Mizu no Naka no Hachigatsu (1995)

Interessante film van Ishii waar (bijna) onmogelijk aan te komen is; Nu is zijn werk opzich al niet echt wijd verspreid, maar vooral August in the Water is een film waar maar weinig over te lezen of zien valt. Voor het plot mag je het in ieder geval niet laten, want dat klinkt te mooi om waar te zijn. Dat is het misschien ook wel als blijkt dat Ishii deze film met heel andere handen maakt als bijvoorbeeld zijn veel bekendere Burst City en Crazy Thunder Road.

We ontmoeten Izumi die goed opweg lijkt de nieuwe schoolkampioene schoonspringen te worden. Ukiya, student op dezelfde school, valt al snel voor haar en hun onschuldige relatie lijkt mooi zoals zovelen dat zijn. Beiden geobsedeerd door horoscopen ontdekken ze dat er iets gevaarlijks staat te gebeuren op dezelfde datum van een belangrijke duik wedstrijd. Als Izumi volgens bovenstaand plot vervolgens onhandig in het water valt en in coma raakt ontwaakt zegt zij te zijn ontwaakt als herboren; Alles wat ze hoort voelt nieuw, elke ontmoeting met haar vrienden voelt weer fijn. Op datzelfde moment word hun woonplaats Kyushu getroffen door een uitzonderlijke droogte en zijn er twee meteorieten gesignaleerd die een mysterieuze epidemie teweeg lijken te brengen.

Al gauw blijkt dat Ishii na bijna 10 jaar van stilte in zijn filmproducties vol ideeën zit, en er velen lijkt te willen gebruiken in zijn film. Wat opvalt lijkt ook zijn fascinatie voor water, daar ik dat eerder tegenkwam in zijn Halber Mensch en later ook in bijv. zijn Kyoshin. Hij is altijd in staat om van iets simpels iets moois te maken; Met een dromerige soundtrack maakt hij een prachtige compilatie van duiktechnieken in het zwembad. En ook dat zegt al genoeg over deze film van hem; want terwijl zijn Burst City en Crazy Thunder Road typische (cyber, punk) ingrediënten leken te bezitten, bewandelt August in the Water maar een rustig tempo met betoverende soundtrack.

Zijn liefde voor texturen komt wel om de hoek kijken, en gebruikt zijn geliefde close-ups dan ook zodra hij kan. Hij lijkt zich echter veel meer te willen focussen op het vertellen van een verhaal dan constant creatief bezig te willen zijn. Masaki Takarai als Ukiya en Rena Komine als Izumi spelen hun rollen met veel gevoel. Hun ritjes op de motor van Ukiya door het gedroogde, zonovergoten eiland Kyushu lijken in slow-motion te gaan terwijl zij wachten op de gevreesde datum. Meest memorable scènes zijn echter het praten met dolfijnen, of willekeurige mensen die ineenzakken als gevolg van een mysterieuze epidemie die organen in steen veranderd.

Interessante film dus. Een film die door velen ongetwijfeld totaal verschillend beoordeeld zal worden. Mocht de een geheel willen genieten van dromerige scènes van lichtgevende paddestoelen rondom een meteoriet, zal de ander totaal niets kunnen met het rustige tempo waarop dit drama zich ontpopt.

4.0/5.0

Niet zoveel van verwacht eigenlijk, maar dat bleek onterecht.

Ishii laat z'n typische punk stijl dan wel een beetje varen, toch is het duidelijk een film van zijn hand. VIsueel sterk maar vooral een erg knappe soundtrack die het wat gekke geheel makkelijk bij elkaar houdt.

Verhaaltje is er eentje die zo uit een manga zou kunnen komen. Mix van allerlei themas die een boeiend maar wat vaag geheel opleveren.

Blijft een sterk filmer. Haalt het niet van z'n betere films, hij zou deze stijl later ook nog enorm verbeteren in Kyoshin, maar de film bevat genoeg moois om de volledige 120 minuten dik te boeien.

4.0* en een uitgebreide review

De beloning voor de moeite om deze film te vinden is erg groot. Het eerste uur is in de lijn van Angel Dust, wat ik al een fijne film vond, maar het tweede uur is echt fantastisch. De beelden worden nog mooier (bijvoorbeeld die van de lucht, de zon, de fluorescerende paddenstoelen) en de soundtrack is hypnotiserend. Haast een mystieke ervaring.

Ik heb erg zitten twijfelen, de film zit erg dicht bij de 5*, maar vooralsnog toch een 4,5, want het eerste uur is iets minder sterk als het einde.

Wel word ik nog nieuwsgieriger naar Kyoshin, waarvan toch snel een versie met subs beschikbaar mag komen.

Prachtige film.

De fijne zomerse sfeer in combinatie met Ishii's stijl van close-ups, detail en sfeershots doet het goed bij mij. Ook lekker mysterieus maar niet te overdreven. Soundtracks in Ishii's films zijn altijd goed passend, zo ook hier weer. Lekkere wegdroom film.

4*

Na veel moeite en eindeloos geduld heb ik het voor elkaar gekregen dit filmpje van het internet te plukken, weliswaar zonder ondertiteling maar dat neemt niet weg dat ik enorm heb kunnen genieten van dit filmpje en wel dankzij de schitterende beelden en de zeer mooie sfeervolle soundtrack. De film had voor mij iets mystieks dat op een werkelijk adembenemende wijze werd uitgebeeld door de zeer aantrekkelijk ogende Izumi die duidelijk deze film droeg. Nog nooit heb ik zulke mooie beelden van het schoonspringen gezien. Ook de scène waarin Izuki haar oor op de meteoriet te luisteren lag is om in te lijsten. De luchten werden trouwens ook schitterend in beeld gebracht. Al met al een zeer mooie film dus dit "August in the Water". Wat ik me wel afvraag is waarom deze film zo onbekend is. Is het misschien omdat er geen actie in voorkomt? Je zou het bijna haast zeggen, dit gezien het feit dat van alle aziatische films die in de DVD shops en videotheken te krijgen zijn voor 90% allemaal actiefilms zijn of animatiefilms uit de Ghibli studio.

Nog iets over de na- en voordelen van de ondertiteling. Het mag een nadeel zijn dat je zonder de ondertiteling het verhaal niet kan volgen, het voordeel is wel dat je helemaal gefocust wordt op de beelden en je niet afgeleid kan worden door de vaak storende ondertiteling. Een goede plotomschrijving is daarentegen wel een must.

Waardering; voorlopig 4,0* met grote kans op verhoging.

Ik ben toch minder lovend dan de meeste meningen hier. Zo geweldig vond ik allemaal niet. Niet inhoudelijk, maar ook visueel bleef ik op mijn honger zitten. Het schoonspringen zelf met het mooie azuurblauwe water vond ik wel prachtig, maar die sfeërieke tierlantijntjes zeiden me niet zo veel.

Ook inhoudelijk moest ik flink mijn best doen om het te blijven volgen. Ik kon het ook niet altijd zo goed plaatsen. De film is inderdaad eerder een mysterie dan een drama. Erg verklarend is men in ieder geval niet en als men dan toch een poging deed, was het een zwakke poging die nergens op sloeg.

Eigenlijk kwam het erop neer dat de talentrijke Izumi een soort connectie had met de natuur en de kosmos. De natuur die steeds meer uit balans raakte met zijn hittegolven en waterschaarste. Dat er geregeld mensen flauwvielen en er nauwelijks mensen van opkeken vond ik best raar. De verstandhouding tussen Izumi en Mao vond ik dan interessanter, maar een echte coming of age kan je dit niet noemen.