaten mogen worden, voegt weinig toe en behoorlijk stereotiep neergezet waardoor het op m'n zenuwen ging werken. Dat het einde zich makkelijk laat raden - stiefvader gaat dood - is ook vrij jammer maar gelukkig houdt het daar dan ook bij op
(in plaats van een einde na een einde na een einde..).
krappe 3,5*

ps fraaie poster

Tyger, Tyger burning bright

In the forests of the night:

What immortal hand or eye

Dare frame thy fearful symmetry?

Burning bright vangt aan met het gedicht van William Blake The Tiger voorgedragen door Briana Evigan.

Duidelijk is dat de film vanaf dit punt de kijker al duidelijk wil maken dat we hier niet te maken hebben met een of andere standaard Thriller of teen slashertje.

De film heeft namelijk een leuke verassing voor je in petto: namelijk door een gevaarlijke tijger als killer te introduceren.

Een tijger zeg je? Ja een tijger. Weer eens wat anders dan ''the killer next door''

Het verhaal wat de film bevat doet er niet veel toe en wordt met name naar het einde toe steeds voorspellender.

De film moet het meer hebben van de sfeer; en die is vanaf het begin af aan al gezet. De storyline dient verder enkel als aanleiding om 2 mensen opgesloten te krijgen in een huis waarin een tijger wordt losgelaten.

En hiervoor verdiend de film absoluut respect; in 90% van alle scene's wordt zowaar een echte tijger gebruikt, en waar zie je dat nog vandaag de dag? Deze scene's maken dan ook diepe indruk. De spanning is vele malen te snijden en de blik in de ogen van de tijger vlak voor hij zijn aanvallen inzet zijn niet snel te evenaren; je hebt hier te maken met een echte tijger die zijn prooi recht in de ogen aankijkt in plaats van een CGI wanproduct zoals je ze in de meeste films ziet tegenwoordig.

Flinke smet op de film is het slecht acterende autistische knulletje. Meerdere malen haalt het joch de vaart dan ook flink uit de film en ga je je als kijker aan hem ergeren. Snap ook niet goed wat het personage doet in een film als deze en dit had ook gemakkelijk anders door de regisseur ingevuld kunnen worden. Slechte en rare personage keuze in een film als deze.

Voor de rest kan ik geen negatieve punten over deze film noemen en kan ik iedereen aanraden deze film te gaan bekijken; je zult er geen spijt van krijgen.

4,0*

Dankzij de licht positieve berichten hier ben ik met enige verwachtingen aan deze film begonnen.

Het plot was inderdaad leuk en vooral 'een keer wat anders' en het acteerwerk van de hoofdrolspeelster is best aardig, maar dan is het meest positieve aan de film wel gezegd. Verder is het erg voorspelbaar en duurt het te lang voordat er iets gebeurd en had men die autistische jongen er wel uit kunnen laten aangezien hij eigenlijk geen rol speelt. Wanneer het eindelijk spannend lijkt te gaan worden, zie je steeds alleen shots van een langs wandelende tijger en een aantal slechte cgi scenes. Op zich is het wel knap dat men met het gegeven 2 personen opgesloten in een huis met een tijger bijna 1 uur kunnen vullen zonder dat het echt heel erg saai wordt. Maar ook dit kan de film niet aan een voldoende helpen waardoor het alleen door het plot nog enigszins memorabel is.

2,5*

Origineel script, bedroevende uitwerking

Gisterenavond met een schoteltje tijgernootjes gekeken naar een film die helaas niet aan mijn hoge verwachtingen kon voldoen. Ik zat al een tijdje met smacht te wachten om deze rolprent te mogen aanschouwen. De reden hiervoor betrof dat gerespecteerd moviemeter lid El Ralpho, wat tevens een goede vriend van mij is, mij deze voorstelling aanbevolen had. Na het lezen van zijn lovende woorden nam mijn nieuwsgierigheid met de dag toe.

Helaas werd mijn geduld allerminst beloond!

Het begon allemaal redelijk rooskleurig, een hoogstaand stukje poëzie spatte van het scherm af en de eerste scenes uit de film waren vermakelijk, niks bijzonders, doch vermakelijk!

Dat was dan ook de reden dat ik in spanning zat af te wachten op wat er zou gaan komen. Vanaf het moment dat de tijger de woning binnensloop ging het echter bergafwaarts met de film.

Het idee was o zo orgineel, de uitwerking helaas o zo bedroevend. Ik had het gevoel dat ik naar een ruw, ongeslepen prototype aan het kijken was. Naar mijn idee had er namelijk zó veel meer uitgehaald kunnen worden. Een uur lang gebeurt er nagenoeg niks, en wanneer de film dan eindelijk een momentje van minimale actie teweeg brengt, blijkt het zeer minimalistisch en niet spannend te zijn.

Vandaar dat ik dit document aan niemand wil aanraden, mits je een buitengewone voorliefde voor exotische zoogdieren herbergt.

2,0*

De film mist het aan spanning terwijl het karige plot het juist daarvan zou moeten hebben. Er wordt wel goed geacteerd maar dat kan de film helaas niet redden.

