La Red (1953)

Er bestaan er aardig wat van : melodrama's van Emilio Fernandez...ik had me echter laten vertellen dat deze iets zou afwijken van zijn andere werk waar ik even klaar mee was, minder retorisch vooral. Werd buitendien genomineerd voor een gouden palm in Cannes en won de prijs voor beste "visuele storytelling "oid.

Een verhaal dat hier niet met hulp van Fernandez huisfotograaf Figueroa en diens camera wordt verteld, fotograaf van dienst was hier Phillips- u gekend van meerdere Bunuel films. Geen scenario van Magdaleno ook dit keer, maar een bewerking van Malva- femme fatale- van Gorki. Die femme fatale wordt hier niet vertolkt door Fernandez regulars als Felix, del Rio of Dominguez maar door een piepjonge, net 19 jarige Podesta , gedubd allicht in haar eerste niet- Italiaanse film. En ja, ze loopt hier rond zoals de poster suggereert...meer mogen we van een film uit 53 niet verwachten, maar ik doe het ermee.

Enfin, het verhaal is zo simpel als maar zijn kan : na het noirish begin met een mislukte overval vlucht Alvarado voor de coppers en wordt Silvestre aangehouden. De eerste vlucht naar de hangout van Rossana aan het strand waar ze in idyllische Bounty setting woont in een hutje. Helaas voor Alvarado duikt later de ontsnapte Silvestre weer op, en kunnen we ons opmaken voor een ouwerwetse liefdestragedie in driehoeksvorm...op ractisch 1 locatie, zoals dat hoort in een tragedie. Maar wat voor een locatie !

De film bevat dus niet de gebruikelijke Fernandez retoriek, is zelfs practisch dialoogloos en steunt idd. op visuele storytelling als was het een stomme film : met close-ups en gebaren derhalve. De paradijselijke setting zorgt er wel voor dat je dialogen niet mist, plus het uiterlijk van Podesta natuurlijk...

Deze visueel prachtige prent werd 60 jaar geleden in deze contreien uitgebracht onder de titel le filet, en is onder die titel voor de Belgische Fernandez fans hier toegankelijk via de Franse DVD.