La Fille du RER (2009)

Een intrigerende film, die me desondanks toch nergens écht wist te "pakken". Wat ik een beetje miste is de uitwerking van de landelijke escalatie van haar leugen op het meisje zelf. Nu krijgen we nauwelijks een idee van wat dit eventueel met haar doet. Zou ze berouw krijgen, gewetensproblemen? Nu wordt ze gewoon ineens geconfronteerd met een onmogelijkheid in haar verhaal, ze bekent, en dat is dat. Vond ik jammer.

Overigens heb ik geen idee in hoeverre in deze film een reconstructie is van hoe het destijds echt is gelopen, of dat het slechts een interpretatie is.

Er wordt wel goed geacteerd trouwens. Vooral de hoofdrolspeelster is erg charmant en mysterieus tegelijk Al met al zeker een mooie film om eens gezien te hebben.

Waardeloze samenvatting

Ik had nog nooit van het hele schandaal gehoord, en ik vind dat het in de film ook niet echt geweldig aan bod komt. Sowieso is het hele stuk ervoor het beste deel van de film. De personages zijn niet waanzinnig interessant, maar wisten toch mijn aandacht vast te houden door het goede acteerwerk. De stukken worden handig uitgezet, en er wordt schaamteloos knap een beklemmende sfeer gecreeërd, waarbij de scenarioschrijver en de regisseur handig om hun eigen minpunten als filmmakers heen lijken te manoeuvreren. Smaakvol gefilmd en met zat boeiende dialoog en ontwikkelingen is de eerste helft van de film geen saaie zit. Het zijn vooral de lekker franse personages die hun ellende knap duidelijk weten te maken aan de kijker.

Maar na het begaan van de vermeende misdaad wordt de film zeer saai. De spanning is plotsklaps weg, er wordt heel uitgebreid de tijd genomen om alle negatieve eigenschappen van de personages nog eens even te belichten en het verhaal verzandt nogal. Clueloos en zonder dat we onze aantrekkelijke niet-joodse nu echt goed hebben leren kennen, komt de film sputterend tot een eind. Zonder de kijker nu echt met een duidelijke stemming achter te laten. Nee, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar dat wisten we al.

Jammer, als de film wat filosofischer of schokkender was geweest, zou hij meer te vertellen hebben gehad en was hij een stuk indrukwekkender geweest.

2,5*

Of deze film nu wel of niet over een schandaal gaat wat je als Nederlander niet kent, het moet toch tot de verbeelding kunnen spreken. Helaas dat doet het niet. De film is boeiend, maar boet behoorlijk in aan kracht nadat het de leugen begint de regeren. André Téchiné is een beetje een vreemde snuiter, omdat hij regisseur niet in staat blijkt te zijn om de kijker mee te laten leven met de karakters. Dat is bij deze film, maar ook bij eerder werk als Les Temoins. Maar wel heeft Émilie Dequenne mij in positieve zin verrast. Wat een leuke, goed acterende actrice. Jawel, dit is dezelfde actrice die debuteerde met haar geweldige rol in Rosetta, een film van de gebroeders Dardenne. Het kwartje viel met moeite pas toen ik haar cv doorbladerde. Ook de rest van de cast doet het goed en wederom weet de muziek van Philippe Sarde echt wat toe te voegen. Een krappe zes.

Het verhaal van deze film kwam niet goed genoeg uit de verf maar desondanks kon hij wel voldoende boeien. Dit had vooral te maken met de sfeer en het sterke acteerwerk. Émilie Dequenne zette haar personage erg overtuigend neer en draagt deze hele film in haar eentje. De rest kon helaas niet genoeg boeien vanwege de matige uitwerking. Maar zoals gezegd Émilie Dequenne heb ik hier wel mee ontdekt en dat is toch een actrice om in de gaten te houden.

Redelijk

Bijna vijf jaar geleden werd heel Frankrijk geschokt door de leugen van een jong meisje.

Dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt wat interessanter, maar verder vond ik dat er maar luchtig en gemakkelijk over gedaan werd. Voordat ik de film keek heb ik even gegoogled (jaja!) wat die leugen nou precies was. Ik ging dus niet helemaal ''leeg'' de film in.

Leuk om te zien dat er gebruik wordt gemaakt van full screen hoofdstuktitels. Verder zijn de beelden natuurlijk mooi om te zien, maar echt meegesleept wordt je nergens. Binding met de karakters voel je nauwelijks, wat jammer is, want het was een film met veel potentie.

Het eerste kwartier van de film intereseerde me eigenlijk maar weinig. Ik bleef me ook afvragen wat de filmmaker me nou eigenlijk wilde laten zien want het was voor mij behoorlijk oninteressant en saai. De personages en gebeurtenissen bleven zo nietszeggend.

Pas vanaf het moment dat de vriend van Jeanne wordt neergestoken kreeg ik eindelijk wat menselijke emotie te zien. Ook de scène in het boothuisje met Nathan vond ik heel warm en ontroerend. Eindelijk voelde ze de warmte en liefde die ze zo miste en waar ze naar op zoek was door deze leugen de wereld in te helpen.

Wat me wel verbaaste is dat de film heel erg naar de gebeurtenis toe werkte. Maar de gebeurtenis zelf en de nasleep erna leek maar bijzaak. Terwijl mij dat juist het meeste interesseerde. Kortom er zaten wel een aantal hele sterke momenten in deze film maar deze waren sterk in de minderheid met de momenten die erg op de vlakte bleven en mij niets te vertellen hadden.

