Pee Chang Nag (2007)

Heerlijke Thaise horror. De film kent spannend moment na spannend moment en de schrikeffecten komen in hoog tempo voorbij. En die geesten, die blijven maar komen. Fantastisch sfeertje en sublieme muziek van een componist wiens naam ik nu niet meer kan achterhalen. Mooi meisje ook die Pakkramai Potranan.

Naarmate het einde nadert is er een rustpunt waarna de film zijn spanning voor het grootste gedeelte verliest en de opeenstapeling van 'konijn uit de hoed' momenten niet helemaal bevredigen. Ook valt er wat te zeggen voor de overvloed aan schrikeffecten, die bij lange na niet allemaal werken. Soms werd een goed effect gelijk opgevolgd door nog eentje die helemaal niet effectief was. En dat komt ook mede door de muziek. In sommige klassieke, cliché ''omdraai'' momenten leek de score net een seconden te laat om de kijker schrik in te jagen. Bij een oude kungfu film mag het zweep geluid best wat vertraging hebben, maar voor een schrikmoment in een horrorfilm is het dodelijk als het te laat wordt ingezet.

Vreemd dat deze nog steeds niet op Imdb staat.

The Screen at Kamchanod was voor mij een fikse meevaller. Er wordt een goed en spannend sfeertje neergezet en de film bevat een aantal sterke momenten (met name de scène in de bioscoop is geweldig). Echt vernieuwend is het niet en de meeste momenten zijn inderdaad te voorspellen, maar de uitvoering is uitstekend. Het plot weet goed te boeien en visueel is de film tot in de puntjes verzorgd; er zitten een aantal prachtige shots tussen en ook de make-up effecten zijn uitmuntend. Verder is ook de muziek ijzersterk, zorgt voor een hoop sfeer. Net als Shutter een aangename horrorverrassing uit Thailand.

3,5 sterren.

Degelijke Thaise horror.

In 2010 ondertussen één enorme opstapeling van genreclichés, maar de uitvoering is behoorlijk.

Schrikken is er al een tijdje niet meer bij, de film is nooit meer dan lekker sfeervol, maar die sfeer nestelt zich wel aardig. Paar mooie scenes, zoals de eerste screening van de film in de bios. De scenes met geesten waren minder eng, maar nog steeds wel leuk om zien.

Naar het einde toe wordt het allemaal wel aardig vaag. Uitleg is spaarzaam en vond het niet meteen erg logisch of extreem klaar uit de doeken gedaan. Niet zo'n probleem verder, maar je moet er wel een beetje tegenkunnen.

Visueel leuk, bij momenten zelfs sterk. Soundtrack iets minder overtuigend, het verhaaltje vermakelijk maar vaag. Geen topper wat mij betreft, wel een lekkere gaatjesvuller.

En weer een erg random keuze om deze uit te brengen in België.

3.5*

Het is een leuke film met wat aardige scenes, rest is het ook vaag.

Geesten stukjes waren leuk gedaan.

Verhaal is dun maar verders niet bijster leuk, en is allemaal van hetzelfde.

Acteurs deden het verders prima.

3 sterren

The Screen at Kamchanod is een behoorlijk sterke horrorfilm uit Thailand. De film moet het vooral hebben van schrikmomenten, enge geesten en sfeer.

Al vanaf de eerste scène merk je dat de film het moet hebben van schrikmomenten. Er kwamen tientallen schrikmomenten aan bod, de een effectiever dan de ander. Soms werd het een 'overkill' en wist ik niet meer wat bedoeld was om van te schrikken, en wat niet.

De 'liefhebbers' van geesten komen hier niet van een koude kermis thuis. Visueel is het allemaal erg tof, maar met sommige dingetjes had meer gedaan kunnen worden (hand-afbreek scène bijvoorbeeld).
De muziek had ook meer in gezeten, bij vlagen was het hele mooie en passende muziek, maar soms was het ook muziek die er niet bij paste, en soms zelfs enigszins irriteerde.

Het hoogtepunt van de film wordt bereikt in de oude bioscoop, mijn god wat was dat creepy. Die stoelen waar de geesten alleen al op gaan zitten, zo simpel maar zó effectief!
Na die scène wordt de film eigenlijk een ophoping van creepy scènes met geesten, zoals eerder gezegd de een effectiever dan de ander, maar vermakelijk zijn ze allemaal wel.
Tegen het einde aan beland de film toch in een klein dipje, en "The Screen" in Kamchanod zelf viel toch wat tegen. Het einde moet ik nog even over nadenken ook.

