Someone's Knocking at the Door (2009)

Ghe bizar.

Als je een beetje houdt van 'foute' drugsfilms of goedkope jaren zeventig exploitation-onzin zit je met deze goed, het is een mix ervan.

De film wisselt een goede trippy beleving af met saaie en sullige scenes, soms erg puberaal. Maar er zitten ook een paar mooie shots tussen, zoals wanneer Justin op Ray afloopt (vergezeld van een aardige score).

Af en toe is het wat amateuristisch (zoals het acteerwerk van sommigen) maar het heeft wel een "Rivella-een beetje vreemd maar wel lekker"-sfeertje. Dus reken niet op eng, spanning of supergoor. De korte speelduur maakt het prima behapbaar en het einde past er goed bij en kan verrassend zijn.

Duidelijk zichtbaar een low budget film, waarin een seriemoordenaar, die in het bezit is van een fallus van 15 inches lang met een doorsnede van 4 inches, eens lekker tekeer gaat. Een inch staat voor 2,5 cm, dus reken maar uit. Indrukwekkend is het ding zeker. Onveilig ook. Onbeheerst en onvoorzichtig gebruik van deze monstruositeit zorgt voor vele dodelijke slachtoffers.

Bovenstaande klinkt tamelijk ziek en slaat eigenlijk nergens op, maar het dodelijke wapen is best origineel en dat maakt op een foute manier nieuwsgierig. Maar ai, ai, wat valt het allemaal tegen. De scènes waarin mensen worden uitgewoond zijn ondanks het magnifieke dodelijke wapen absoluut niet schokkend. Telkens als er iets bizars gebeurt kleurt het beeld psychedelisch rood of blauw. Vervolgens zie je geen ene moer meer. Tja.

Daaromheen stelt de film ook weinig voor. We zien oninteressante en vermoeiende personages domme en voorspelbare dingen doen. Hun dagelijkse bezigheden centreren zich rondom drugsgebruik en feesten. Erg vervelend en bloedirritant. De acteurs zijn slecht, dus van enige vorm van geloofwaardigheid of inleving is geen sprake.

De film is ook helemaal niet spannend of eng. Er gebeuren geen onverwachte dingen. Zelfs geen simpele jumpscare. Het is hopeloos. We blijven maar met die slecht acterende personages opgescheept zitten.

Alles aan de film is gewoon zo goedkoop en laagderangs.

Niet helemaal waar trouwens. De harde rocky score is wel ok.

Maar goed, de film is verder gewoon echt bagger!

Voordat Chad Ferrin deze film maakte was hij als productieassistent bij Dimension-films betrokken bij Hellraiser 4 en Halloween 6. Een volgende stap in zijn carrière was het regisseren van enkele speelfilms voor Troma. In 2009 begon hij met zijn eigen productie, met zowel het schrijven als regisseren van deze. De film is lowbudget, maar gemaakt met een wilde vreemdheid en die soms een beetje doet denken aan de exploitatiecinema uit de jaren 70. De film kreeg er een nominatie voor de 366 Weird Movies lijst voor.

Deze film begint met een bizarre opening waarin geneeskundestudent Ray drugs gebruikt en er een naakt meisje aanklopt bij de deur van zijn kamer. Terwijl twee detectives Rays vriendenkring onderzoeken en ondervragen, kom je erachter dat de jongeren stiekem naar een archiefkamer in de kelder zijn gegaan om te lezen over John en Wilma Hopper, een stel verkrachtende seriemoordenaars uit de jaren '70 en het experimentele substantie Taldon te gebruiken.

Aan de negatieve kant de gore-scènes zijn gemonteerd hallucinerend rood of blauw zodat het moeilijk is te zeggen wat er in sommige delen gebeurt (meestal een tactiek om het gebrek aan goede make-upeffecten te verhullen) Maar het belachelijk plot en gebrek aan karakterisering terzijde, zoek de film wel het experimenteert en is technisch ook competent

Daarnaast zet regisseur Chad Ferris een aantal interessante en soms zeer vreemde ideeën op het scherm. Bijvoorbeeld de geluidseffecten van een defecte inbelmodem zijn een enger effect dan je zou denken. Er zit dan ook genoeg seks, geweld en stilistische innovatie in om het voldoende interessant te maken. Het was dan ook best jammer van dat cliché-einde!