Robin and Marian (1976)

Qua inkleding is het wel leuk gedaan, de sfeer in de film is mooi neergezet. Alhoewel het soms overkomt of niet alleen Robin Hood, maar ook de rest van de omgeving bejaard geworden is. Qua verhaal is het niet zo speciaal, maar dat komt omdat je de actie met een jongere Robin Hood wat gewoon bent. Origineel is wel juist het feit dat hij ouder geworden is en hoe evidente relaties tussen Robin en Marian, de sheriff, Little John en King Richard terug in vraag gesteld worden. Heel mooi is ook het einde dat een mooi slot aan de film geeft.

Aardige film.

Sowieso zit er een top cast in zoals Connery, Hepburn, Shaw, Harris etc. Er zat een goed sfeertje in. Ook de soundtrack van John Barry is natuurlijk altijd goed. Gewoon een goede film over Robin Hood. Krijgt een 3,5.

Door het goede acteerwerk van de topcast en het originele idee is dit toch nog een aardige film geworden. Ook de sfeer en de soundtrack zijn goed. Het is wel confronterend om Robin, zijn mannen en zijn vijanden op hoge leeftijd aan het werk te zien. Ze worden als zodanig oud neergezet dat ze hun zwaarden nog nauwelijks kunnen hanteren. Pijl en boog wil nog net. De gevechten zijn hierdoor niet spectaculeer, maar eerder aandoenlijk. Het begin met King Richard is ook nieuw voor mij. Normaal wordt de man neergezet als de meest rechtvaardige koning die Engeland ooit gehad heeft, en dat zal voor zijn eigen bevolking ook wel het geval zijn, maar hier wordt ie ook afgeschilderd als kinder- en vrouwenmoordenaar van zijn vijanden uit het Midden-Oosten. Het einde is mooi. Had het ooit al eens in een boek gelezen en kreeg er toen wel een brok van in de keel. Ook nu, toen de laatste pijl van zijn boog vloog moest ik wel even slikken.

Ik twijfel tussen een 3 en een 3,5 maar geef hem het voordeel van de twijfel. kleine 3,5 ster dus.

Robin and Marian vond ik een niet al te beste film.

Eerst het acteerwerk. Sean Connery acteert erg goed als Robin Hood. Op hem geen kritiek. Ik heb echter wel kritiek op het acteerwerk van Audrey Hepburn als Marian. Hepburn acteert erg slecht in deze film. Ze dreunt haar teksten maar een beetje op, maar acteren is het niet te noemen. Hepburn weet de emoties van haar personage niet goed neer te zetten. Een belangrijk aspect van de film is de relatie tussen Robin en Marian. Maar door het slechte acteerwerk van Hepburn komen de scènes tussen Robin en Marian totaal niet goed over. De chemie tussen Connery en Hepburn is heel ver te zoeken. En dat is de schuld van Hepburn. Je gelooft meteen dat Robin van Marian houdt. Ik geloofde echter geen moment dat Marian van Robin houdt. Echt bagger werk van Hepburn.

Wie dan weer wel goed acteert is Robert Shaw als de sheriff van Nottingham. De rest van de cast acteert eigenlijk ook goed. De muziek in deze film is van John Barry. Dat de scènes tussen Marian en Robin niet goed overkomen komt niet door Barry. John Barry komt met hele goede romantische begeleiding voor de scènes tussen Robin en Marian. Ook de rest van de muziek van John Barry vond ik erg mooi en paste goed bij de beelden.

Dan de actie scènes. Ik ging deze film niet kijken voor de actie scènes, maar voor het verhaal dat me aansprak. Maar aan actie scènes in de vorm van gevechten ontkom je toch niet in een film als deze. Als je als filmmakers met gevechten op de proppen komt, moet je er wel voor zorgen dat de gevechten er een beetje goed uit zien. En niet extreem houterig zoals in deze film. Ik begrijp wel dat de personages die in deze film centraal staan wat oudere personen moeten voorstellen. Dat mag je ook best wel een beetje terug zien in de actie scènes. Maar de houterigheid van de gevechten in deze film slaat nergens op. Neem nu het laatste gevecht tussen Robin en de sheriff. Ik had geen enkel moment het idee dat ik naar een gevecht op leven en dood zat te kijken ( wat het wel was ). Het kwam extreem houterig over. Je zag duidelijk dat het geen echt gevecht was. Je zag dat het gespeeld was. Het gevecht kwam niet natuurlijk over. En dit is ook bij de andere gevechten in deze film het geval.

Het verhaal van de film vond ik interessant. Op zich hebben we te maken met een goed verhaal. Maar het verhaal komt niet goed over in de film. Dit komt ten eerste door het slechte acteerwerk van Hepburn. Mede hierdoor komen de scènes tussen Robin en Marian niet goed over. Komt ook nog eens bij dat de dialogen ook weer niet geweldig geschreven zijn. Het geheel word naar mijn idee ook een beetje te langzaam gebracht. Het gaat in deze film allemaal wat te langzaam. Door deze redenen wil het verhaal , wat in principe op hoofdlijnen goed is, totaal niet boeien en voelt de film erg langdradig aan.

