Waga Jinsei Saiaku no Toki (1994)

Redelijk charmant, maar niet helemaal mijn ding.

Soort van luchtige ode/parodie op het noir genre, met Nagasa als PI. Hayashi weet het best getrouw te brengen en daar schort het dan ook een beetje voor mij. Nogal in tegenstelling tot wat je van "noir" verwacht zijn die film vaak erg grijs, zo ook deze. Zitten zeker mooie scenes en shots in, maar wat meer contrast had toch leuk geweest..

Nagase is zeker cool genoeg, zeker z'n outfitjes en fout wagentje (geen idee wat het was) maken er een apart figuur van. Verhaaltje is ook onderhoudend maar eigenlijk niet echt boeiend. Het zijn vooral enkele zeer gestileerde afzonderlijke scenes die eruit springen. Naar het einde toe wordt het wel wat beter, wat mooier ook.

Aardig eerste deel, toch blij dat de rest in kleur is, want dit soort halfbakken zwart-wit is niet echt mijn ding, uitgezonderd een aantal prachtige shots.

3*

Het eerste deel in de Maiku Hama trilogie.

Ik kwam deze trilogie per toeval tegen onder de naam Maiku Hama I t/m III en toen ik de titel zag, moest ik ze gewoon zien. Dit zonder iets te weten over bijvoorbeeld het verhaal, de cast, etc... Een hilarisch gekozen titel welke een overduidelijke verwijzing is naar de hard-boiled detective Mike Hammer ; geschreven door Mickey Spillane en in de tv-serie vertolkt door Stacy Keach.

The Most Terrible Time in My Life kan je zien als een soort 'ode/parodie/spoof' aan de Film-Noir, New French Wave, de Japanse gangster films en de Amerikaanse detectives. En toch slaagt deze vermakelijke detectivefilm er met gemak in om zijn eigen identiteit te creëeren en te behouden. Persoonlijk zou ik het omschrijven als stylistisch vermaak; het is heerlijk flashy en bevat enkele zeer mooie scènes en shots onderwijl ondersteund door jazzy muziek.

Het begint allemaal uitstekend alleen is het, verhaaltechnisch gezien, jammer dat de focus op een gegeven moment verschuift van Maiku Hama naar de immigrant waardoor Maiku Hama wordt verwezen naar de reservebank. Desondanks is ook dat gedeelte, net als de rest van de film, uiterst sfeervol en goed gefilmd. De ene keer is het heerlijk luchtig en de andere keer weegt de dramatiek zwaarder. Een mooie mix dat ook nog naar een hoger level word getild door de incorporatie van onderwerpen als rascisme en immigrantenpolitiek.

Wat mij betreft, maar dat is puur persoonlijke smaak, had het best wat agressiever en expressiever gefilmd mogen worden. Ik denk dat als de uitgave ook nog eens opgepoetst zou worden, dat het er visueel nog flitsender uit zou zien. Desondanks heeft Hayashi mij hiermee toch wel enigszins verrast en levert hij met gemak bovengemiddeld werk af. Sfeervol, boeiend, ... Gewoon top!