Poliziotto, Solitudine e Rabbia (1980)

Hij bestond nog : de poliziottesco...niet voor lang meer, want vele geleerden beschouwen deze als de laatste. We hebben reeds aangetoond echter dat Merli hierna nog een dergelijk product medemaakte, maar die wordt door de puristen vanwege de co-productie factor schijnbaar niet meegerekend.

Zoveelste Massi-Merli alweer, net als in LTLELSIMN 2 jaar eerder met Rabal, hier de buddycop van Merli, die na 20 minuten op voor de hand liggende wijze uit het verhaal verdwijnt.

Begin in Venezia, veruit grootste deel van de film speelt echter in een desolaat winters Berlijn voor de val van de muur ( het westelijke deel allicht ) waar Merli- die practisch 100 procent van de speelduur incl. eeuwige frons in beeld is- moet afrekenen met een vuige bende, waarvan Brauss de chief henchman is en Koldehoff de leider, maar ook deze archetypische foute Duitser heeft slechts een veredelde cameo.

Het is in het Berlijnse deel dat Merli Speidel ontmoet, Femme Fatale of Grote Liefde ? In beide hoedanigheden past ze niet echt in de poliziottesco traditie, en die hele romance begon me aardig te vervelen , zeker toen bleek dat dit allemaal bloedserieus bedoeld was en bijna de kern van de film ging vormen.

Een film die eigenlijk al meer als een neo-noir aandoet dan als een italocrime, met een beetje veel te veel conversation en te weinig action. Het tempo ligt hier een stuk lager dan in Massi's overige italocrime's, die toch juist bekend staan als lekker vlotte genreproducten die niet meer dan argeloos vermaak , chases en knalwerk willen bieden. Bij voorbeeld : heel veel aandacht gaat uit naar de langzame voorbereiding van een liquidatie, incl. absurde plottwists.

Er zit natuurlijk wel wat actie in: die in Venetië was het best, goed ook voor de enige serieuze chase in de film, per boot dan. De setting in de kanalenstad en de vaak groezelige industiëleachterafterreinen van Berlijn ( de muur zien we dacht ik niet, wel de Gedächtniskirche ) was wel ok.

Niet meteen een spetterende afsluiter voor het genre, kortom. Vooral voer voor de Merli/genrecompletisten.

Cipriani mocht voor de film een extreem cheesy titlesong componeren, die eerder bij een romantisch drama leek te horen voor de teevee.

Is bij mijn weten slechts op VHS/DVD-R te zien, de meest toegankelijke wellicht is de Duitse VHS die de briljante titel "2 knallharte Profis " meekreeg.