Wana (1996)

In dit derde deel keert van de Maiku Hama trilogie keert Hayashi terug naar het noir. En wat mij betreft een succesvolle return.

Waar het tweede deel minder aandacht geeft aan het visuele, wordt dat hier weer goedgemaakt. Er zitten meerdere mooie scènes en shots in waarbij men duidelijk aandacht heeft geschonken aan zaken zoals licht en donker, schaduw, de compositie van de shots, ... Dit alles komt de film en het verhaal zeer zeker ten goede. Alleen...

Alleen is het jammer dat style hier teveel de boventoon voert over substance, daar waar het in de andere twee delen meer in evenwicht is. Hoewel Wana nog steeds meer dan vermakelijk is, is het verhaal oppervlakkig en volgt deze een standaard, voorspelbaar patroon. Toch, ondanks dit cliché verhaaltje met zijn standaard twists en matige spanning, is het wel zeer sfeervol en bevat het tevens meer emotie. Vooral het laatste stuk is zeer strak en sfeervol gedaan en die scènes zijn tegelijkertijd de sterkste scènes uit de film.

Verder begint het, net zoals de andere delen, ook hier in eerste instantie redelijk luchtig terwijl de echte dramatiek en actie voor later wordt bewaard. Nagase doet prima werk en zet zijn personage leuk neer. Cool, hard, eigenzinnig, doch ook met een hart en altijd met een grote bek.

Uiteindelijk levert Hayashi een mooie trilogie waarbij alle drie de delen toch aardig wat van elkaar verschillen, maar tegelijkertijd elkaar qua score nauwelijks ontlopen.

Kan jij eigenlijk iets met de dubbelrol van Nagase, waarbij het einde suggereert dat ze misschien wel eens dezelfde persoon zouden kunnen zijn? Vind het verder erg gaaf allemaal, maar helemaal duidelijk was het me nu niet.

Toch vind ik het dan erg vreemd dat hun background stories zoveel overeenkomsten kennen. Bijna heel deel 2 wordt hier herhaald als achtergrond van de "slechte" Nagase.

Al vind ik het verder weinig uitmaken, zoals je zegt, het "past" gewoon en daarmee stel ik het graag.

Erg gaaf laatste deel vond ik, dat visueel veel sterker uit de hoek kwam (vooral consistent sterker) en een paar zeer aardige twists kende.

De dubbelrol van Nagase vond ik geniaal en licht verontrustend ook. Ken niet veel films waar zowel good als bad guy door dezelfde persoon gespeeld worden (uitgezonderd in komische context).

Verder een aardig opgebouwd verhaaltje, humor en main story zijn wat meer gescheiden wat het sfeertje ook wel ten goede komt, alleen een beetje jammer dat de soundtrack nogal smaakloos blijft.

4*, leukste uit de reeks, maar een beetje moeilijk aan te raden zonder dat je de eerdere delen gezien hebt. En dan nog een uitgebreidere review.

De afsluiting van de Maiku Hama trilogie is zowel een logisch vervolg en tapt uit hetzelfde vaatje, maar er zijn ook wel elementen gewijzigd ten opzichte van de eerdere twee delen. Er is iets minder hippe gekkigheid (de opening is nog traditioneel, maar de toon schakelt wel snel over naar meer duistere politiethriller), maar meer consistentie en een logisch lineair verhaal. Nagase is weer een mooi kloppend hart van de film. De laatste scène is zonder meer geweldig. Mooie trilogie, erg onbekend (jammer dat de Kino uitgaves LB-zijn), zeker niet los van elkaar te zien.