Toen ik deze film opzette wist ik al niet meer waar hij over ging, ik kende alleen de titel en ik wist dat Briana meespeelde. Ik heb me dus volledig laten verrassen. En ja, een verrassing was het zeker.

Voor een lowbudget film is dit absoluut wel een topper. Gelukkig heeft de film een sterk script, en de kleine cast doet het ontzettend goed. Met name Briana laat zien dat ze zoveel meer is dan het dansmeisje uit Step Up 2. Ze neemt de zorg op zich voor haar autistische broertje Tom en doet dit zeer overtuigend. Het kleine manneke zet ook een prima rol neer. Blijf het toch knap vinden, die kind acteurtjes. Het is al helemaal niet gemakkelijk om een autistisch kind te spelen. Chapeau.

Het vervelende filmen waar Lui het over heeft viel mij soms ook op. Het kwam op mij over alsof sommige stukken niet al te best 'aan elkaar zijn geplakt'. Er is ook geen gebruik gemaakt van CGI las ik op imdb, en ze moesten daardoor wel werken met een (of meerdere) levensechte tijger(s). Zelf vond ik niet niet echt storend, maar kan me voorstellen dat het andere mensen wel negatief opvalt.

Mooi dat een dergelijk 'klein' filmpje je aandacht weet vast te houden, en dat het niet alleen maar om de tijger zelf draait. Positief!

Prey tussen vier muren.

Had er niet zoveel van verwacht maar Burning Bright was soms nog aardig spannend. Opgesloten zitten in je eigen huis met een agressieve tijger die al twee weken niet heeft gegeten is natuurlijk een nachtmerrie en Brooks weet dat aardig over te brengen. Spanning is natuurlijk snel gecreëerd met zo'n roofdier maar een aantal scenes steken er toch wel bovenuit. Jammer dat juist op zo'n moment de kat van de buren zijn hoofd door het openstaande zolderraam steekt. I died a little inside.

In een dergelijk klein filmpje is het altijd afwachten hoe het met het budget zit, maar dat was gelukkig groot genoeg om een echte tijger - of tijgers - in te huren. En dat is de kracht van de film, het is namelijk makkelijk te sympathiseren met de slachtoffers omdat alles zo realistisch mogelijk is gehouden. CGI, knuffeltijgers of bloed miste ik dan ook geen moment.

Evigan speelt wel aardig en is leuk om naar te kijken, vooral haar lichaam dan. Tom hadden ze gewoon in de bek van de tijger moeten douwen want die was echt strontvervelend. Ondanks dat de film best spannend is, begon het na een uur toch wel wat repetitief aan te voelen. Het was duidelijk dat het niet veel meer werd dan een kat-en-mensspel. Toch leuk om weer eens een film gezien te hebben met een overtuigende killer animal.

'k was eigenlijk aangenaam verrast door deze film. Het is een eenvoudig verhaal, maar wel erg effectief. 'k vond het een relatief spannende film die absoluut niet verveelde. Een korte speelduur zorgde ervoor dat er geen dooie momenten in zaten.

De cast waren allemaal onbekenden, maar deden het zeker niet slecht.

Ze hebben met redelijk beperkte middelen een goeie film gemaakt.

Help, er zit een tijger in huis!

Enkele spannende scènes in dit huis maar met bitter weinig visueel talent gefilmd en met inferieure dialogen. Niet meer dan een redelijke straight-to-dvd die morgen weer vergeten is.

Op basis van enkele positief gestemde berichten had ik hier toch wel iets meer van verwacht. Helaas voldeed de film niet aan mijn verwachtingen.

Het simpele verhaaltje is uiteraard als kapstok bedoelt voor het kat-en-muisspel wat zich afspeelt als Kelly en Tom opgesloten zitten in het huis met de tijger. Dit zou voor een benauwend sfeertje moeten zorgen denk je, jammer genoeg niet. Voor mij persoonlijk was er geen spanning aanwezig, op enkele spannende scènes na.

Gelukkig maakte het aanzien van de mooie Briana Evigan veel goed. Naast het feit dat er voor de tijger geen CGI is gebruikt om het zo echt mogelijk te laten overkomen. Wat dat betreft is de film wel geslaagd.

Al met al een redelijke thriller om eens gezien te hebben, door de korte speelduur kijkt het aardig weg. Alleen is het jammer dat de film op een gegeven moment repetitief begint te worden.

2,5 Sterren.

“Never touch the cage. “

Je zit opgesloten in een huis samen met je autistisch moeilijk handelbaar broertje en wordt belaagd door een indringer, waarna er een soort kat en muis spelletje ontstaat. In deze film “Burning Bright” hebben ze die kat wel echt letterlijk genomen, want het is nu eens niet één of andere ontsnapte psychopatische gek die charmante goeduitziende dames als ontbijt lust, maar een volgroeide tijger die al 2 weken niks tussen de messcherpe tanden heeft gehad. Het enigste waar Kelly voor moet zorgen is uit de tijger zijn klauwen te blijven om niet levend verscheurd te worden.

