Taiheiyô Hitoribotchi (1963)

Wordt volgend jaar Februari uitgebracht op het Masters of Cinema label!

Ah, deze dus

Man heeft een droom en jaagt deze vrij naïef na. Uiteindelijk lukt het hem om deze droom te verwezenlijken. Rechttoe rechtaan cinematografie (met hier en daar een sferische touch (vooral bij de ouders thuis)) begeleid door onheilspellende jazzy muziek. Het avontuur lijkt op het begin niet echt van de grond te komen, maar naarmate de film vordert kon ik toch heel goed meegaan in z'n existentiële drang om die Grote Oceaan over te varen (wat dat betreft deed de film me wel wat aan Man on Wire denken). Ichikawa weet me hier niet geheel mee te krijgen in de vreugden en misere van deze zeeman, maar desalniettemin een plezante film.

Een nogal onenerverende film; over de gehele linie. Het psychologische onderdeel van de voorbereiding en de reis is nogal van het niveau van de gemiddelde Libelle rubriek, de fotografie nogal plichtmatig, zeker in de zee-delen, de muziek van Takemitsu weinig opzienbarend en ook wel misplaatst en het einde in Amerika nogal tenenkrommend amateuristisch. Het keek wel redelijk vlot weg en de positieve punten (de kleuren oa) hielden dit bootje nog drijvend. Maar ik ben van de MoC-DVD's van Eureka! meer kwaliteit gewend. Waarschijnlijk het zwakste wat ze in een lange serie Japanse klassiekers hebben uitgebracht tot nu toe.

Op zijn zachtst gezegd teleurstellend, Alone across the Pacific.

Vooral op psychologisch gebied heeft de film meer dan genoeg mogelijkheden, maar worden deze nergens benut. Door het gebrek aan emoties, waarbij de eenzaamheid (en dan vooral het weinige dat men ermee doet) er nadrukkelijk uitspringt, is het nergens intens, aangrijpend, spannend, ...

Ook de flashbacks die het psychologische nog meer diepgang moeten geven komen niet goed uit de verf. Daarnaast komt de combinatie van drama en humor ook nogal knullig over. Een knulligheid dat eigenlijk op ieder aspect van de film toepasbaar is. Op de saaie muziek, op de soms erg vervelende voice-over, op de soms erg amateuristische cinematografie (lijkt soms op een goedkope docu), op de te neppe scènes in de storm / typhoon.

Dit alles levert uiteindelijk een nietszeggende, fletse niemendalletje op waar veel meer in had gezeten. Jammer.

Ik ben het helemaal eens met de onderstaande kritieken. Teleurstellend en eigenlijk een beetje saai. De enige spanning zat hem in de typhoon, maar dat gebeurde al zo snel in de film dat de rest een lange zit wordt, waarbij je blijft hopen dat er tenminste nog ìets gebeurd?