Les Paumées du Petit Matin (1981)

Wat zie ik, nog maar 1 stem voor een Rollin ? Misschien omdat we het hier zonder vampieren of zombies moeten stellen, al zou je ze metaforisch als zodanig kunnen beschouwen. De afwezigheid van dit soort bovennatuurlijke onzin zorgt ervoor dat we vrijwel gedurende de hele film naar niets zitten te kijken behalve 2 zinloos ronddolende geschifte chiks, Michelle de borderliner en Marie de autistisch-catatonische zombie. Acteren kunnen ze geen van beiden, wat wel degelijk stoort omdat ze veel text hebben die ook lachwekkend serieus en pretentieus is.
Speelt aan de Atlantische kust in zo te zien de herfst omgeving le Havre, troosteloosheid alom wat nog wordt versterkt door het milieu van verschoppelingen en zwervers.
De film bevat echter 2 hoogtepuntjes: een uit het niets komende prachtige scene waarin de zombie gaat kunstschaatsen en waarvan ik eerst dacht dat het footage uit een andere film was, en de laatste 10 minuten waarin niemand minder dan Brigitte Lahaie eindelijk opdraaft en waarin we worden getracteerd op een orgietje dat nogal uit de hand loopt, met als spetterend slot onze zombie vriendin die wakker wordt en meteen maar met een machinegeweer iedereen onder wie Lahaie gaat afknallen, om dan heroisch te sterven in een showdown met de politie. Hilarisch[/spoiler

Jean Rollin maar weer: De Franse buitenstaander-regisseur die de wereld voornamelijk verblijde met lesbische vampieren-films, maar waar ik meestal het blijst van wordt als er geen kastelen en vampieren in voorkomen.
Deze film komt van alle films het dichtst bij een "normaal" drama...met name het grootste gedeelte van de film dat speelt in het havenstadje doet wel wat Fassbinder/Querelle-achtig aan.
Daarnaast krijgen we natuurlijk ook striptease op het autokerkhof, kunstrijden op de schaats en een bloederig eind.
Meesterwerkje!

In de vergetelheid geraakte rommel die nooit meer het daglicht zou mogen zien.

Ik citeer: "Het leven is een woestijn, de rest een illusie", of "Ik heb geen eigen plek. Mijn plek is overal."

Bordkartonnen personages, beroerde montage, volkomen uit de lucht gegrepen monologen die voor iets van poëzie door moeten gaan. Het is allemaal zo potsierlijk, amateuristisch en smakeloos dat je je afvraagt wie ooit bij z'n volle verstand toestemming heeft gegeven om deze troep uit te brengen.

Drie keer niks.

Dit krijg je dus als een regisseur zijn eigen stijl gaat verloochenen en probeert een serieuze film te gaan maken. Het resultaat is een langdradige en nogal saaie film waarin niet bijster veel gebeurt. Nuja er gebeurt van alles maar erg boeiend is het niet wellicht omdat de karakters oppervlakkig blijven. Herschell Gordon Lewis deed dat ook eens een mainstream film maken 'A Taste of Blood' hetgeen in een slaapverwekkende horror resulteerde. Neen Jean, hou jij het maar bij vampiers en/of zombies met een regelmatige passage van (functioneel) naakt. Ja, dat kwam er uiteindelijk wel erg laat in de film wanneer het ondergetekende niet meer kon schelen hoe deze soap ging aflopen. Het zou me niet verbazen moesten hem bepaalde restricties zijn opgelegd en dat hij hij niet echt zijn eigen ding kon doen met deze film.