I'll Sleep When I'm Dead (2016)

Steve Aoki.

Documentaire met een aantal gezichten, voornamelijk ook omdat ik in de bredere zin eens wat nauwer betrokken ben bij het onderwerp. Los van de docu vond ik Aoki al een man met twee kanten. Enerzijds sympathiek en lollig, het probleem is echter dat ik ook haat waar hij voor staat.

Amerika mag dan wel de bakermat zijn van de EDM (Detroit Techno enzo), de 90s-00s waren voor Europa, met als centrum Nederland. Iets waar deze docu (uiteraard) absoluut geen rekening mee houdt, Aoki wordt toch wel neergezet als vernieuwer, ietwat lastig aan te nemen aangezien hij mede groot geworden is op een aantal Europese artiesten. Dat hij de EDM mee een gezicht gegeven heeft in de popmuziek daar is uiteraard wel waar, maar daar wordt wat makkelijk overheen gegaan. 't Is op z'n Amerikaans maw.

Aoki is als vertegenwoordiger van de commerciële EDM geen verkeerd figuur. Loltrapper, harde werker en iemand die qua uitstraling best te genieten valt. Hij heeft ook wel een aantal fijne nummertjes uitgebracht, al ligt die tijd ook wel weer een tijdje achter ons. Tegenwoordig collaboreert hij er met de meest flauwe artiesten op los en hangt hij ergens tussen pop en EDM in. Maar als je écht wereldwijd bekend wil worden met EDM, is dat ook de enige optie.

Hij wordt door de docu neergezet als artiest en entertainer, da's dan vooral het deel van zijn persona waar ik het minder makkelijk mee heb. Electronische muziek heeft mij, naast de muziek zelf, altijd aangesproken omdat DJs/Producers onzichtbare muzikanten waren. Geen artiesten, geen gezichten, geen bladjesvullers. Tiësto is één van de eerste die daar binnen de trance wereld komaf mee heeft gemaakt, Daft Punk heeft dan mysterieuze dan weer nét gebruikt om bekend mee te worden. Laat het aan een Amerikaan om daar nog een flinke schep bovenop te doen.

Tijdens deze docu wordt ook wel duidelijk waarom dat is. Aoki is niet echt een "for the love of the music" artiest, maar iemand die muziek gebruikt heeft om zich binnen bepaalde scenes uit te leven en zo zijn leven richting te geven. De hele docu lang wordt op de band met Aoki's vader gehamerd (Rocky Aoki, nooit van gehoord maar blijkbaar wel een bekend figuur), tot vervelens toe trouwens.

Aangezien de docu zowel de lollige Aoki als de artiest Aoki in beeld brengt is deze film al even wisselend als de persoon zelf. 't Is redelijk in beeld gebracht, ik blijf het gek vinden om te zien dat het grootste dance festival zowat in m'n achtertuin plaatsvindt, de muziek is matig gekozen en de nadruk op de band met Aoki's vader is te nadrukkelijk, maar uiteindelijk gun je de vent z'n succes wel. Maar op muzikaal gebied is het iemand die ik kan missen als de pest.

2.5*

Steve Aoki. Ik had eerlijkheidshalve geen hoge pet op van deze man. Check bv. op Youtube de "Steve Aoki Caking Compilation' om een indruk te krijgen van zijn perfomances. Daarnaast een van de kopstukken uit de Electronic Dance Music: simpelweg skihut muziek in een elektronisch jasje + lasers en vuurwerk.

De docu heeft me desalnittemin possitief verrast. Eens géén 'we volgen een DJ een half jaar tijdens zijn zware tournee'-opzet, zoals we die al zovaak hebben voorbij zien komen.
Aoki vertelt over zijn zware jeugd, het overlijden van zijn vader en goede vriend DJ AM (door een overdosis van bizar veel medicijnen + cocaïne – komt in de docu niet naar voren) en durft zich kwetsbaar op te stellen. Rode draad in de hele docu: Aoki probeert zijn hele leven al uit de schaduw van zijn vader te komen en om als kind zijn respect af te dwingen, waarmee we als kijker ook worden meegenomen in een Japans familietragedie.

Positief verrast: ***