Hallucinations Sadiques (1969)

Ze bestaan : films waarvan de titel meer suggereert dan het werk uiteindelijk waarmaakt...hier hebben we een typisch voorbeeld, en het kon alleen maar tegenvallen hier.

Een film van Bastid die misschien gekender is vanwege zijn serie noire pulpromans dan vanwege zijn films, al begon hij ooit als medewerker van Cocteau en Nicholas Ray. Trachtte uiteraard in het gevlei te komen in de NV kringen, maar bleef als filmmaker hangen in de cultfringe. Een beetje het Benazeraf idee, al stapte Bastid nooit over op porno dacht ik. Toch kreeg hij het voor mekaar om met zijn debuut "orgie pour un massacre " - ook al een geweldige titel- een verbod van de censor te ontvangen. Voor deze tweede prent kreeg hij financiële ondersteuning van de Nesle, later geldschieter van JESUS Franco, aan wiens werk dit ook wel doet denken. Voor de beelden werd Rollin regular Renon ingehuurd, het scenario was van serie noire schrijver Mertens en Hall leverde een goede score af.

Al deze namen duiden reeds op een typische "erotico "horror à la Francaise van het type dat in de seventies zo populair zou worden, is er ook duidelijk een voorloper van. Ik had de naam Franco reeds genoemd, let op het tempo, en Benazeraf is al evenmin ver weg. Dat betekent helaas niet dat we hier op overdreven veel erotiek of horror getracteerd zouden worden: die erotiek wordt vooral gesuggereerd en beperkt zich tot wat blote tieten en reten van steeds hetzelfde blonde grietje, de "horror " is van het psychologische type. Rolmodellen zijn duidelijk: le horla en les diaboliques bij voorbeeld, vooral die laatste. Uiteindelijk zou ik er nog meer het etiket psychothriller op plakken, en als dit een Italiaanse film was geweest had iedereen dit zonder meer een giallo genoemd, een kwalificatie die me hier niet ongepast lijkt.

Het is dan ook duidelijk als een policier opgezet met de hallucinaties als een soort mac Guffin, het enige all out horror element is dat de hallucinaties...worden verteld/ getoond POV vanuit het graf ! En wel door Clara. Buitendien is de film practisch geheel post rem.

De synopsis is wat wazig en dat geldt voor alle die ik heb gelezen, dus voor de duidelijkheid : we beginnen met een blond grietje dat- zo lijkt het- wordt opgejaagd door een hunting party, ze kukelt in het water nadat we een schot hebben gehoord. We leren later dat het hier Anne Marchand/ Sun betreft, de vrouw van Gelin/ Charles Marchand. Die heeft ook een minnares, leren we via de POV flashbacks van zijn minnares : Clara/Ferjac, die ons POV vanuit het graf toespreekt. Zoals u hierboven kunt lezen is ze vermoord, maar dat zien we in feite pas veel later. De eponieme hallucinaties zijn POV Clara, maar in feite niet sadistisch. Zij verbeeldt zich dat Anne- die al een tijdje spoorloos is- rondspookt rond het vervallen landhuis van Gelin, maar enig bewijs daarvoor kan ze niet leveren. Bovendien weten we dat ze ooit in het dolhuis heeft gezeten... ze lijkt definitief gek te worden als ze het lijk van Anne meent te zien alla Ophelia van Millais in een vijver, drijvend tussen de lelies. Maar dat lijk verdwijnt spoorloos...

Behalve reeds genoemden waart er ook ene Alfred rond, een sadistische psychopaat met Algerijetrauma die een jachtgeweerfetish heeft en SM spelletjes speelt met "la sauvage " , een masochistische blondine en dorpsgek die doofstom is en het naakt in de film verzorgt als ze weer eens at gunpoint wordt gedwongen tot sex door Alfred . Vergeet trouwens niet dat deze blondine erg op Anne lijkt. Dan hebben we nog de zatte dorpsarts die later optreedt als voice- off, we hebben het fotograafje Georges die een romance onwikkelt met Clara, en later entert flic Subor, die met Alfred een verleden in Algerije deelt en wiens methoden dubieus zijn.

Waarna op het eind al onze vermoedens ...worden bevestigd in een anti- climactische, warrige finale die ons tracteert op wat bescheiden gore maar vooral een all out policier/ thriller blijkt te zijn volgens het B boekje. Overigens : de laatste scène is absoluut ongeschikt voor dierenvriendjes !

Kortom : een poging tot genredeconstructie en 1 van de talloze Franse pogingen tot het maken van een B-filmpastiche, tracht een auteursfilm te zijn maar is uiteindelijk vlees noch vis. Zeer goedkoop en geset in een dorp voorzien van een kasteelruïne- waar weinig mee gedaan wordt- met een Franquistisch tempo, Rollinesk acteerwerk en Benazerafiaans geleuter. Klinkt rampzalig, is het ook weer niet en duurt slechts 81 minuten, maar het cultpotentieel wordt er verder niet goed uit gehaald. Kwam daarvoor ook te vroeg, zeker wat betreft de korte sexscènes.

Prent werd uitgebracht in onze contreien als "Sadistische waanbeelden " en in 2010 vertoond in de cinemathèque in Parijs, geen gerestaureerde DVD tot nu toe maar wel een bootleg met fansubs die uiteraard kan worden gedownload. Wie heeft dit gezien ?

Ik hoor het van u na de vakantie.