Wel een originele opzet voor een film. Ik kan me niet herinneren dat dit al eens gebruikt werd in een andere film. Dat is dan ook het enige originele aan deze film, de tijger, want de rest is zo voorspelbaar. Het is dan ook een spannende zaterdagavond film die wel prettig is om naar te kijken (en niet alleen door de beeldschone Briana Evigan) .

Kort samengevat : Kelly Taylor (Briana Evignan) staat op het punt om naar de universiteit te gaan en wil haar zwaar autistisch broertje Tom (Charlie Tahan) plaatsen in een speciaal opvangtehuis. Als blijkt dat ze de rekening niet kan betalen, is ze genoodzaakt haar broertje terug mee te nemen en naar haar stiefvader Johnny Gaveneau (Garret Dillahunt) terug te keren om te achterhalen waar het geld dat bestemd was voor Tom, naartoe is. Blijkt dat die stiefvader toch wel een tijger gekocht heeft voor zijn Wildpark dat hij op korte termijn zou willen openen. Kelly en Tom’s moeder heeft in het verleden blijkbaar zelfmoord gepleegd, waarna Kelly alleen verantwoordelijk werd voor de opvoeding van Tom. En dan eindigen ze in het huis van haar stiefvader, dat ondertussen hermetisch verzegeld is met houten platen tegen de aankomende storm, samen met de hongerige tijger.

Meer verklappen is een beetje absurd, anders blijft er helemaal niks meer over om naar uit te kijken. Dat het een helse klopjacht wordt tussen roofdier en mens is evident. Het wordt dan ook een zenuwslopend spelletje tussen de twee waarbij Kelly al haar talenten (die ze blijkbaar tijdens haar lidmaatschap bij de lokale scouts heeft ontwikkeld als deze ver doorgedreven survival tochten organiseren) moet gebruiken en tegelijkertijd haar broertje in bedwang moet houden die nooit of te nimmer aangeraakt wil worden (en anders begint hij hysterisch te schreeuwen, wat gezien de omstandigheden niet aan te raden is) en als hij honger heeft resoluut begint te roepen voor eten (en naarmate de tijd verstrijkt luider en luider. Ook weeral geen aanrader). De motivatie om dit opgezet spel uit te voeren, is er eentje die we al in honderden films hebben gezien. De uiteindelijke ontknoping was ook niet bijster origineel. En de melige afsluiter was ook eentje om in te kaderen langs alle welgekende melige momenten uit de filmwereld.

Over de acteerprestaties geen slecht woord. Meat Loaf werd als verrassingsact opgevoerd aan het begin van de film als de verkoper van de tijger. Ik had hem nochtans niet direct herkend, want hij is nogal gekrompen in volume. Garret Dillahunt (12 Years a slave,Looper) heeft maar een beperkte rol als toekomstig eigenaar van een park en als hardvochtige stiefvader. Briana Evignan is echt een plaatje en is een vrouwelijke versie van John McClane. Voor mij was het beste fragment, het spannend moment wanneer ze probeert te ontsnappen via de “vuile was” schacht. Charlie Tahan (Ethan uit “I am Legend”) begon bij momenten echt op je zenuwen te werken met zijn autistische trekjes, maar voor iemand van zijn leeftijd vond ik het toch een sterk staaltje acteren. De grote sterren van de film echter waren Katie,schicka en Kismet de 3 tijgers die gebruikt werden.

Op enkele domme foutjes na, was het een genietbare film. Zo vond ik het vreemd dat het ene moment een eiken deur geen obstakel was voor de tijger, en deze met enkele rake meppen in twee brak. Maar enkele houten plankjes van een bergkast waren blijkbaar beter bestand tegen dit dierlijk geweld. En ik had het scherp voorwerp toch wel eens in zijn oog geramd.

Een doorsnee cliché verhaaltje met aardig wat spanning. Goed voor een regenachtige zondagnamiddag !

2,5*

Tyger Tyger, burning bright, In the forests of the night; What immortal hand or eye, Could frame thy fearful symmetry? (William Blake)

Tja wat kan je doen met een hongerige tijger die in een huis een meisje en haar autistische broer achterna zit, tijdens een orkaan? Meer dan een rechttoe rechtaan, eenvoudig verteld gaat dit niet worden, maar desondanks was die mensetende Bengaalse tijger die twee kinderen in een huis probeert te verslinden, verdomd vermakelijk! Deze film werkt binnen zijn eigen beperkte plot en slaagt er zowaar in een gespannen, leuke en zeer bevredigende 85 minuten te leveren. Ach, de film deed ijverige zijn best om de clichés van het Animals Amok-genre te vermijden. Er was wel weinig bloed, hoewel je tegen het einde een paar door de tijger veroorzaakte verwondingen en een bloederige spoor krijg. Deze film ging meer voor spanning dan voor bloedvergieten. Ja de film slaagt erin om ondanks zijn voorspelbaarheid, het allemaal heel goed te laten werken!