3 dikke sterren voor Pee Chang Nag! Ruime voldoende dus.

'k vond dat de film wel goed begon, maar jammer genoeg niet z'n spanningsboog kon houden. De scène in de oude bioscoop was inderdaad wel griezelig, jammer dat het erna een beetje "see it, done that" was.

De cast deed het verder wel prima en verder zag het er wel goed uit.

Al bij al geen slechte film en ondanks dat het over geesten ging, wist het me wel te boeien.

Het is dat ik de naam van de regisseur voorbij zag komen, want anders had ik het idee dat dit zomaar van de Pang broers had kunnen zijn. Film heeft een redelijk verhaal waarin er een soort vloek over een film lijkt te hangen. Het is een sterke film die vol zit met schrikmomenten, een prima sfeer en voldoende spanning. Tegelijk mysterieus maar ook wat duister, het doet de sfeer een hoop goed. De bioscoop scene was sterk vooral dat er een hand uit het plafond kwam en ook het moment dat er een arm losbreekt . Het enige nadeel is dat de film een beetje vreemd was naar het einde toe. Maar desondanks een prima film.

Best goed vermaakt met The Screen at Kamchanod (oftewel Pee Chang Nag) - een horrorverhaal van Thaise bodem. We volgen het team van Dr. Yut, die onderzoek doet naar een mysterieuze gebeurtenis enkele jaren terug: bij een filmvertoning in de jungle, bij een tempel in Kamchanod, zijn volgens de weinige beschikbare bronnen geesten gesignaleerd en mensen verdwenen. Yut, zijn vriendin en zijn collega's hebben de film weten te traceren, en gaan op onderzoek uit. Bij de eerste vertoning van de film voor het team blijkt het inderdaad niet pluis: vanaf die tijd zien ze allerlei verschijningen, geesten, mysterieuze gebeurtenissen, en dit trekt uiteraard lang niet iedereen in het team even goed. In dit middenstuk wordt wel het hele register aan cliche-spookeffecten en jump scares uit de kast getrokken, dat we kennen uit vele andere films (en met name ook uit die tijd).

Maar ondanks dat er inderdaad wel wat minder originele vondsten gebruikt worden, en ondanks dat de acteurs niet meer dan gemiddeld zijn, blijft het lekker wegkijken. Het is een leuk, mysterieus verhaal wat uiteindelijk ook toebouwt naar een te verwachten maar toch passende climax, een nieuwe vertoning van de film in Kamchanod. Ik denk dat veel mensen die enigszins wat met (Aziatische) horror kunnen, en niet compleet een hekel hebben aan J-Horror-achtige films (denk Ju-on, Ringu), een prima avondje kunnen hebben met The Screen at Kamchanod. Ik trok het in ieder geval prima.

Was weer een leuk Thai's horrorfilmpje.

En ook wel weer even leuk om na vele jaren weer eens een stapeltje Asia horror besteld te hebben. Dit was zeker niet slecht, al merk ik wel dat ik al over bepaalde dingen heen ben gegroeid. Het verhaal is nog wel ietwat aan de dunne kant. We volgen een groepje dat zich klaar maakt voor een vertoning van een film in het mystieke Kamchanod, een tempel in Thailand. De vorige crew was in de greep van geesten en al snel krijgt ook de nieuwe crew, al geesten te zien tijdens de planning. En ja... De film lijkt het er bijna om te doen. Bijna elke minuut komt er een spookje of een jumpscare tevoorschijn. Soms leuk gevonden, maar op een gegeven ogenblik sloeg het een beetje dood. Veder nog een schrijnende relatiedrama ertussenin... en een nog best wel sterk einde.

Niet slecht, maar toch net een beetje te gericht. Desalniettemin vermakelijk; met kippenvel momentjes van dien.

3,5*

Licht belachelijk thais horrorwerkje over een mysterieuze filmvoorstelling in het Kamchanod bosreservaat, voor een onzichtbaar publiek, waar naar verluidt geesten opdoken. Voornaamste probleem is dat de film niet eng is; de timing van de jumpscares is belabberd en de enge momenten zijn zo voor de hand liggend dat ze vooral op de lachspieren werken. Het akteerwerk is tenslotte ook niet best.