Mirai Yosouzu (2007)

Goed.

Toch mikt de film op teveel drama om echt sterk te overtuigen. De speelduur is wellicht ook wat lang, al te veel "moeten" dit soort films de twee uur halen en dan ligt nodeloze filler snel op de loer.

Jammer want het begin is best aangenaam. De romance tussen Sayako en Keita is lief, het stukje Barcelona dat in de film gesmokkeld wordt is gezellig herkenbaar en er hangt gewoon een erg fijn sfeertje in de film. Maar dan splitsen de wegen van de geliefden zich, en gaat de film te lang "gewoon door".

Er komt nog wel wat extra drama bij, zoals de ziekte van de moeder en het gezin van de vuurwerkmaker, maar deze scenes hebben maar weinig met de rest van de film te maken en halen zowel het tempo eruit als de sfeer omlaag. Chono had beter dichter bij de kern kunnen blijven, de relatie tussen Sayako en Keita.

Het einde is verder wel fijn, maar de film heeft dan al net iets te lang stilgeleven om vol te cashen op de romantiek. Kleine gemiste kans dus, ze moeten in Japan ook maar eens durven een film als deze van 90 minuten te maken.

3.5*

“Jongen krijgt meisje, jongen krijgt meisje niet, jongen krijgt meisje”. Het is de voorspelbare cyclus voor veel boeken en films. Zo ook in deze film, met de aantekening dat de middelste schakel van de cyclus zo ver uitgerekt wordt dat het nodig was een tweetal subplotjes te vervlechten. Dat komt de film niet ten goede. Daar staat tegenover dat Gaudi nadrukkelijk aanwezig is en dat is best een mooie compensatie.