Het einde had heel mooi kunnen zijn. Echter moet ik tot mijn spijt concluderen dat Hepburn het einde voor een groot deel verpest door haar slechte acteerwerk. Marian kwam niet over als iemand die uit liefde handelen. Maar Marion kwam over als een hysterische gek. Hierdoor voelde ik geen emotie bij de eind scene en kwam de laatste scene niet goed over.

Al met al vond ik Robin and Marian een niet zo goede film. Het verhaal is op zich goed, maar het wil om meerdere redenen totaal niet boeien. De gevechten in deze film zien er niet natuurlijk uit. En Hepburn acteert slecht.Wel goed is de rest van het acteerwerk van de cast, vooral door Connery en Shaw en de muziek van John Barry is ook goed. Maar helaas redden deze positieve punten de film niet.

1,5 ster voor deze film.

Robin, I'd be 20 for you if I could

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie voor Robin Hood gehad. Ik leerde hem voor het eerst kennen via het boek Robin Hood van Michael Morpurgo dat lang geleden eens bij een krant zat in een Gouden Jeugdboekencollectie en een aantal jaren later kwam ik hem opnieuw tegen in het fantastische Once and Future King van T.H. White. De fascinatie zakte echter wat weg en en toch kon ik de DVD van Robin and Marian niet laten liggen toen ik deze een tijd geleden tegenkwam.

Voornamelijk ook vanwege de rol van Audrey Hepburn natuurlijk. De Breakfast at Tiffany's ster had sinds Wait Until Dark uit 1967 niet meer op een filmset gestaan omdat ze meer aandacht aan haar gezin wou besteden, maar kwam (op lichte aandrang van haar zoons die graag wouden dat hun moeder met James Bond samenwerkte) uit haar vroegtijdig pensioen terug. Ze zou uiteindelijk nog maar 3 films (Bloodline, They All Laughed en Always) hierna maken en dan is Robin and Marian een goede keuze geweest. Hepburn was ondertussen al een jaartje ouder geworden en dat is ook van toepassing op haar personage Marian. Het valt in ieder geval op dat ze het acteren nog niet verleerd was en ze deelt een goede chemie met Sean Connery die de rol van een oudere Robin Hood op zich neemt. Niet meteen mijn favoriete keuze, vind Errol Flynn toch nog altijd onaantastbaar in de rol, en Connery komt vanwege dat dikke accent (Yesh, I'm Robin from Sherwood Foresht) ook niet altijd even goed over.

Zoals te verwachten uit de titel is de hoofdzaak in de film de relatie tussen Robin en Marian. We zijn vele jaren later na de alom gekende legende en Richard Lester maakt er een interessant vervolg van. Historisch vrij correct naar mijn gevoel, maar hij gaat vooral de mist in bij de actiescènes. Ik heb geen problemen met een wat oudere film, maar de gevechten moeten volgens mij in de jaren '70 al enorm houterig geleken. Wat was dat ook in het begin van de film met de belegering van het kasteel? Ze schieten met een katapult en die steen komt zelfs nog niet in de buurt van het kasteel terecht... Een slechte poging tot comedy, zoals er wel een paar tussen zaten? Ik heb geen idee. Waar de film vooral nog wat punten mee weet te scoren is het voortreffelijke einde. Robin die te hard in het verleden is blijven hangen en Marian die voor de oplossing zorgt door hen beide te vergiftigen. Ik kon het wel waarderen.

Een degelijke cast waar Connery jammer genoeg wat de zwakste van is en een op zich wel interessant verhaal maken van deze Robin and Marian een film die de liefhebber van het personage wel eens gezien moet hebben. Probleem is alleen dat de film op een aantal andere punten wat tekort schiet en dat is zonde.

3*

Zeer goede herinneringen hieraan, maar de herziening valt tegen: de romance tussen de twee titelpersonages-op-leeftijd blijft ontroerend (mede dankzij de prachtige vertolkingen van de leads), en Connery en Williamson hebben ook chemie, maar Lesters gebruikelijke ironische / komische / satirische / ontnuchterende benadering laat de film teveel op twee gedachten hinken. Leuke bijkomstigheid is dat de supporting-cast een enorme rij beroemde namen bevat (waarbij Ian Holm helaas slechts in één enkele scène te zien is), en op haar 47ste heeft Audrey Hepburn nog niets van haar onaardse schoonheid verloren, zodat ik morgen of overmorgen wellicht toch weer positiever over deze film ga denken, maar tijdens het kijken zelf bleef ik steeds op mijn honger zitten.