Had een stuk interessanter kunnen zijn

Af en toe passeer ik eens langs de plaatselijke bibliotheek om een voorraadje Catherine Deneuve films op te doen. Blijkbaar is één van de medewerkers een redelijk grote fan van de actrice want er is wel wat van haar te vinden tussen de huurfilms maar tegenwoordig zijn ze verhuisd naar een nieuwe locatie en is wegens plaatsgebrek maar een klein deel van de DVDs mee verhuisd. La Fille de RER was dan ook maar de enige film die ik nog niet had gezien die ze daar nog hadden dus die maar eens meegenomen.

Ik moet eerlijk zeggen, het concept sprak me niet zo meteen aan. Ik vond de omschrijving op de hoes nogal onduidelijk maar bon, misschien dat het me allemaal wel duidelijk ging worden eens ik in de film zat. Echt duidelijk is het uiteindelijk niet geworden maar toch is La Fille de RER een film die wat blijft nazinderen. Hier had echter een stuk meer mee gedaan kunnen worden als het tweede deel interessanter was uitgewerkt. Nu blijf je op dat punt wat op je honger zitten en wordt het nooit echt duidelijk waarom Jeanne de leugen vertelt en dat is toch zonde. Ook de hele commotie rond de leugen op zich wordt niet al te geslaagd in beeld gebracht doordat je nooit het gevoel krijgt dat er überhaupt enige commotie is. Oké, er is een telefoontje van de president maar daar stopt het dan ook bij.. Ik vrees dan ook dat ik met wat verkeerde verwachtingen de film ben in gegaan want ik had het idee dat dit een echt gebeurd verhaal ging zijn en dat Jeanne effectief aangevallen ging zijn als gevolg van haar Joodse roots en dan is dit natuurlijk wel even wennen.

Wel een degelijke cast trouwens. Émilie Dequenne weet te overtuigen als de onberekenbare en mysterieuze Jeanne en ze weet de film goed te dragen. Degene die echter in een vrij nietszeggende rol toch compleet het laken naar zich toe weet te brengen is Catherine Deneuve. Het blijft toch een oerdegelijke actrice en ik hoop dat ik in de toekomst nog meer van haar te zien ga krijgen want zelfs een redelijk standaard rol als deze weet ze geslaagd te brengen. Het boeiendste aan heel de film vond ik trouwens de wisselwerking tussen Dequenne en Nicolas Duvauchelle die hier de rol van haar liefje Franck speelt. Het sfeerbeeld van La Fille du RER is trouwens op zich ook nog wel opmerkelijk. Het komt niet altijd even goed tot zijn recht maar een aantal scènes in de metro zijn geslaagd en de muziekkeuze is over het algemeen ook wel goed, al ben ik sowieso wel een sucker voor Lay Lady Lay van Bob Dylan.

Ietwat bevreemdende film. De opdeling in de twee hoofdstukken in merkwaardig doordat de film hierdoor ook in twee delen lijkt uiteen te vallen. Het eerste deel is sowieso superieur aan het tweede maar de film wordt gelukkig nog gered door een degelijke cast. Interessant om eens gezien te hebben maar hier had echt wel meer mee gedaan kunnen worden.

3*

Deel 1/ de omstandigheden.

Deel 2/ de gevolgen.

Deel 1 is sterk.

Het leven van Jeanne, haar kennismaking met Frank, de start en evolutie van hun relatie, het samenwonen en hun job samen...: het wordt allemaal vrij eenvoudig en sober ( wel heel kleurig) weergegeven - maar met een onderhuidse spanning die steeds toeneemt; je voelt dat er wat gaat gebeuren (nb: ik had de synopsis niet gelezen, had dus geen idee waar het verhaal heen ging).

Waarom de familie Bleistein in beeld werd gebracht was me niet duidelijk.

Deel 2 haalt het puntentotaal van de film naar beneden. Ook al gaat het om 'zware feiten', het komt allemaal heel luchtig in beeld; Jeanne babbelt erover alsof ze het over een buurtfeestje van de week daarvoor heeft. Als kijker ervoer ik dit als een ver van m'n bed show - met de scene in de blokhut als uitzondering, een moment dat de aantrekkingskracht van de film weer komt opduiken.

Komt daar nog bij - en dat zal dan misschien wel aan m'n lage IQ liggen - dat ik het bijzonder moeilijk vond/vind om deel 1 en 2 aan elkaar te linken; het lijken twee verschillende films. Drie zelfs, want ook bij deel 2 stelde ik me vragen bij het belang van de inbreng van de Bleistein-familie, en het verleden van de advocaat en Jeanne's moeder. Goed voor een deel 3 dus.

Prima acteerwerk van de ganse bende, maar vooral van Michel Blanc; zelden iemand een zo realistisch beeld van een advocaat zien neerzetten.

Het eerste gedeelte is nog degelijk, maar gaandeweg verzandt dit verhaal die je schouders omhoog doet. Het zegt veel te weinig dat heel duidelijk wordt gemaakt in het zwakke tweede deel. Je krijgt weinig te zien van haar leugens en ook de gevolgen worden heel vlakjes uitgewerkt. Gelukkig heeft de film nog een aardige cast, maar die kunnen de film ook niet redden. 4/10